FOTO DVHN

Pareltjes van Oranje: ‘Mijn haar is nep hoor’

FOTO DVHN

Op de vluchtelingenschool in Oranje heeft elke leerling een verhaal. In deze serie maken ze een tekening voor de krant. In deze aflevering: Angel Nalwanga (5) uit Oeganda.

Tijdens het tekenen speelt Angel met haar vlechten. Als ze er een complimentje over krijgt, begint ze te grijnzen. ,,Die zijn nep hoor, dat doet mijn mama!’’ Het is een onbeschrijfelijke trots die ze uitstraalt bij het woord ‘mama’. Ze trekt direct haar staart uit. Een veelkleurige bos stijve vlechtjes laat ze door haar handen glijden.

Een zon zónder gezichtje

Al haar klasgenootjes weten dat haar kapsel niet echt is, want ze vinden regelmatig een verloren vlecht in de klas. ,,Oh jee’’, zegt Angel als ze een vlecht opraapt. Angel was stil en verlegen op de eerste dag op de basisschool in Oranje. Met een grote witte pleister op haar voorhoofd kwam ze binnenwandelen, het litteken is nog op haar gezicht te zien. Het is niet bekend of ze op haar reis iets heeft opgelopen.

De verlegenheid is weg. Ze kletst graag. Over haar babybroertje, over haar tekening en over haar vriendinnen. Allemaal in het Nederlands. Angel sprak goed Engels toen ze op school kwam, maar daar heb je niet veel aan in een klas waar Nederlands vanaf dag één de voertaal is. Met een hoop handen- en voetenwerk is dat de manier om de taal snel te leren.

Met haar tekening is ze lang bezig. Eerst potlood, dat ze daarna overtrekt met kleuren. Ze maakt een groene berg met mensen erop. Ze wijst op het papier naar een meisje met vlechten: ,,Dat ben ik, daarnaast mijn zus en mijn babybroertje.’’ Papa en mama zijn in het blauwe huis. Net als haar andere broer. Wel zo overzichtelijk. Verder tekent ze bloemen, bij hoge uitzondering een zon zónder gezichtje en wat wolken.

Nederlands

Angel is echt een ‘oudste kleuter’, zegt haar lerares Petra. ,,Ze durft nu veel meer.’’ Op vriendschapsdag bijvoorbeeld. Een nieuwe klasgenoot, ook uit Oeganda, begreep een vraag van Petra niet. ,,Ik vroeg haar: ‘Aan wie wil jij je vriendschapssteen geven?’ Ze verstond het echt niet. Toen vroeg ik aan Angel of ze het wilde vertalen.’’ Dat leek haar handig omdat Angel dezelfde moedertaal heeft. Angel bedacht zich niet en riep op luide toon in het Nederlands: ‘Aan wie jij geeft steen?’ Een marktkoopman was er niks bij. Haar klasgenoot begreep het direct en zei: ‘Mama’. Petra moet er nog om lachen: ,,Ik vond het zo bijzonder dat ze het in het Nederlands vroeg.’’

Binnenkort woont Angel in Wageningen. Haar slaapkamer kijkt daar zowat uit op de nieuwe basisschool. Ze heeft er zin in, zegt ze. Haar ogen glinsteren.

menu