Illustratie: Infographics DvhN

Briefwisseling Pomp en De Jong: Geitenwollen sokken

Illustratie: Infographics DvhN


Pompie!

Ik merk dat je niet als een kluizenaar in je pas gekochte paleisje vertoeft. Gisteren had je Hans Nijland te gast in DVHN Live . Je had een gezonde blos op je wangen, zag ik. Lekker bijgekleurd op de zonneweide achter je herenhuis?

Ik was blij om Nijland naast je te zien. Bij zijn afscheid als algemeen directeur van FC Groningen voorspelde hij dat na zijn vertrek niemand nog van hem zou horen. Gelukkig houdt hij zich niet aan die afspraak. Ik had Nijland een week geleden nog aan de lijn. Voor de podcast ‘De 11 van FC Groningen’ nomineerde hij Harris Huizingh als beste aanvallende middenvelder aller tijden.

Een paar dagen later sprak ik FC Groningen-watcher Stefan Bleeker. De RTV Noord-journalist was pleitbezorger van Hans Visser. Er stond mij bij dat er een prachtig verhaal kleefde aan Visser, maar ik had het niet helder voor de geest. Nijland weer gebeld. Gelukkig nam hij de tijd de smeuïge anekdote te vertellen.

Nijland vertelde me dat hij Visser eind jaren negentig wilde halen, maar 75.000 gulden te kort kwam. Henk ten Hoor (‘van boven tot onder goed’) bracht redding. De textielbaron legde het bedrag op tafel en sprak met Nijland af dat die hem voor elk doelpunt van Visser tienduizend euro zou terugbetalen. Tot een bedrag van 75.000 gulden, want Ten Hoor wilde er niet aan verdienen.

Kort na de aankoop van Visser speelde FC Groningen tegen FC Emmen in het bekertoernooi. Nijland en Ten Hoor bekeken de wedstrijd vanaf het ereterras. Met een flinke sigaar tussen de lippen zag Ten Hoor hoe Visser voor rust drie keer scoorde. Nijland stoof vervolgens naar beneden en smeekte FC Groningen-trainer Jan van Dijk om Visser te wisselen.

,,Dit kost me klauwen met geld!’’ Van Dijk haalde Visser vervolgens naar de kant. De aanvaller reageerde furieus, maar toen Van Dijk hem uitlegde waarom hij naar de kant was gehaald, kon hij er hartelijk om lachen.

Nijland eindigde de anekdote met de wens dat hij ooit een boek uit wil brengen en dat dit verhaal er zeker in komt. Ik kan niet wachten.

Ajuus, Thijs

Hoi Thijs,

Nu we toch bezig zijn met de anekdotes van El Presidente wil ik je het verhaaltje niet onthouden dat ik zelf met hem meemaakte tijdens de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Het was in juni 2018 toen ik Nijland en zijn buurvrouw Manon opzocht in een etablissement langs het eeuwenoude wandelpad tussen Arzua en Salceda.

Niet dat Nijland een typische pelgrim is, hij vond het altijd maar iets voor geitenwollensokkenfiguren, maar eenmaal begonnen aan de lange tocht ging de algemeen directeur van FC Groningen overstag. Hij vond het schitterend.

De stress viel van hem af, hoewel het werk hem niet losliet. Die avond in de tuin van een mooie bed & breakfast was ik live getuige van de telefonische onderhandelingen over FC Groningen-middenvelder Juninho Bacuna, die een paar dagen later voor een mooi bedrag naar Huddersfield Town zou vertrekken. De tonnen vlogen over de tafel, die verder bezaaid was met tapas als inktvisringetjes, jamon ibérico en natuurlijk de onvermijdelijke glazen wijn.

Op zeker moment was er bijna een akkoord toen de directie van Huddersfield vroeg om de deal definitief rond te maken tijdens een verblijf op Ibiza. Daar waren de Engelsen op trainingskamp. Met zijn jarenlange ervaring wist Nijland: als ik op die uitnodiging inga, sleep ik er een paar ton extra uit. Maar er was iets dat hem weerhield.

In die week betreurden we het overlijden van John Makken, de bekende horecaondernemer uit de Poelestraat die tientallen jaren een gewaardeerd sponsorrelatie was van de FC. De familie had de directeur gevraagd te speechen tijdens de uitvaart.

Nijland mag bekend staan als een harde zakenman die koste wat het kost het onderste uit de kan wil halen, maar hier hoefde hij geen seconde over na te denken. Natuurlijk stond hij die maandag in het crematorium achter het spreekgestoelte, van waar hij Makken op bevlogen wijze uitgeleide deed. Een grote mond, maar een klein hartje. Het is dat mooie menselijke trekje dat hem al die jaren mede staande hield op de woelige baren van het betaald voetbal. Dat weet ik zeker.

Tot volgende week, William

menu