Youri en Dylan ter Arkel strijden als voetbaldieren broederlijk naast elkaar voor Be Quick in Groningen

Youri en Dylan (r) ter Arkel. Foto: Duncan Wijting

Be Quick-voetballers Youri (22) en Dylan (18) ter Arkel komen uit een echt voetbalnest. Hun vader en zijn broer stonden lang geleden met een soortgelijk artikel als dit in deze krant. Moeder is familie van oud-FC Groningenspeler Jos Roossien. Beide opa’s speelden op hoog niveau. Eigenlijk is het een wonder dat hun parkiet Punky niet óók ergens z’n voetbalkunsten vertoont.

Tussen alle typische pubertweets door (bijvoorbeeld het pareltje ‘Gister ziek. Twee meisjes hebben me chocola en een roos gegeven’) stuurt de 13-jarige Dylan ter Arkel op 3 november 2012 het bericht ‘Gescout door FC Griningen’ de virtuele wereld in – even later gevolgd door de correctie ‘Groningen’.

Tot een profcarrière leidde het niet, maar de inmiddels 18-jarige Ter Arkel is dit seizoen wel voor het eerst volwaardig lid van de eerste selectie van hoofdklasser Be Quick. Op een zonnige zomeravond begin augustus trekt hij na de training z’n gele hesje uit en hobbelt vrijwel direct in een drafje naar de omheining van het hoofdveld van Stadion Esserberg. Daar staat broer Youri, al langer vaste kracht van het vlaggenschip en licht geblesseerd. Korte begroeting, maar dan direct de voetbaldiepte in. Druk zetten. Met drie achterop. Zomaar wat steekwoorden uit het korte gesprekje.

Dylan vond voetbal aanvankelijk niet zo leuk

Het is duidelijk: de Ter Arkels zijn voetbaldieren. Of sportdieren, beter gezegd. Als we even later bij zonsondergang aan de overzijde op de waltribune bezig zijn met het interview en we het erover krijgen welke sport ze hadden gedaan als ze niet zouden voetballen, kijken ze bij de opmerking ‘of misschien wel helemaal geen sport…?’ alsof ze de ondergaande zon voor altijd achter Stadion Esserberg zien verdwijnen en hij nooit meer op zal komen. Ze kunnen het zich niet voorstellen. Youri: ,,Sporten is ons echt met de paplepel ingegoten. Onze moeder was een fanatiek wedstrijdzwemster en onze vader is naast voetballer ook nog een vechtsporter.”

Toch ging het voor Dylan niet helemaal vanzelf. ,,Ik weet nog dat ik voetbal eerst helemaal niet zo leuk vond.’’ Youri bevestigt. ,,Als m’n ouders bij het puppyvoetbal even niet opletten, zat-ie opeens in de kantine achter een glaasje thee, haha. Maar later is dat helemaal goedgekomen. We voetbalden vaak op het grote veld bij ons huis in De Hunze. Versleepten we de ijshockeydoeltjes die daar stonden en gingen we één tegen één spelen. Urenlang. Ik verdedigen en Dylan aanvallen, want toen was hij nog aanvaller. Daar zouden we allebei wel beter van worden dachten we.’’

Moeder maakt een eind aan broedertwisten

Inmiddels is Dylan net als z’n broer centrale verdediger en treden ze min of meer in de voetsporen van hun vader Henk en zijn broer Fred. Die waren beiden keeper en stonden ook ooit met een dubbelinterview in deze krant, zij het als concurrenten in plaats van teamgenoten (de één stond onder de lat bij DIO, dan ander bij GVAV). Toch had het niet veel gescheeld of Youri en Dylan waren dit seizoen helemaal geen teamgenoten. ,,Ik zou naar ONS Sneek, maar die vroegen degradatie aan naar de hoofdklasse. Dan blijf ik liever bij Be Quick, waar we op hetzelfde niveau spelen”, legt Youri uit.

loading

Bij die beslissing speelde ook zeker mee dat hij met z’n broertje wilde spelen. Andersom geldt hetzelfde. ,,Ik kan veel van Youri leren. We praten veel over voetbal. Op training en in het veld sparen we elkaar niet. Juist niet zelfs. Soms gaat het zelfs door tot thuis. Dan zegt onze moeder weleens: ‘nu is het klaar jongens!’, haha. Maar we zijn niet anders gewend. Ik heb hier in de jeugd ook training gehad van m’n broer. Dat ging prima; we zien elkaar dan niet als broers eigenlijk’’, zegt Dylan.

Volgende generatie Ter Arkel

De twee hopen dus op een mooi seizoen samen, maar ze hebben allebei ook nog wel de ambitie om ooit hogerop te spelen, in de tweede divisie. Toch wil Youri vooral ook kwijt dat ze Be Quick ook prima op hun plek zitten. ,,Het is hier allemaal zo goed voor elkaar. De medische begeleiding is super, er is zelfs persoonlijke video-analyse. Dat vind je denk ik nergens anders. Het mooiste zou dan ook zijn als we ooit met Be Quick in de tweede divisie kunnen spelen”, droomt de oudste Ter Arkel hardop.

Dylan droomt zelfs nog iets verder in de toekomst als we weer richting het clubhuis van de Good Old lopen. ,,Misschien staat er ooit ook wel zo’n interview met onze zoons in de krant.’’ De logica volgende gaat het bij een volgende generatie Ter Arkels dan wel om middenvelders. We gaan het zien in pak ‘m beet 2050.

menu