Ajdin Hrustic, hier in duel met Sondre Tronstad van Vitesse, wil niet meer terugdenken aan het fluitconcert dat hij twee weken geleden over zich heen kreeg. Zaterdagavond klonk er applaus. voor hem

Ajdin Hrustic weer in de armen gesloten bij FC Groningen: Voetbal is een gekke wereld, maar daarom houd ik er juist zo van

Ajdin Hrustic, hier in duel met Sondre Tronstad van Vitesse, wil niet meer terugdenken aan het fluitconcert dat hij twee weken geleden over zich heen kreeg. Zaterdagavond klonk er applaus. voor hem Foto: "ANP SPORT / Gerrit van Keulen"

Het is een rare wereld. Werd Ajdin Hrustic twee weken geleden nog uitgefloten door zijn eigen publiek tegen Ajax, zaterdagavond werd de middenvelder van FC Groningen weer in de armen gesloten tijdens de 1-0 overwinning tegen Vitesse.

Leeggeknokt als hij was vroeg de 23-jarige Australiër zelf om een wissel tegen Vitesse. Het applaus dat hij kreeg bij zijn aftocht voelde als een warm bad. Het fluitconcert van twee weken geleden tijdens zijn invalbeurt tegen Ajax raakte hem diep, maar de mentaal sterke Hrustic liet zich er niet door uit het veld slaan. Op de linkerflank legde hij tegen de Arnhemmers een prima pot op de mat. Dat ontging het publiek, waar hij schijnbaar een haat-liefdeverhouding mee heeft, niet.

Zichtbaar opgelucht

,,Het is een geweldig gevoel om de steun te voelen van het stadion, van mijn medespelers en van de technische staf’’, vertelde hij na afloop met een lach van oor tot oor. Hij straalde, was zichtbaar opgelucht. ,,Ik had er vertrouwen in en ik denk dat je dat terug hebt gezien op het veld. Ik heb genoten van deze wedstrijd. Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik zie het positief. Ik ben overstelpt met berichtjes na die wedstrijd tegen Ajax. Alleen op Instagram al iets van vijfhonderd, veelal steunbetuigingen. Dat heeft me enorm goed gedaan.’’ loading

Na twee wedstrijden op de bank kreeg Hrustic tegen Vitesse weer een basisplaats toebedeeld van trainer Danny Buijs, die het na de koude douche tegen Ajax ook openlijk voor hem opnam in de media. ,,Ik denk dat ik vorige week tegen PEC al goed inviel, al was het maar voor een half uur en verloren we jammer genoeg met 1-0. Maar ook toen hoorde ik na afloop vanuit het uitvak de supporters mijn naam scanderen. Dat was geweldig. Ik voelde de waardering en dat was wederzijds.’’

Spandoek

Het applaus bij zijn wissel tegen Vitesse wiste het incident helemaal uit zijn geheugen. ,,Het deed me meer dan goed. Ik zag zelfs een spandoek met mijn naam erop. Dat supporters dat doen, betekent veel voor me. Ik heb mezelf helemaal leeggespeeld tegen Vitesse, heb gerend, geknokt, voor het team, voor mezelf, voor de fans. Wat geweest is, is geweest. Een gesloten boek. Nu ben ik gelukkig, kan ik weer lachen. Ik zeg niet dat het gemakkelijk was. Ik ben een emotioneel persoon met een hart dat geraakt kan worden. De voetballerij is soms een harde wereld, niet altijd gemakkelijk. Dat hoeft niemand mij te vertellen. Kijk maar naar mijn achtergrond, hoe ik ben begonnen. Maar mentaal ben ik daardoor wel gehard.’’

Gekke wereld

Hrustic telt zijn zegeningen. ,,Ik was veertien toen ik ver van huis ging om mijn kansen te beproeven. Mensen hebben me gehaat en mensen hebben van me genoten. Deze club heeft me de kans gegeven, haalde me van Schalke om me hier tot bloei te laten komen. Dat blijft altijd in mijn achterhoofd zitten. Voetbal is een gekke wereld, maar daarom houd ik er zo van. Miljoenen kinderen willen dolgraag profvoetballer worden. Ik heb het voorrecht dat te mogen zijn bij een geweldige club in Nederland. Er gaat geen dag voorbij dat ik dat niet besef, al is het leven niet altijd gemakkelijk. Elke carrière gaat gepaard met ups en downs, maar ik ben gezond, fit en gelukkig. Wat wil een mens nog meer?’’

menu