Voorzitter Ronald Lubbers en trainer Dick Lukkien in betere tijden voor FC Emmen.

Analyse van de positie van Dick Lukkien bij FC Emmen: de bal ligt bij Ronald Lubbers

Voorzitter Ronald Lubbers en trainer Dick Lukkien in betere tijden voor FC Emmen. Foto: ANP

De uitzichtloze positie onderaan de eredivisieladder stelt FC Emmen-voorzitter Ronald Lubbers voor een moeilijke keuze: een trainerswissel of stug op dezelfde voet verder gaan in de hoop dat het tij alsnog keert. Aangezien de tijd begint te dringen, lijkt het eerste het meest voor de hand liggend.

Het gezicht van Ronald Lubbers stond dinsdagavond op onweer. Vanaf het ereterras in het Erve Asito-stadion van Heracles Almelo zag de voorzitter van FC Emmen dat het kapitaal op de grasmat voor de zoveelste keer dit seizoen niet thuis gaf, met als resultaat een afgetekende 4-0 nederlaag. De verbeten blik van Lubbers zei alles over de gemoedstoestand binnen de in degradatienood verkerende club. Naar buiten toe communiceerde de club de afgelopen periode steevast dat er onverminderd vertrouwen is in een goede afloop. Na een teleurstellende eerste seizoenshelft werd de hoop gevestigd op een ommekeer in het nieuwe jaar, maar na de tweede dreun in een week tijd lijkt het kwik zo langzamerhand toch echt richting het vriespunt te dalen.

‘Zo win je nooit wedstrijden’

Terwijl Lubbers in geen velden of wegen meer te bekennen was, sprak trainer Dick Lukkien uitvoerig met de pers. Er klonk verslagenheid door in zijn stem toen hij zei dat de doelpunten weer eens veel te gemakkelijk werden weggegeven. „Dan kun je voetballen tot je een ons weegt, maar dan win je nooit wedstrijden”, verzuchtte de Veendammer. Bovendien was het volgens hem wederom slechts gissen naar een oorzaak. Een pijnlijke conclusie, aangezien een zege het enige medicijn lijkt te zijn. Ook de vaststelling dat het vertrouwen in de selectie van FC Emmen zeer broos is, biedt weinig hoop op een ommekeer op korte termijn.

Na zestien wedstrijden zonder overwinning en een plek als hekkensluiter, lijkt de vraag dan ook gerechtvaardigd of hij nog wel de juiste man is om dit FC Emmen op de rails te krijgen. Daarop antwoordde Lukkien zelf dinsdagavond nog altijd strijdbaar te zijn en vertrouwen te hebben zijn ploeg voor de eredivisie te kunnen behouden. Natuurlijk, de trainer is teleurgesteld over de huidige prestaties, maar uit eigen beweging opstappen heeft hij tot dusverre nooit overwogen. Bovendien voelt de oefenmeester zich ‘enorm’ gesteund door het bestuur. „Er kunnen zich situaties voordoen waarbij je daar op terug moet komen, maar dat is vooralsnog niet zo.”

Geloof in Lukkien

Het ongebreidelde geloof dat Lukkien in zijn spelers en het tactische plan zegt te hebben, wordt echter vooralsnog niet terugbetaald, integendeel zelfs. Hoewel de Veendammer niet vermoedt dat de spelers met onwil het veld opstappen, signaleert hij dat het meer dan eens ontbreekt aan de strijdbaarheid die juist nu, in de kelder van de eredivisie, zo hard nodig is. „Het is alsof we niet meer kunnen voetballen”, bevestigde Michael de Leeuw dinsdagavond nog als een aangeslagen bokser. Evenals zijn trainer, is het volgens de Emmer aanvalsleider gissen naar de precieze oorzaken en oplossingen. De antwoorden lijken simpelweg op te drogen.

De Leeuw, Anco Jansen en andere spelers binnen de selectie ontkennen dat de chemie tussen hen en Lukkien tanende is. Ze zoeken de schuld bij zichzelf en wat hen betreft hoeft de Veendammer dan ook niet te wijken. Doordat ook Lukkien weigert de handdoek in de ring te gooien, ligt de bal bij Ronald Lubbers. Hoewel de preses zich steevast achter Lukkien schaart, liet hij zich woensdag ontvallen dat, doelend op Lukkien én zichzelf, niemand grenzeloos vertrouwen geniet. Ongetwijfeld beraadt Lubbers zich over de toekomst. Toch een andere trainer aanstellen of stug op dezelfde voet verdergaan in de hoop op een ommekeer?

Een moeilijke keuze. Lubbers en Lukkien hebben een goede relatie, ook buiten het werk om. Ze vertellen elkaar de waarheid als het moet, zijn niet vies van zelfkritiek en weten wat ze aan elkaar hebben. Dat in combinatie met de goede resultaten van de voorgaande jaren leidde afgelopen zomer nog tot een contractverlenging van tweeënhalfjaar voor de trainer. Desondanks kan het Lubbers niet ontgaan zijn dat de vlag er nu totaal anders bijhangt. Zestien wedstrijden niet winnen, is niet niks. Langzaamaan lijkt FC Emmen af te glijden naar de eerste divisie en daarmee komt de bouw van een nieuw stadion en tevens de verdere groei van de club in gevaar.

Rol van het publiek

Natuurlijk, het ligt niet allemaal aan Lukkien. Zijn kwaliteiten en tactisch inzicht staan buiten kijf en ook als mens wordt hij alom terecht geprezen. Bovendien moeten de gevolgen van de coronapandemie niet uitgevlakt worden. Met de afwezigheid van het publiek verdween hetgeen FC Emmen vorig jaar nog meermaals naar grote hoogtes stuwde, resulterend in een twaalfde plaats op de ranglijst. Daarnaast moet Lukkien werken met een te krappe, niet in vorm verkerende selectie. Buiten de beoogde basiself zijn weinig spelers rijp voor een startplek op het hoogste niveau. Gewenste versterkingen blijven vooralsnog uit en de reeds gehaalde spelers vallen vooralsnog tegen.

Dat neemt niet weg dat als de antwoorden op zijn, de tijd met nog achttien wedstrijden te gaan begint te dringen en de radeloosheid toeneemt, er soms maar één mogelijkheid overblijft: het welbekende paardenmiddel, een trainerswissel. Los van de bestaande chemie en het vertrouwen tussen de spelersgroep, de huidige trainer en de preses, heeft dit middel de potentie om voor het gewenste ‘schokeffect’ te zorgen. Het kan echter ook een averechts effect op de groep hebben. Uiteindelijk is het aan Lubbers om te beslissen of hij dit risico wil nemen, maar één ding is zeker: FC Emmen is op het punt aanbeland dat het vrij weinig meer te verliezen heeft.

menu