Zomerblog Thailand (8): Een tussenstop in Abu Dhabi

Reis!-redacteur Karlijn trekt deze zomer met vriend en backpack door Thailand en doet verslag. Vandaag deel 8: een tussenstop in Abu Dhabi.

Waar menigeen het liefst zo snel mogelijk terug naar huis vliegt, is op een lange vlucht een lange tussenstop best een aangename verrassing. Die van ons was in Abu Dhabi. Een bewuste keuze tijdens het boeken: 's middags om 12.00 uur landen en 's morgens om 9.00 uur verder vliegen. Twee keer een vlucht van een uur of zes, met een redelijk goede nachtrust in een hotel, in plaats van een stijve nek en stramme benen na een halfbakken vliegtuigslaapje.

Woestijn

Bijkomend voordeel: een middag in de megalomane oliewereld van het Arabisch schiereiland. In de verzengende hitte. Woestijnlucht, gortdroog en 42 graden, die de grote stad tot een uitgestorven plattelandsdorp degraderen. Een grote stad die wij, maar dat is persoonlijke smaak, niet bewust als vakantiebestemming voor een paar dagen zouden kiezen. Maar, één die best interessant is om te bekijken.

Waar je ook kijkt: Abu Dhabi is geel woestijnzand. Zelfs de huizen - de grote wolkenkrabbers, paleizen en luxueuze hotels daargelaten - zijn van datzelfde gele woestijnzand. En door een inmiddels voorbijgetrokken zandstorm hing er tijdens ons bezoek overal een soort lichtgele mist. Het maakte de stad bijna spookachtig.

Zandeilanden

Datzelfde woestijnzand dient ook als basis voor de immense kunstmatige eilanden waarmee de Arabieren de Perzische Golf steeds verder indammen. Waarom ze niet richting de woestijn uitbreiden, wist ook onze Indiase privégids en -chauffeur niet uit te leggen. ,,Want daar is woestijn'', luidde het onbevredigende antwoord.

Tijdens de tour door de stad reden we wel twintig minuten achtereen over zo'n zandeiland. Niet al bebouwd, zoals de rest van de stad, maar compleet leeg. ,,Deze is over vijf jaar wel vol'', klonk het vanaf de bestuurdersstoel. Het razende tempo waarmee de oliestad uitbreidt is haast onaards.

Overal wordt gebouwd. De ene wolkenkrabber is nog niet af, of de andere wordt al uit de grond gestampt. Luxueze vijf sterren resorts met privéstranden maken de skyline, samen met schitterende woontorens, van alle gemakken voorzien, voor expats en internationalen. Een race-circuit alleen voor de Formule 1, die één keer per jaar verreden wordt. Alsof het niet gekker kan.

Het Formule 1 circuit.

Sheikhs

Met de grote dure auto's valt het over het algemeen mee in de stad. Ze rijden er wel, maar het aantal supercars is niet te vergelijken met de aantallen in Dubai. Wel heb je kans om, zonder een leger aan beveiligingsmensen, Sheikh Khalifa - president van de Verenigde Arabische Emiraten en emir van Abu Dhabi - in zijn bolide te zien racen door de straten.

De sheikhs, de koninklijke familie en kostwinners door de olie, zijn praktisch heilig. Overal hangen grote portretten. Gebouwen en straten zijn naar ze vernoemd. Khalifa kan in zijn eentje de straat op, vertelde de Indiase gids, omdat het volk zijn beveiliging is. De sheikhs voorzien door hun rijkdom de inwoners namelijk in alles. Je zou wel gek zijn je kostwinner iets aan te doen.

Voor zichzelf zijn ze niet minder goed. Straten vol landhuizen, grote paleizen op eilanden in de zee. De koninklijke familie dijdt snel uit: het is voor een sheikh niet ongewoon om met meerdere vrouwen een gezin te stichten. Ook is er een privé-eiland, met privébrug, een jachthaven inclusief zeewaardig inventaris en een eigen vliegveld.

Onecht

Het imposantste gebouw van Abu Dhabi is de Sheikh Zayed Grand Mosque, naar de eerste president Sheikh Zayed. Het gaf nog enigszins het gevoel iets van cultuur te proeven. Alleen wie juist gekleed is, mag naar binnen. Gelukkig is er aan toeristen gedacht en zijn er gratis gewaden voor mannen en vrouwen.

Sheikh Zayed Grand Mosque. FOTO KARLIJN TER HORST

Geen gele woestijnsteen dit keer. De moskee is helemaal van wit marmer. Binnen komen allerlei ingelegde stenen in de mooiste bloemen, kristallen kroonluchters en een waanzinnig tapijt in alle kleuren van de regenboog de bezoekers tegemoet glimmen. Er heerste een soort serene rust, die in alle gebedshuizen vaak voelbaar is. Tot een Japanner op het tapijt ging zitten en de norse beveiliger hem opgefokt in de benen hees.

En toch voelde de Grand Mosque ook een beetje onecht, niet authentiek. Aangelegd voor de praal, zoals bijna alles in de groteske woestijnstad.

Klik hier om terug te keren naar Reis!

Of like Reis! op Facebook, Twitter en Instagram

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.