Twee geïnteresseerden hebben zich gemeld bij de curator. Dagblad van het Noorden maakte een wandeling over de gangen, door de zalen en langs de kamers van Hotel Braams. Sinds 1617 op de Brink en nu failliet. Het geheugen van Gieten ging mee.

De voordeur zit op slot. Aan de binnenkant. Zelfs de curator kan niet naar binnen. ,,De deur achter de bar, weet jij waar die zit?'' Klamer Bos, 68 jaar, het geheugen van Gieten, gaat Jan Maarten Pol voor. Achterom. Het mos op het tuinpad is op sommige stenen twee duimen dik.

‘Wegens omstandigheden zijn wij gesloten.' Het staat zwart op wit, A4-formaat. Zestien keer afgedrukt en rondom opgehangen. Hotel Braams, sinds 1617 (!) aan de Brink in Gieten, is failliet.

Anekdote
Curator Pol houdt de achterdeur open. Bos stapt de bar binnen, een fototoestel in zijn rechterhand. ,,Het is nog warm'', zegt de amateurhistoricus. Pol knikt. Hij inspecteert de receptie en scheurt wat enveloppen los. En glimlacht even. Een anekdote. ,,Mijn moeder belde gisteren. Dat ik wel een beetje voorzichtig moet zijn met Hotel Braams. Je vader en ik hebben daar onze huwelijksnacht doorgebracht, zei ze.''

Bos gniffelt. Hij houdt wel van anekdotes, heeft in elke zaal een nieuw verhaal. En schiet overal plaatjes.

De Jachtweide. ,,Hier zaten we wel eens als we uit House of the Rising Sun kwamen, de jeugdsoos. Daarna was het óf de Ponybar óf Braams. Maar eigenlijk mocht dat niet, hè. Jong gespuis. De kwajongens van Gieten. Braams was voor driedelige pakken, heel netjes. We hebben hier een keer een hele avond naast een meneer bij de open haard gezeten. Hij rekende af. Hij zei: Mannen, ik heb dankzij jullie een fantastische avond gehad in deze dooie kou.''

Leeg
Terug door de lunchzaal, langs de bar. Zoveel lege ruimtes, zoveel lege tafels. Boven gaat het verder. Lege gangen, lege kamers, lege bedden. ,,Ik had geen idee dat het zó groot was'', zegt Pol. ,,Kruip door, sluip door, maar overal voel je de historie.''

Vier kamers op de eerste verdieping zijn jaren geleden opgegeven. Geen tapijt, een stapel matrassen in de hoek en de badkuip losgebroken en op een kant gelegd. In het koninkrijk der spinnen op zolder staan een oude pispot, een petroleumlamp en een Sinterklaasstaf.

In de verte klinkt herkenbare muziek. Nobody Knows You When You're Down And Out. De curator heeft de piano gevonden. Oude blues in een verlaten hotel. ,,Hij moet gestemd worden'', zegt ie en stopt na driekwart couplet. ,,Kom, we lopen verder.''

Plaatje
De moderne vleugel. Kamer 44 is na het laatste bezoek niet meer schoongemaakt. Een bruine deken ligt opengeslagen, op het tafeltje staat een eenzaam glas. ,,Ruikt nog naar bier'', zegt Bos. ,,Daar maak ik even een plaatje van.''

Terug op de begane grond eenzelfde scène. De grote schoorsteen moet nog vastgelegd. ,,Deze zaal was tot 1974 een trouwlocatie'', zegt Bos. ,,Hier ben ik getrouwd.'' Hij schuifelt wat rond. ,,O! Kijk, hier! Die kurken liggen er nog! De kurken van wijnflessen kwamen hier altijd in een doos. We probeerden ze vaak te jatten.''

Kwajongen
Bos ‘lult je de oren van de kop' over de eeuwenoude geschiedenis van Hotel Braams en de zalen van Braams vertellen het levensverhaal van Klamer Bos. ,,Weet je wat de allerminste is? De grote zaal achterin. Daar was de uitvaart van mijn vrouw.'' Hij is even stil.

Curator Pol trekt een grote kastlade open. Nog meer kurken. Honderden kurken. En een tweede lade. En een derde. Bos doet een greep en stopt een paar in zijn jaszak. ,,De laatste…'' Het gegniffel is van een kwajongen van Gieten.

Willem Drees was niet welkom

De Franse reisschrijver en kunstcriticus Henry Havard (1838-1921) verbleef graag in Hotel Braams in Gieten. Zo ook André van Duin en Frans van Dusschoten. ,,Zij kochten in de Ambachtsstraat bij Hemmo Por van die oude kostuums voor hun voorstellingen'', zegt amateurhistoricus Klamer Bos. ,,En ze sliepen bij Braams.''

Revuester Corry Vonk en haar man, cabaretier Wim Kan, kwamen geregeld bij Braams. In de Staatsbossen vlakbij Gieten staat ter ere van Wim Kans vader Jan de Minister Kanbank. Volgens de overlevering wandelde Kan daar graag naartoe, maar werd hij liever niet gestoord.

Voormalig minister-president Willem Drees fietste graag door Drenthe. Hij bracht één keer een bezoek aan het terras van Hotel Braams, voor een kop koffie. Hij kreeg vanwege zijn korte hemdsmouwen de nadrukkelijke mededeling dat hij niet welkom was. Drees ging nooit meer terug naar Braams.

Je kunt deze onderwerpen volgen
PREMIUM