In de rubriek Uit het Plakboek nemen we historische personen, clubs en gebeurtenissen uit de sportwereld onder de loep. Vandaag: de laatste wedstrijd in het Oosterpark, alweer vijftien jaar geleden.

Het is een prachtige quizvraag: wie scoorde er in het laatste duel in het Oosterparkstadion en het eerste duel in de Euroborg? Erik Nevland zegt u? Fout! Het juiste antwoord is Danny Buijs, de huidige trainer van FC Groningen. Dinsdag is het precies vijftien jaar geleden dat er voor het laatst tegen een bal werd getrapt in het roemruchte stadion aan de Zaagmuldersweg.

Het was donderdag 22 december 2005 toen FC Groningen voor het KNVB-bekertoernooi, dat toen de afgrijselijke sponsornaam Gatorade Cup droeg, tegen Volendam aantrad. Een paar dagen daarvoor speelde de FC de laatste competitiewedstrijd in het Oosterparkstadion tegen NEC. Groningen won simpel. Mark-Jan Fledderus, tegenwoordig technisch directeur in Groningen, bepaalde kort voor tijd de eindstand op 3-0. Voor velen gold het als afscheid van wat sinds 1935 het thuis was van GVAV, de voorloper van FC Groningen, maar een paar dagen later zou er nog één keer gevoetbald worden.

Buijs kan zich de dag nog goed herinneren. ,,Ik weet vooral nog dat het veld enorm slecht was’’, zegt de middenvelder die tussen 2004 en 2006 het groen-wit om zijn schouders droeg. ,,Dat kwam omdat er een paar dagen eerder honderd vrijwilligers het veld sneeuwvrij hadden gemaakt, omdat die laatste competitiewedstrijd tegen NEC door móést gaan. Van het veld was er daardoor tegen Volendam niks meer over.’’

loading

Typisch doelpunt voor het Oosterparkstadion

De wedstrijd tegen Volendam eindigde in een 3-0 overwinning voor de thuisploeg. Na een kwartier spelen slingerde Koen van de Laak vanaf de rechterkant van het veld de bal voor het doel, waar Buijs vogelvrij de 2-0 in kon koppen. Zijn inzet werd in de doelmond ternauwernood gekeerd door doelman Jeroen Verhoeven (door de commentator van SBS6 die avond steevast Paul Verhoeven genoemd). De bal bleef liggen in de blubber. Verhoeven wilde zich op de bal storten, maar Buijs gleed zich een weg door de drek en was er net iets eerder dan de keeper. Besmeurd rende hij richting de hekken. Het was een typisch doelpunt voor het Oosterparkstadion, dat nooit gemaakt was voor stiftjes en andere frivoliteitjes.

,,Dat hangen in die hekken, dat vond ik mooi’’, mijmert Buijs, die op het moment van scoren een jochie van 23 met stiekeltjeshaar was. ,,Bij Studio Spor t zag ik die beelden altijd, dat de supporters in de hekken hingen in het Oosterpark. Dat vond ik geweldige beelden.’’

Buijs was een Oosterparkvoetballer. ,,Mouwen opstropen en negentig minuten gaan. Dat past bij een volksclub en dat paste ook bij het stadion. Zeker bij die wedstrijd. Voetballen kon niet op dat veld. Het was er inkleunen en gaan. En ja, mijn doelpunt was lelijk. Ik scoor ook liever met een afstandsschot in de kruising, maar deze telde ook gewoon.’’

Voor Buijs was het afscheid van het iconische stadion in het midden van de Oosterparkwijk niet zwaar. ,,We vertrokken naar de Euroborg, een heel ander stadion, maar dat vond ik heel mooi. Het heeft de club ook een boost gegeven. Veel supporters keken er ook zo tegenaan.’’

Dat gold niet voor Groningen-fan Ferdi Delies. Voor hem was het afscheid van het Oosterparkstadion het afscheid van FC Groningen. Het was de plek waar hij in zijn jeugd troost vond. ,,Ik heb een perfect leven, maar in mijn jeugd heb ik wel een paar moeilijke jaren gekend’’, vertelt Delies. ,,Ik ging op moeilijke momenten vaak naar het Oosterpark, even tussen de opaatjes bij een training kijken en handtekeningen jagen.’’

loading

Kwajongensstreken

,,Het was alsof mijn jeugd me werd afgepakt toen ze het stadion afbraken’’, zegt Delies. Het was de plek waar hij vanaf zijn negende met zijn vader en opa op de Tonny van Leeuwen-tribune stond. Een kaartje voor die plek kostte acht gulden. Zijn broertje ging ook mee, totdat die - in de woorden van Delies - het verkeerde pad koos en voor Ajax werd. ,,Ik weet nog dat we vanaf onze plek op de spelers van de tegenstanders konden spugen als ze bijvoorbeeld de bal moesten halen voor een ingooi. Dat hielden we dan bij. Dan had ik Danny Blind geraakt en was ik dolblij. Het waren kwajongensstreken.’’

Delies maakte het afscheid van ‘zijn’ stadion heel bewust mee. De optocht vanaf de Grote Markt, de doelpunten, waarbij hij nog een keer de hekken in kon vliegen. ,,Ik schaamde me er een beetje voor hoe erg ik het vond dat het stadion weg moest, daarom wilde ik het in mijn eentje beleven. Veel supporters keken uit naar de Euroborg, maar ik niet.’’

Stoeltje meenemen

Na de wedstrijd mochten supporters een stoeltje uit het stadion meenemen. Delies weigerde. ,,Dat voelde niet goed. Ik stond altijd, dus ik had het gevoel dat het stoeltje niet voor mij was.’’ Later baalde Delies ervan dat hij geen stoeltje had meegenomen.

Na de wedstrijd tegen Volendam sjokte Delies terug naar de Grote Markt, waar hij z’n fiets had neergezet. Groningen was vanaf dat moment z’n club niet meer. Tot een paar jaar geleden zijn opa overleed. Delies’ zoontje was inmiddels gek van FC Groningen en de vader van Delies wilde met drie generaties naar het voetbal blijven gaan. En dus nam Delies een seizoenkaart voor de Euroborg. ,,Ik ben van dat ding gaan houden. Het heeft twaalf jaar geduurd, maar ik heb de liefde voor de club teruggevonden’’, zegt Delies. Hij schreef er een boek over; Van gammel hek naar stevig beton .

Inmiddels heeft Delies ook een stoeltje uit het Oosterparkstadion. Voor een paar tientjes kocht hij er eentje op Marktplaats. Het staat op de slaapkamer van zijn zoontje. Delies kan er mee leven dat het Oosterpark er niet meer is. ,,Maar ik keer nog wel één keer per jaar terug naar die plek. Altijd rond kerst, bedenk ik me nu.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport