Bas Kammenga bekijkt met wijlen Martin Koeman het boek De Europese Droom. Het illustreert volgens hem  perfect hoe hij in zijn dienstverband bij FC Groningen stond.

Bas Kammenga werd ontslagen bij FC Groningen, maar ziet niet om in wrok: 'Het blijft mijn club'

Bas Kammenga bekijkt met wijlen Martin Koeman het boek De Europese Droom. Het illustreert volgens hem perfect hoe hij in zijn dienstverband bij FC Groningen stond. Foto: Corne Sparidaens

Om de coronacrisis het hoofd te bieden besloot de directie van FC Groningen in eigen vlees te snijden. Voor elf werknemers was er geen plaats meer. Het waren de kille cijfers. Met Bas Kammenga krijgt de reorganisatie een gezicht. De 41-jarige medewerker communicatie behoorde tot de inventaris, maar staat op straat. Hij weigert bij de pakken neer te zitten.

Het archief van deze site zit vol met foto’s van Bas Kammenga. Niet zo verwonderlijk. De communicatiemedewerker, geboren en getogen in Stad en vader van twee kinderen, zou in juli 20 jaar in dienst zijn van FC Groningen. Zou, want op maandagochtend 11 mei, bijltjesdag bij de club, kreeg hij te horen dat het dienstverband erop zit voor hem. Het historisch geweten van de Trots van het Noorden – bijna alle feitjes heeft hij meteen paraat, je belt hem zelden voor niets – behoorde tot de elf slachtoffers voor wie er geen werk meer was als gevolg van de coronacrisis.

Een foto uit 2013, waarop hij met wijlen Martin Koeman door het boek De Europese Droom bladert, is wat hem betreft wel passend bij dit verhaal. De clubcoryfee en jeugdscout nam destijds het eerste exemplaar in ontvangst van het werk waar Kammenga samen met anderen heel wat uren instak.

,,Die foto vertelt eigenlijk precies mijn verhaal’’, meent de ontslagen FC Groningen-man, die in 2000 bij de terugkeer in de eredivisie promoveerde van vrijwilliger naar vaste werknemer. ,,Naast mijn gewone werk bij de club hield ik me binnen de organisatie met tal van andere zaken bezig, zoals de historie. We hebben de opbrengst van het boek destijds ten goede laten komen aan de opleiding. Dat was ook de reden dat we het uitreikten aan Koeman.’’

Meer dan gewoon een werkgever

De foto vertelt meteen dat FC Groningen voor Kammenga veel meer was dan gewoon zomaar een werkgever. Dat blijkt ook uit een ander plaatje uit 1998. Hij was nog niet eens in dienst toen hij aan de hand van zijn persoonlijke archief in de krant mocht vertellen over zijn grote passie, FC Groningen.

Terug naar die zwarte maandag in mei. Het was allang duidelijk dat de coronacrisis een zware wissel zou trekken op het betaald voetbal, maar FC Groningen was de eerste club die met een uitgebreid maatregelenpakket kwam.

Directeur Wouter Gudde vond en vindt dat hij, als de nood de komende tijd echt aan de man komt, niet de hand kan ophouden bij de overheid als er niet eerst een eigen offer is gebracht door de club. De sanering, waarbij het personeelsbestand van 91 arbeidskrachten werd teruggesnoeid naar 80, is daar onderdeel van.

Protocol

,,We hadden de week ervoor al gehoord dat we ons die bewuste maandag de hele dag beschikbaar moesten houden en vlak voor het weekend kwam er een heel protocol op de mail, waarin stond hoe die dag zou gaan verlopen’’, vertelt Kammenga.

Vanwege de coronamaatregelen waren er in de ochtend twee plenaire personeelssessies ingepland, waarin de ernst van de situatie zou worden geschetst en waarin werd aangekondigd dat gedwongen ontslagen onontkoombaar zouden zijn. De rest van de ochtend en de middag waren gevuld met individuele gesprekken.

,,We zaten vooraf als collega’s al een beetje te filosoferen wat het allemaal in zou houden’’, blikt Kammenga terug. ,,Ongetwijfeld een loonoffer, dachten we. Dat was aan de spelers ook al voorgelegd. Maar verder zochten we er nog niet veel achter. Na die eerste sessie werd wel duidelijk dat het veel erger was. We kregen allemaal een enveloppe mee. Daarin stond wanneer je voor het individuele gesprek aan de beurt was. Ik zat redelijk vroeg in het schema. Toen dacht ik al, dat is geen goed teken, al had ik hier geen rekening mee gehouden.’’

In een skybox

Om 11.00 uur schoof hij in een skybox aan tafel bij directeur Gudde, stichtingsvoorzitter en huisjurist Wim Entzinger en marketingmanager Edwin Froma.

,,Toen kwam de mededeling. Jij bent één van degenen die niet bij de club kan blijven. Ik bleef er vrij nuchter onder, het was niet zo dat ik de grond onder mijn voeten vandaan voelde zakken. Ik was zelfs nog in staat om wat gerichte vragen te stellen, bijvoorbeeld om hoeveel mensen het ging, wanneer het naar buiten zou komen, dat soort dingen. Ik blijf dan toch een beetje die journalist. Eerlijk gezegd dacht ik toen ik het hoorde: dan moet het wel heel erg zijn.’’

Hij werd meteen naar huis gestuurd en deed eerst maar eens een rondje langs zijn dierbaren om hen op de hoogte te stellen van het slechte nieuws. ,,Ik ben bij mijn ouders geweest. Mijn jongens zaten nog op school. Die zijn ‘s middags met hun moeder naar me toe gekomen om het te vertellen. Je wilt niet dat ze het via via moeten vernemen. Toen het ’s avonds rond negen uur naar buiten kwam, kwam er een enorme berichtenstroom op gang.’’

Toen werd ook duidelijk wie nog meer waren getroffen door de ontslagronde. Collega’s van de horeca, collega’s van marketing, materiaalman Pieter Idema, manager maatschappelijk projecten Mick Duzink. Alle boventalligen kregen een week om zich te beraden op de vaststellingsovereenkomst die ze meekregen en waarin de voorwaarden van het ontslag beschreven stonden.

Een week later volgde een tweede gesprek in het Topsport Zorgcentrum van FC Groningen. Kammenga ging akkoord. ,,Ik had het wel aan kunnen vechten, maar dat kost zoveel tijd, geld, moeite en energie. Het zou bovendien nooit meer zo zijn geworden als voorheen. In die zin is het toch wel een soort gijzelingsprocedure waarin je terecht komt.’’

Bizarre keuzes

Hij neemt het niemand kwalijk. Ook de nieuwe directieleden niet, die nog maar pas in het zadel zitten en misschien zijn waarde voor de organisatie niet goed konden inschatten. ,,Maar ik draag niemand iets na, ik maak het niet persoonlijk. Dat heeft niet zoveel nut. Ze moeten bizarre keuzes maken in deze tijd. Dat was ook mijn eerste reactie. En dat vonden zij dan weer bijzonder. Ze vroegen zich af of de boodschap wel overkwam, maar dat was wel het geval. Ik werd alleen niet heel boos of verdrietig of teleurgesteld. Ik kon het wel plaatsen.’’

Kammenga denkt dat het misschien door de coronatijd komt dat hij zich er onbewust toch al op had voorbereid dat zijn leven wel eens een andere wending zou kunnen nemen.

,,Het zet je toch aan het denken. Als er straks een jaar of twee jaar niet met publiek gevoetbald kan worden, kan je je van alles voorstellen bij wat er gaat gebeuren. Als de begroting bij wijze van spreken gehalveerd wordt, komt het er allemaal heel anders uit te zien. Om maar niet gelijk aan Veendam-scenario’s te denken. Daar werd toen iedereen in één keer tegelijk ontslagen las ik laatst nog bij een terugblik in de krant. Het kwam voor mij in ieder geval niet als een volslagen verrassing dat er wel eens dit soort dingen zouden kunnen gebeuren.’’

In de etalage

Hij slaagde erin de knop snel om te zetten. Begin deze week plaatste Kammenga zichzelf via zijn eigen social media-kanalen in de etalage, beschikbaar voor een nieuwe uitdaging. ,,Ik ben bezig om voor mezelf het een en ander op te zetten. Dat heeft met eigen hobby’s en expertise te maken.’’

Hij wil nog niet het achterste van zijn tong laten zien. ,,Maar het gaat onder meer over het supporterschap en hoe je dat in bredere zin kan inzetten’’, vertelt de Donar-fan in hart en nieren.

,,Dan denk ik aan ticketing, evenementenorganisatie. Daar heb ik mijn lijntjes liggen en daar kan ik misschien wel iets mee. Ook zit in mijn achterhoofd al heel lang een plan om een boek te schrijven over Donar. Ik ben noodgedwongen in een situatie gekomen dat ik ook daar eens over na kan denken. En ik kan eindelijk eens een keer echt zomervakantie vieren. Dat is ook wel eens lekker na al die jaren. Ik moet maar eens tot rust komen. Maar uiteindelijk moet straks in de winter ook de kachel weer branden, dus ik sta overal voor open.’’

FC Groningen zal hem ondanks alles nooit loslaten. Hij is met de club vergroeid, van jongs af aan. ,,Ik houd gewoon mijn plekje op de bovenste rij van vak A’’, vertelt hij. ,,Daar sta ik samen met mijn vader en mijn broertje als supporters van de FC. Ik ben vijfjaarkaarthouder. Ik heb altijd op de tribune gestaan. Enerzijds uit gewoonte, maar ook omdat het gewoon het meest praktisch was. Er waren maar 48 stoeltjes op de perstribune. Daar was het vaak overvol, was het altijd puzzelen, dus ik heb toen meteen gezegd: ik hoef helemaal niet op de perstribune. Dat deed ik in het Oosterpark ook al niet. Daar hadden wij onze plaatsen op Staan Zuid.’’

Als vanouds

Ook andere gewoonten zal Kammenga gewoon aanhouden. Zo zal hij in de toekomst net als vanouds de zaterdagmiddagen bij het jeugdvoetbal op Corpus den Hoorn te vinden zijn. ,,Mijn patroon zal ik daarin niet veel aanpassen. Ik hoef alleen geen opstellingsformuliertjes meer te maken van tevoren en na afloop hoef ik niet meer achter het beeldscherm te kruipen om verslagen te maken. Eén ding is zeker, FC Groningen blijft gewoon mijn club. Ik heb er een geweldige tijd gehad.’’

menu