Het peloton tijdens de 71ste editie van Dwars Door Vlaanderen. FOTO AFP/TIM DE WAELE

‘Hoe verschrikkelijk ook, de koers pakken ze ons niet af’

Het peloton tijdens de 71ste editie van Dwars Door Vlaanderen. FOTO AFP/TIM DE WAELE

De voetbalinterland tussen België en Portugal van dinsdag is verplaatst naar Leiria. Een dag na de aanslagen in Brussel ging de wielerwedstrijd Dwars door Vlaanderen echter ‘gewoon’ door, dreigingsniveau 4 of niet. Koers is en blijft heilig in Vlaanderen, waar thuisrijder Jens Debusschere met de zege voor wat troost zorgde.

Bakvisjes die met een verliefde blik tegen de bus van hun favoriete wielerhunk schuren. Krasse opaatjes met van kleur verschoten koerspetjes op het hoofd. Jeugdigde handtekeningenjagers met volgekraste blocnootjes. En volwassen mannen met bier. Heel veel bier.

Wie de afgelopen 24 uur in een grot heeft gezeten en deze woensdagmorgen uit het niets op dit overvolle plein in Roeselare is losgelaten, heeft er geen idee van dat dit een land is waar nationale rouw is afgekondigd. Stampvol staan de Vlaamse klinkertjes, amper 80 kilometer ten westen van Brussel, waar een dag eerder de bloedigste aanslag in de recente Belgische geschiedenis plaatsvond.

Is dit een land vol verdriet? Een gebroken natie? Niets van dat alles in de stad waar zo meteen de semi-klassieker Dwars door Vlaanderen op gang wordt geschoten.

Niemand krijgt de koers klein

Johan van der Velde, buschauffeur van Roompot-Oranje Peloton, kan maar moelijk geloven wat hij ziet. ,,Of het nu al helemaal gepast is om weer te koersen? Ik weet het niet’’, verzucht Van der Velde. ,,Ik begrijp ook wel dat de koers hier een beetje heilig is. Maar ik dacht: ze hebben hier in België zoveel wedstrijden, sla er uit respect voor de slachtoffers dan eentje over.’’

Daar is over gepraat, tot op de hoogste niveaus. Maar vooral omdat het lastig bleek de veiligheid van het peloton en publiek te waarborgen. Niet omdat koersen op the day after mogelijk niet gepast zou zijn.

Ethiek gaat in Vlaanderen even niet op als het koers betreft. Hier werd zelfs op 12 september 2001, een dag na de aanslagen op de Twin Towers, gewoon de Memorial Rik van Steenbergen verreden. Dat Niko Eeckhout solo won, wist een dag later niemand meer. Maar de koers kreeg niemand klein. Daar ging het om.

Vijftien jaar later regeert nog hetzelfde sentiment. Koers is hier heilig. Cultureel erfgoed. Een Religie. Ook bij dreigingscode 4.

'Eng is het'

Wielerfan Mario Lecluse is daarom samen met zijn dochter naar de koers gekomen om een ‘signaal af te geven’. ,,Die angstzaaiers moeten weten dat ze niet ons hele leven kunnen verlammen. Hoe verschrikkelijk ook, de koers pakken ze ons niet af’’, klinkt het fel uit de mond van de inwoner van Roeselare.

Het zijn precies die woorden die Moreno Hofland nodig heeft om zichzelf ervan te vergewissen dat koersen door een rouwend land wel kan. ,,Was het afgelast, dan had ik dat gerespecteerd. Maar dat een natie dolgraag wil blijven doen waar het goed in is, vind ik ook wel weer mooi. Al blijft koersen nu natuurlijk wel apart.’’

Zo blijven die beelden van de ravage op vliegveld Zaventem maar door zijn hoofd schieten. ,,Die ene bom ging af bij de Starbucks, waar wij met de ploeg ook wel eens een bak koffie drinken. Dan komt het opeens wel héél dichtbij’’, mijmert Hofland, die zijn blik over de mensenzee op het plein laat glijden. ,,Eng is het. Zoveel mensen. Je moet er niet aan denken wat hier zou kúnnen gebeuren.’’

Zo lijkt het hele peloton erover te denken. Pas net voor de start zoeken ze het podium op voor een krabbel en een babbel met Michel Wuyts, die de renners met een opvallend ingetogen stemgeluid ‘toch nog een mooie dag en vooral veel sterkte’ toewenst.

Ingetogen

Met twee keer een minuut stilte staan de coureurs nog eens stil bij wat er is gebeurd. Dan pas gaan de helmen op en is het tijd voor koers. Alleen de rouwbanden en de Belgische vlaggetjes halfstok op de volgauto’s verraden dat deze editie een aparte is. De dramatische beelden van Zaventem en metrostation Maelbeek worden op de Vlaamse tv voor even ingeruild door helicopt-ershots van coureurs die door de Vlaamse Ardennen kronkelen. Voor even heten de hoofdrolspelers niet Khalid en Brahim El Bakraoui, maar Jesper Asselman, Kevin van Melsen en Greg van Avermaet.

Massaal is het volk uitgelopen voor de prelude van de heilige Vlaamse wielerweek. Dit is waar Vlaanderen naar verlangde, na de droevige dinsdag. Niets werkt zo zalvend als de koers voor een rouwende Belg.

Een verdubbelde politiebezetting en veel ‘onzichtbare’ politie in burger maken deze editie mogelijk. Verloven zijn ingetrokken om alle wielerfans, met hulp van de stewards van Zulte Waregem, op de drukste punten te fouilleren. ,,Ook in Brussel is de politiemacht verdubbeld, mede door de inzet van het leger, dus het was even puzzelen. Maar wij wilden hier niet buigen voor een laffe terreurdaad’’, verduidelijkt organiserend voorzitter Carlo Lambrecht, die na 200 kilometer als een kind zo blij is wanneer hij de renners veilig en wel bij de finish mag begroeten.

Als daar met Jens Debusschere ook nog een Vlaming de sprint wint, eindigt de dag volmaakt geslaagd. Uitbundig wil het echter niet worden, zo ontbreekt uit respect voor de slachtoffers de champagne bij de ingetogen podium-ceremonie.

,,Ik ben heel tevreden, maar diep gelukkig zijn zit er op dit moment gewoon niet in’’, reageert winnaar Debusschere, die aanvankelijk niet wilde starten. ,,Mijn hoofd stond niet naar de koers, maar nu ben ik toch blij dat ik het volk na de zwarte dinsdag misschien toch nog een beetje plezier terug hebben kunnen geven.’’

menu