Voor het eerst met je kind op wintersport

De eerste keer op wintersport met je kind is spannend. Hoe leuk vindt hij skiles? Wat doe je met de lunch? Hoe ver weg ga je van de kinderwei? Elke ouder krijgt het voor de kiezen als hij met de kleine voor het eerst op wintersport gaat.

De perfecte skivakantie is zonder kinderwagens, luiers en middagdutjes. Lekker hele dagen op de piste en tijd voor een drankje tijdens de après-ski. De perfecte skivakantie is eentje waar de kinderen de hele dag plezier hebben en ook de ouders genieten. Een vakantie waarin onthaasten centraal staat, evenals lekker eten en doen waar je zin in hebt. Vorige familievakanties indachtig laten we onze baby van 9 maanden achter bij opa en oma in Groningen. Wel nemen we zoon Raf van bijna 4 mee naar Serfaus-Fiss-Ladis, de Oostenrijkse skiregio die zich profileert als skigebied voor de hele familie. Raf gaat voor het eerst op les!

De omstandigheden zijn perfect. Veel sneeuw en de zon staat alle dagen vol aan. We verblijven in het autoluwe Serfaus; op het pisteplan de meest linkse van drie plaatsjes die in het skigebied met elkaar zijn verbonden. We hebben uitzicht over het dorp vanuit ons hotel dat bovendien een sauna met bubbelbad heeft. We boekten half pension: de eettafel is voor ons twee keer per dag gedekt. Naast ons zit een gezin uit Zwolle, Raf kan het meteen goed vinden met Elin, de 5-jarige dochter van het stel. Zij kozen er wel voor om hun jongste, de 2-jarige Jurre, mee te nemen. Ze brengen hem elke dag naar de kinderopvang. ,,Aha, dat kan dus ook. Idee voor volgend jaar”, zegt moeder Rian.

loading  

Overblijven

Tijdens het eerste ontbijt hebben we als ouders een onverwachte discussie over het ‘overblijven’ van Raf tijdens de lunch. Ik werkte jaren als skileraar, ik weet uit ervaring dat niet de kinderen maar de ouders het moeilijkst zijn bij het afscheid. En dat kinderen ophalen voor de lunch en terugbrengen voor de middagles funest is; het veroorzaakt alleen maar huilpartijen (waarbij uit solidariteit soms de hele klas meebrult). Mijn advies: kinderen brengen, dag zeggen en aan het einde van de dag ophalen.

Daarmee is vriendin Rian het niet eens. ,,We gaan toch gewoon samen lunchen?” was haar reactie op mijn hele-dag-met-z’n-tweeën-op-padplan. ,,Eeh, nee. Raf kan met zijn groep lunchen in het speciale kinderrestaurant.” Gelukkig krijg ik bijval van Renske, de moeder uit Zwolle: ,,Ik zorg 51 weken per jaar voor ze, dit is mijn week. Deze zeven dagen wil ik gewoon lekker skiën.” Rian gaat overstag, we proberen het de eerste dag. ,,Als we dan maar niet te ver het skigebied ingaan” , mompelt ze.

Kinderen zijn welkom op de kinderweide vanaf 10 uur; we ontbijten rustig voor we met het openbaar vervoer naar het skigebied gaan. Wij begrijpen dat er een metrohalte is, maar zijn er niet van op de hoogte dat deze daadwerkelijk onder de grond rijdt en we staan dus keurig op straat te wachten bij de halte … (er zijn plekken waar de bus ook metro heet, vandaar). Tot we een groepjes skiërs een trap naar beneden zien nemen, met een rood hoofd volgen we. Bij de rode, zilveren en gele gondels stappen we uit. Deze drie banen brengen je in no time naar boven. We lopen langs het handig georganiseerde skidepot, waar je skischoenen en ski’s voor een prikkie kunnen overnachten, en gaan voor het eerst naar boven met de zilveren gondel.

Naast het Mittelstation van de Komperdellbahn ligt een gigantische kinderwei. Vol rolbanden, speelgoed, kussens om op te liggen en een podium voor Murmli, de mascotte van de skischool. Raf krijgt les van Oostenrijker Patrick die vloeiend Nederlands spreekt. ,,Geleerd van de kinderen”, vertelt hij. ,,Ik zei altijd: ‘ik leer jou skiën en dan leer jij mij Nederlands’.” Voor kinderen is dat bijzonder fijn, de school zorgt er dan ook voor dat er zoveel mogelijk talen aanwezig zijn. Ik tel minimaal vijf leraren die ook Nederlands spreken.

We laten Raf achter, die nu nog niet weet wat er gaat gebeuren (morgen is dat anders) en hij laat ons zonder één traan gaan. Rian en ik skiën een paar afdalingen onder de Familienbahn en Planseggbahn om erin te komen. We ontdekken dat Serfaus-Fiss-Ladis een bijzonder goede mix biedt van blauwe, rode en donkerzwarte pistes die allemaal lekker dicht bijeen liggen. Ik snij af en toe een stuk af om zwart te pakken, Rian kiest haar eigen blauwe of rode traject. We lunchen redelijk vroeg, lekker met z’n tweeën bij Schalber Alm. Tiroler Gröstl is een logische keuze, mijn favoriete Oostenrijkse gerecht met aardappelen en spek. Het vult goed; we moeten nog even.

loading  

Masnerkopf

Dat Serfaus-Fiss-Ladis een echt familiegebied is blijkt als we na de lunch stomtoevallig familieleden tegenkomen. Mijn oom en tante komen hier al bijna twintig jaar met hun kinderen, die nu in de dertig zijn. Ze verzoeken ons direct niet te veel promotie te maken voor dit gebied. ,,Want hier komen al genoeg mensen.” Dat beloof ik met gekruiste vingers op mijn rug.

Erg fijn is het om even door kenners op sleeptouw te worden genomen, anders waren we waarschijnlijk niet bovenop de Masnerkopf gekomen. Vanwege Raf wilden we niet te ver van de kinderweide vandaan, omdat we snel terug kunnen zijn als er iets aan de hand is. Maar skimeester Patrick heeft nog niet gebeld en mijn oom zegt: ,,Als je die kant opgaat, ben je zo weer terug.” Dus nemen we de lift naar 2828 meter, het hoogste punt van het gebied, met adembenemend uitzicht. Op de weg terug hebben we zelfs nog tijd voor een kop koffie en taart bij restaurant Lassida bovenop de Lazid. Het uitzicht op 2351 meter concurreert aardig met dat van de Masnerkopf. En dan is het alweer tijd om onze zoon op te halen.

Raf laat trots zien wat hij heeft geleerd, zingt liedjes over Murmli en wil zijn skietjes absoluut niet achterlaten bij de skischool. Hij houdt ze stevig vast; de eerste tranen van de dag vallen. Maar als hij hoort dat we op de slee naar beneden gaan, droogt hij ze snel. Vandaag is het just a perfect day .

Klik hier om terug te keren naar Reis!

Of like Reis! op Facebook , Twitter en Instagram

Je kunt deze onderwerpen volgen
Reis
Wintersport
Europa