De 11-jarige Dinand reisde in de hoofden van de spelers mee op weg naar de historische bekerwinst in De Kuip, dit weekend exact 5 jaar geleden.

Column: Dinand, het geluksengeltje, voor altijd onlosmakelijk verbonden met de bekerwinst van FC Groningen

De 11-jarige Dinand reisde in de hoofden van de spelers mee op weg naar de historische bekerwinst in De Kuip, dit weekend exact 5 jaar geleden. Foto: archief Jan Kanning

Het is zonder meer een van de meest bijzondere verhalen die ik ooit heb geschreven. Een van de meest zwaarbeladen ook. Het gaat over Dinand, een 11-jarig jongetje uit Loppersum. Een slimme gozer. Hij wilde architect worden. In groep 5 hield hij er al een spreekbeurt over. FC Groningen was een van zijn grote passies. Zo was hij erbij toen de Trots van het Noorden in het najaar van 2014 het historische beker-avontuur begon met een uitwedstrijd bij Flevo Boys. Een onvergetelijk duel voor de blonde knaap.

Dinand was ziek. Heel erg ziek. Zo ziek, dat het niet meer goed kwam. Voor het duel in Emmeloord had hij er al een lange strijd opzitten. Chemo’s, bestralingen, alles wat je een jongen van 11 jaar niet toewenst. Toch hield hij altijd de moed erin. Alleen het onvermijdbare feit dat hij zijn haar kwijtraakte vond hij verschrikkelijk. Hij wilde net zo’n kapsel als Richairo Zivkovic. Dat kon niet meer.

Zeer hoge uitzondering

Bij FC Groningen wisten ze ervan. Ze spraken af dat Dinand bij wijze van zeer hoge uitzondering mee mocht in de spelersbus als ze de bekerpot in de polder zouden winnen. En zo geschiedde. Het werd een herinnering die hij voor altijd bij zich zou dragen. Op de terugweg deelde de dappere knul gelukspoppetjes uit. Die had hij die middag met zijn moeder speciaal voor de selectie gemaakt. Sommige spelers moesten huilen toen ze het cadeautje kregen, zei Dinand na afloop. Hij begreep het niet. Mama legde hem uit dat hij misschien wel heel bijzonder was voor zijn helden. Die beloofden hem dat ze vol voor de beker zouden gaan. ‘Voor jou’. Bij het verlaten van de bus riep Bas Roorda nog dat Dinand er de volgende wedstrijd tegen FC Volendam ook weer bij moest zijn, maar dat haalde de doodzieke jongen niet meer. Dinand overleed op 5 december.

Sjaal nog aan de kapstok

Toen ik in de week voorafgaand aan de finale bij moeder Miriam het verhaal optekende, hing zijn FC Groningen-sjaal nog aan de kapstok. Op zijn kamer pronkte het ongewassen wedstrijdshirt van Michael de Leeuw. Dinand is dat seizoen nooit meer weggeweest. Als een talisman reisde hij mee van wedstrijd naar wedstrijd. Het geluksengeltje van FC Groningen, voor altijd onlosmakelijk verbonden met de bekerwinst. In vele harten leeft hij voort.

menu