In 2011 werd wielerminnend Nederland opgeschrikt door een valpartij van Johnny Hoogerland, die tijdens een etappe van de Tour de France in het prikkeldraaf belandde. FOTO AFP/LIONEL BONAVENTURE

‘Uiteindelijk stappen ze gewoon weer op de fiets'

In 2011 werd wielerminnend Nederland opgeschrikt door een valpartij van Johnny Hoogerland, die tijdens een etappe van de Tour de France in het prikkeldraaf belandde. FOTO AFP/LIONEL BONAVENTURE

Nu de medische ernst van de massale crash van Giant-Alpecin duidelijk wordt, dient de vraag zich aan in hoeverre de wielerploeg de komende weken in staat is te koersen. De tijd zal de botbreuken helen, maar staan de koppies straks wel weer naar fietsen? Of regeert de angst?

Terug in Nederland bracht Ramon Sinkeldam maandag uren door tussen medisch specialisten. Behalve wat losse tanden in zijn ‘centenbakkie' werd er door de kaakchirurg niets ernstig gevonden. Minder goed nieuws kwam er toen in een ander ziekenhuis zijn rug onder de loep werd genomen. Sinkeldam: ,,Bleek ik toch een breuk in m'n schouderblad te hebben. Nu hebben we vijf man met botbreuken…''

Vol bulten, hechtingen en schrammen was hij zondag, een dag na het trainingsongeval van Giant-Alpecin in de Spaanse bergen, nog met goede moed op het vliegtuig gestapt. ,,Ik dacht: eind deze week zit deze jongen weer op de fiets. Maar nu wordt het allemaal anders. Het schijnt een mooie breuk te zijn, dus ik hoef niet geopereerd te worden. Maar ik moet wel een paar weken rust houden. De klassiekers? Misschien haal ik ze, maar natuurlijk niet in de vorm zoals ik had gewild.''

Geen angst

Staat zijn hoofd dan werkelijk alweer naar fietsen? Is er dan helemaal geen greintje angst in zijn bovenkamer geslopen, nadat een 73-jarige Britse automobiliste nabij Calpe frontaal op zijn trainingsgroep was geklapt? ,,Niet echt, nee. Ik heb nog geen nachtmerries gehad. Van het moment zelf herinner ik me ook helemaal niets en dat is denk ik ook mijn geluk geweest.''

Ervaringsdeskundige Kai Reus herkent zich helemaal in de woorden van zijn 26-jarige landgenoot. ,,Die black-out, dat is een mooi stukje bescherming van ons menselijk lichaam'', aldus de vijf jaar oudere Reus, die in juli 2007 zelf zwaargewond raakte tijdens een training in Frankrijk. Elf dagen lag hij in coma, maar ruim acht jaar later trainde hij gisteren doodleuk weer op dezelfde wegen rond Calpe waar Giant massaal onderuit ging. ,,En weet je: in afdalingen ben ik nog steeds de snelste van mijn ploeg (Verandas Willems, red.). Het is door de jaren heen vooral een gevecht geweest om fysiek en mentaal terug op niveau te komen. Angst heb ik nooit gehad. Je bent daar als prof veel te veel voor met je ding bezig.''

Prikkeldraad

En toch, op zijn zadel bekruipt Johnny Hoogerland nog wel eens een naargeestig gevoel. De Zeeuw werd in de Tour de France én later bij een training in Spanje door een auto onderuit gekegeld. ,,Ik was bang en ben het nog steeds wel eens. Zeker na wat Giant overkomen is. Niet in Zeeland, maar wel hier in het buitenland, waar men vaak toch wat minder berekend is op fietsers'', aldus Hoogerland, met Roompot ook trainend in Calpe. ,,Kwam er hier de laatste dagen een auto hard op ons af, dan zei ik toch vaak: ‘oef, dat ging maar net goed'. En 99 van de 100 keer gaat het ook net goed. Maar het hoeft maar één keer goed fout te gaan, hè. We zijn zo kwetsbaar, joh…''

Dat geldt zelfs voor een oermens als Laurens ten Dam . Nabij Maastricht werd hij vorig jaar zomer door een 84-jarige man van achteren aangereden. Met een gebroken ruggen-wervel als aandenken. ,,En voor hetzelfde geld had ik er zaterdag opnieuw bij gelegen'', besefte Ten Dam toen hij drie dagen terug in zijn nieuwe thuisbasis Santa Cruz in Californië de nare berichten over zijn nieuwe ploeggenoten las. ,,De eerste twee trainingskampen heb ik al die Giant-jongens leren kennen en dan gebeurt zoiets. Mijn vrouw en ik zijn er wel even goed ziek van geweest. Ik ben al wat ouder, ben er altijd redelijk doorheen gerold. Maar nu kwam het voor de tweede keer wel héél dichtbij.''

Schrikachtig

Zit hij op zijn 35ste nog wel zorgeloos op z'n fiets? Ten Dam: ,,Toen ik van de winter weer mocht fietsen, merkte ik dat ik heel schrikachtig was. Bij elk geluidje keek ik even achterom. Maar ook dat laat je snel weer los, hoor. Al rijd ik hier – zoals al die Amerikanen ook doen – nu wel rond met een knipperlichtje onder mijn zadel. De angst? Die slijt vrij snel weer. Want ongelukken kun je toch niet uitbannen. De pijn vond ik veel erger. De eerste zes, zeven weken moest ik steeds zo'n korset om. Verschrikkelijk.''

Daarom verwacht hij zijn ploeggenoten vroeg of laat ook terug in de koers. ,,Voor zover ik begrijp, houdt niemand er iets blijvends aan over. Natuurlijk heeft dit impact, maar uiteindelijk zie ik ze allemaal gewoon wel weer op de fiets stappen.''

menu