Zomerblog Thailand (6): Duiken op Koh Tao

Reis!-redacteur Karlijn trekt deze zomer met vriend en backpack door Thailand en doet verslag. Vandaag deel 6: duiken op Koh Tao.

Waar je relatief snel op bounty-eilandjes als Koh Phi Phi (een half uur met de speedboat) of Koh Samui (met het vliegtuig) bent, moet je voor kleine broertje Koh Tao toch iets langer reizen. Wie op een van de mooiste duikplekken van Thailand de onderwaterwereld wil verkennen, neemt dat voor lief.

Ferries

Vanuit verschillende plaatsen in het zuiden vertrekken bussen van ferry-maatschappij Seatran, een van de bedrijven dat naar de drie zuidelijke Koh's in de Golf van Thailand vaart. Zo ook vanuit Krabi, onze laatste bestemming. Langs een schimmig reisbureautje om een ticket te boeken hoeft niet, want via de website van Seatran boek je eenvoudig bus-boot-combinaties.

Vanuit Krabi reed onze bus, inclusief knalroze glimmende gordijntjes en Thaise muziek, in ruim tweeënhalf uur naar de haven van Surat Thani. Hoewel er ieder uur een ferry naar Koh Samui vertrekt, op anderhalf uur varen, gaat er maar een paar keer per dag een boot naar buureilanden Koh Pha-Ngang en Koh Tao. Het is een soort hop-on-hop-off: eerst anderhalf uur varen naar eerste halte Koh Samui, dan een half uur naar Koh Pha-Ngang, weer anderhalf uur naar Koh Tao, om vervolgens in omgekeerde volgorde weer terug te keren naar startpunt Surat Thani.

De grote ferry maakte de reis over het water goed te doen: weinig last van golven en geschommel. Het vervelende waren de grote motoren die vreselijk tekeer gaan. En hoewel binnen airco zou zijn, bleek het daar aan het eind van de reis niet uit te houden benauwd. Dan maar meer lawaai en een frisse plek op het buitendek.

Dirt roads en duikscholen

Een paar uur verder zijn we eindelijk daar: Mae Haad, Koh Tao, het kleine broertje. Waar Koh Phi Phi aan haar eigen succes ten onder gaat, Koh Samui voor families en rijke Russen is en Koh Pha-Ngang bekend staat om de full moon parties,  is Koh Tao net begonnen. Er zijn verharde wegen, al wordt een deel daarvan nog gelegd. Het merendeel is onverharde zandgrond, dat in modder verandert wanneer er een buitje valt. Ontwikkeld maar met een rauw randje, daar houden we van.

De meeste reuring is aan de kust bij Mae Haad en Sairee Beach. Hier staan de hostels en kleine hotels, zijn supermarktjes, winkeltjes, barren, strandtentjes en restaurants. Over de rest van het eiland verspreid, vaak in schilderachtige bounty-baaitjes, liggen een aantal luxe resorts, te bereiken via die onverharde en vreselijk steile paden. Brommer leren rijden (het meest gebruikte vervoermiddel in Thailand) kun je beter ergens anders doen, getuige de vele toeristen in het verband.

Ook vooral langs de stranden van Mae Haad en Sairee staan de duikscholen. Om de vijftig meter staan borden langs het strand en langs de straat. Wat wil je, met - meestal, maar dat later - dertig tot veertig meter zicht in een azuurblauwe, spiegelgladde zee vol exotische wezens. Koh Tao is duikplek bij uitstek en vooral dé plek om het te leren. Zeker gezien de aanzienlijk lagere kosten. Kies vooral niet voor de goedkoopste, een veilige duik kost nou eenmaal iets.

Big Blue Diving

Op aanraden van familie besloot ik bij Big Blue Diving in Sairee Beach mijn papiertje te halen. Met drie dagen cursus is een duikbrevet goed in te plannen in een vakantie. Bij Big Blue, net als bij de meeste andere duikscholen, boek je voor een paar euro per nacht ook een kamer in de slaapzaal of een privékamer.

Even voelde ik me weer student: de eerste avond twee uur lang instructievideo's kijken en daarna gezamenlijk met acht duikgroentjes huiswerk maken. Gevolgd door twee dagen 's ochtends opnieuw in de schoolbanken, met als afsluiter een multiple-choice examen. Studeren was onnodig, gelukkig. Duikinstructrices Erin en Sonia wilden ons meer dan graag laten slagen.

De eerste middag oefenden we in het zwembad, dolblij als kinderen in een snoepwinkel. Gebaren, symbolen, masker af onder water - bijzonder onprettig - en leren drijven onder water. Als dolle pups kwamen we uit het bad. En dat was nog maar het begin.

Dansen in de zee

De tweede middag voor het eerst naar open zee. Helaas geen romantische verhalen over de magie van de onderwaterwereld: vanwege de flinke wind was het zicht geen dertig, maar drie meter. Voor de twee duik van de middag gold hetzelfde. En voor de eerste ochtendduik van de laatste dag. Een mist van zand en niet zoveel oceaanleven te zien als gewoonlijk. Bij de laatste ochtendduik klaarde het gelukkig iets op, tot een matige acht meter.

En toch mocht het de pret niet drukken. Niet praten, alleen ademen en rondkijken. De luchtbellen volgen naar boven, tot ze uit het zicht verdwenen waren. Staren naar een mooie vis. Op de stroming en je ademhaling in het water op en neer deinzen, zwierend met langzame beenslagen, achteruit en vooruit. Duiken voelde als dansen.

Klik hier om terug te keren naar Reis!

Of like Reis! op Facebook, Twitter en Instagram

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.