De winst van Anna Van der Breggen in Wijster is ook beetje voor Meppel: de kampioene gaat verhuizen

Anna Van der Breggen wint. Foto: Rudi Ottens

Met een machtige solo reed Anna van der Breggen uit Zwolle zaterdag naar het goud op de VAM-berg. Het werd een titelstrijd die door de wind, de regen en de elkaar snel opeenvolgende beklimmingen van de VAM-berg loodzwaar was.

„Ik hoefde hier niet perse te winnen, maar het is wel heel mooi om het laatste jaar in rood-wit-blauw te rijden.” En de kans is groot dat het rood-wit-blauw ook een beetje van Meppel wordt, want de kersvers kampioene heeft een verhuizing naar Meppel in de planning.

De beste rensters van de wereld komen voor een groot deel uit Nederland en daarmee was het NK vooraf een affiche om van te smullen. Niet altijd leidt dat ook tot een prachtwedstrijd, maar de titelstrijd van zaterdag op de VAM-berg boeide van begin tot eind. Met olympisch kampioene Anna van der Breggen, wereldkampioene Annemiek van Vleuten en Friezin Anouska Koster in de hoofdrol.

'Noem het een gok, maar ik denk dat het slim was'

Van der Breggen kwam al in de tweede volle ronde op kop te rijden met ploeggenote Jip van den Bos en voormalig kampioene van Nederland Anouska Koster (2016). „Anouska wilde niet mee werken en we waren niet van plan haar mee te nemen. Nadat Jip aanviel, bedacht ze zich en later kwamen we weer met drie rensters voorop te rijden. Je kunt het een gok noemen om zo vroeg aan te vallen, maar ik denk dat het slim was dat we hier met een sterke ploeg van zes rensters de wedstrijd direct hard maakten. Als ik er niet in zou slagen om weg te blijven, dan zouden Amy Pieters en Chantal Blaak de aanval over kunnen nemen.”

Het was misschien de tactiek die eenlinge Annemiek van Vleuten opbrak. Die wist Van der Breggen niet te achterhalen, ook al reed de Zwolse in de finale nog lek. “Ik was niet echt in paniek. Mijn band liep niet heel hard leeg, het was een ‘leegloper’ en ik kon gelukkig snel een nieuwe fiets krijgen van de materiaalwagen. Toen ik die had, wist ik dat ik ging winnen. Het is mooi dat ik het kon afmaken dit jaar, ik hoefde niet perse te winnen, maar het is wel mooi om het laatste jaar in rood-wit-blauw te rijden” zei de kersvers kampioene, die na de Olympische Spelen in Tokyo stopt. “Voordeel van de fietswissel was dat ik een relatief schone fiets aan het publiek kon tonen bij de finish.”

Geen troostprijs

Voor Koster voelde het brons helemaal niet als een troostprijs. “Nee, ik denk dat dit het hoogst haalbare was uiteindelijk. Boels-Dolmans probeerde me aardig te slopen in de koers en op het einde kwam de sterke Annemiek van Vleuten me ook nog voorbij. En dan ben ik uiteindelijk nog heel blij dat er brons uitrolt. Met die klasbakken op het podium staan vind ik ook heel mooi. Je kunt het brons met een gouden randje noemen. Voor mij persoonlijk voelt het als een beloning voor het feit dat ik hard gewerkt  heb de afgelopen periode toen er geen wedstrijden waren als gevolg van corona. Dat is hier beloond vandaag.”

menu