Basketballer Jordy Kuiper, zoekend naar zijn auto in Lorient: ‘Groningen blijft m’n favoriete plek’

Jordy Kuiper waagt een schotpoging tijdens een oefenduel van zijn nieuwe team Lorient. Foto: Olivier Poulain

In de rubriek ‘Bellen met het buitenland’ zoeken we contact met sporters en coaches die (grotendeels) in den vreemde vertoeven. Vandaag: basketballer Jordy Kuiper uit Groningen.

,,Mag ik je een tip geven?’’, zegt Jordy Kuiper als hij z’n telefoon opneemt. ,,Als je ooit op een plek bent die je nog niet zo goed kent, sla dan even op waar je de auto parkeert. Ik kan dat ding nergens vinden. Ach, een tijdje aan de wandel is natuurlijk nooit verkeerd.’’

Kuiper is deze zomer in het Franse Lorient aanbeland, waar hij een contract tekende bij de plaatselijke basketbalclub. Lorient is een stad van zo’n zestigduizend inwoners aan de Bretonse kust. Frankrijk is al het vijfde land dat de pas 25-jarige basketballer aandoet.

Het basketballeven van Kuiper begon in Groningen, bij Celeritas-Donar leerde hij als jongeling dribbelen, passen en schieten. Groningen was zijn thuis, maar tijdens een bezoek aan zijn zus, die op dat moment in de VS woonde, werd er iets losgemaakt in Kuiper. ,,Ik was altijd gesteld op Groningen en thuis, maar toen ik zag hoe zij het daar had en hoe basketbal in de VS leeft, ging er een knop om. Ik wilde die kant op en het hoogste in de sport halen.’’

En dus vertrok Kuiper naar het beloofde land voor basketballers. Aan de University of North Carolina (UNC) vond hij onderdak bij Greensboro Spartans. ,,Ik heb daar de mooiste vijf jaar van mijn leven gehad’’, zegt Kuiper. ,,We waren geen groot team, maar we hadden een doel en elk jaar groeiden we. In de laatste twee jaar werden we kampioen van onze conference.’’

March Madness

Door het kampioenschap mocht Kuiper, als aanvoerder, met zijn collegeteam deelnemen aan het toernooi om de landelijke titel, bekend als March Madness. ,,Dat was een sprookje. In de eerste rondes zitten er zo twintigduizend mensen op de tribune en dan zijn er nog miljoenen die de wedstrijden via de tv volgen. Dat was onbeschrijflijk mooi.’’

Na het avontuur in de VS vertrok Kuiper naar IJsland. ,,Mijn droom was om collegebasketbal te spelen, maar dat was nooit mijn eindstation. Ik wilde prof worden en daarvoor is het belangrijk om minuten te maken. Te vaak hoorde ik verhalen van jonge jongens die in hun eerste profjaren zo weinig spelen dat andere clubs daarna geen interesse meer hebben. Daarom koos ik voor een club in IJsland waar ik veel minuten zou maken en mezelf verder kon ontwikkelen.’’

Avontuur op IJsland

IJsland was een flinke verandering van omgeving voor Kuiper. ,,Het was alsof ik op een andere planeet was terechtgekomen. Het landschap is niet te vergelijken met ieder ander landschap. In de winter werd het om tien uur ’s ochtends licht en was het om twee uur ’s middags weer donker. Maar de mensen waren tof. Ze zijn recht door zee. Er is geen gespeelde gastvrijheid, zoals die er in de VS kan zijn. De mensen op IJsland leven simpele leventjes en zijn daar heel tevreden mee en dat bedoel ik absoluut niet negatief.’’

Na een jaar op IJsland vertrok Kuiper vorig seizoen naar de Spaanse zon, waar hij op het tweede niveau ging spelen. Kuiper kreeg aanbiedingen om op een hoger niveau te spelen, maar ging daar niet op in. ,,Ik wilde nog steeds de zekerheid dat ik veel kon spelen. Dat is me ook in Spanje gelukt.’’ Totdat het coronavirus ook in Spanje abrupt een streep door het seizoen zette. Kuiper kon nog net met een nachtbus naar Portugal het land ontvluchten en vervolgens een vliegtuig naar Nederland pakken. ,,Ik was nog net op tijd. Een uur na mijn aankomst in Nederland ging Spanje op slot.’’

Goede aanbieding

Deze zomer maakte Kuiper een nieuwe stap. Frankrijk werd het nieuwe thuis voor de 2,06 meter lange power forward. Bij Lorient komt hij dit seizoen uit op het derde niveau. Een stapje terug? ,,Dat vroeg ik mezelf eigenlijk ook wel af’’, erkent Kuiper. ,,Maar mijn agent zei: ga toch maar even met ze praten. De club heeft nieuwe sponsoren en wil aan een kampioensteam bouwen en ik hield een goed gevoel over aan gesprekken met de coach en het bestuur. Bovendien kreeg ik een goede aanbieding. Als ik die in deze onzekere tijd niet had geaccepteerd, was ik knettergek geweest.’’

Bij de contractonderhandelingen bij al zijn clubs, stelt Kuiper steevast dezelfde vraag. ,,Ik wil dat er in een straal van een paar kilometer een bioscoop is waar Engelstalige films worden gespeeld. Dat is nog niet makkelijk, want in sommige landen worden films vaak nagesynchroniseerd. Ik moet af en toe ter ontspanning een film zien. Mijn favoriete film is The Big Lebowski . Die kijk ik toch wel eens per maand.’’

Van de VS, naar IJsland, naar Spanje, naar Frankrijk; Kuiper komt ieder jaar een stapje dichter bij huis, dichter bij Groningen. De afgelopen twee zomers was hij in gesprek met Donar. Vorig jaar wilde Kuiper nog graag in het buitenland blijven en dit jaar was er ook bij Donar nog te veel onzekerheid. ,,Het is absoluut niet dat ik mij te goed voel voor Donar. Het is een fantastische club die op een fantastisch niveau speelt.’’

Martinitoren

Ooit hoopt Kuiper in het shirt van Donar in Martiniplaza te spelen. ,,Ik merk dat ik ieder jaar de stad meer ga missen. Groningen blijft mijn favoriete plek op aarde. Mijn hele arm is volgetatoeëerd met de Martinitoren. Als klein jochie droomde ik al van Donar, zoals ik ook ooit droomde van basketballen in de VS, en dat is me ook gelukt.’’

Maar eerst zit Kuiper nog in Lorient. Hij zit er nu een maand en is er gelukkig. ,,Het is een mooie stad, de club is geweldig en we hebben een mooi doel. Ik zit hier goed. Hé, ik zie m’n auto!’’

menu