Egbert Mulder voor zijn plakboeken over zijn rijke carrière als scheidsrechter.

Ex-topscheidsrechter Egbert Mulder uit Sappemeer wordt 80 jaar: tussen Spaanse furie en een Ierse veldslag

Egbert Mulder voor zijn plakboeken over zijn rijke carrière als scheidsrechter. FOTO JAN KANNING

Het feest in partycentrum Het Witte Huis in Zeegse was geregeld, de overnachtingen voor de gasten uit andere delen van het land eveneens. Ex-toparbiter Egbert Mulder wordt vandaag 80 jaar, een mijlpaal die hij graag met 80 familieleden en vrienden had willen vieren. ,,Wat nu? Nou, niet veel. Het zal bij een aantal telefoontjes en wat mailtjes blijven, denk ik.’’

Heel lang wil de gewezen scheidsrechter er niet bij stilstaan. ,,Dankzij de sport ben ik nog gezond van lijf en leden. Ik heb tot aan mijn 65ste gefloten. Ben altijd goed in conditie gebleven. Daar heb ik nu profijt van. Nog altijd maak ik ’s middags een ommetje van anderhalf uur, zeker in deze tijd van het coronavirus. Zo blijf je tenminste fit.”’

Tottenham Hotspur-Barcelona

Bij mensen die geboren zijn na 1990 zal de naam Egbert Mulder minder bekend in de oren klinken, maar de oudere voetbalvolgers weten dat de Sappemeerster in jaren 70 en 80 van de vorige eeuw tot de top van de internationale arbitrage behoorde. Mulder floot onder meer één van de halve finales om de UEFA Cup tussen Tottenham Hotspur en FC Barcelona, de emotioneel beladen interland tussen Ierland en Noord-Ierland (zeker destijds, met diverse aanslagen door de IRA), een WK-plaatsingsduel in Nieuw-Zeeland en nog een stuk of 130 andere internationale wedstrijden. En dit in een tijdvak waarin er aanzienlijk minder Europese wedstrijd werden gespeeld.

Mulder: ,,Als je begint over die wedstrijd Spurs-Barcelona in 1982, daar waren alle 22 spelers binnen 10 minuten al volop aan het vechten. Het was zó heftig dat ik binnen de kortste keren twee gele en een rode kaart moest trekken om het in de hand te houden. Je kent het wel: grote belangen, irritante Spanjaarden, felle Britten. Dan komt je noordelijke mentaliteit toch weer van pas; nuchterheid en doorpakken. De Duitse waarnemer beoordeelde de moeilijkheidsfactor van dit duel met een 4, dat is het hoogste cijfer, en mijn leidinggeven werd ook beoordeeld met een 4. Prima dus.”

loading  

Zwart randje

Toch zit er voor Mulder een zwart randje aan deze wedstrijd. ,,Toen ik een dag later thuiskwam, kreeg ik het bericht dat mijn vader was overleden. Hij heeft de wedstrijd nog op televisie gezien. Evert ten Napel was de commentator, hij haalde die wedstrijd later tijdens lezingen nog weleens aan. ‘Mulder, je moét wat doen…!’ riep hij tijdens de uitzending.”

Achteraf, zegt Mulder, was 1982 zijn topjaar. ,,Twee weken voor Spurs–Barcelona floot ik Ierland–Noord-Ierland. Dat was echt een slagveld, maar het ging mij goed af. Op basis daarvan kreeg ik die halve finale van de UEFA Cup, een maand later Frankrijk–Bulgarije en later dat jaar Denemarken–Rusland. Grote wedstrijden in die periode.”

Boekenkist vol plakboeken

Mulder kan het feilloos opdreunen. Tijdens zijn actieve loopbaan vervaardigde zijn vrouw een lap met daarop alle voor hem belangrijke wedstrijden geborduurd, inclusief datum. Het waren er een stuk of tien.

,,Die lap hangt op mijn kantoor. Het is een dierbare herinnering, net als de boekenkist vol plakboeken over mijn carrière. Ik kwam in het seizoen 1970/‘71 in het betaald voetbal terecht en heb dat een kleine twintig jaar volgehouden. Jan Keizer en Charles Corver waren de nummers één en twee van ons scheidsrechtersgilde. Zij floten ook WK’s. Ik was internationaal gezien de nummer drie.”

Het valt Mulder overigens op dat arbiters anno 2020 sneller aan een FIFA-badge komen dan in zijn periode. ,,Ik moest toch zeker tweemaal Ajax-Feyenoord hebben gefloten, voordat ze je internationaal op pad stuurden. Tegenwoordig is dat anders. Het zal ermee te maken hebben dat er nu veel meer Europese wedstrijden zijn dan dertig, veertig jaar geleden. Ik vind het trouwens heel leuk dat Jochem Kamphuis (de aanstormende Groningse scheidsrechter, red.) nu ook de FIFA-badge heeft. Ik zag hem als jonge knaap eens een wedstrijd fluiten in Zandeweer. Het was slecht weer, ik was de enige toeschouwer. Nadien heb ik zijn naam in mijn functie als waarnemer direct doorgegeven aan de KNVB. Later zag ik hem nog eens fluiten in Middelstum, ook weer uitstekend. Prachtig dat hij op jonge leeftijd al zo ver is gekomen.”

De mogelijk meest belangwekkende wedstrijd die Mulder floot, was het WK-kwalificatieduel Nieuw-Zeeland–Israël in 1985. Er stond een ticket voor het WK van 1986 op het spel.

,,Toen ben ik letterlijk de wereld om gevlogen, twee keer 27 uur in het vliegtuig. Ik stapte op in Eelde, toen naar Schiphol en via tussenstops in Jakarta en Sydney naar Auck-land. Op de terugweg ging het via Hawaï en Los Angeles terug naar Amsterdam. Gelukkig reisde ik met mijn grensrechters Henk Bakker en Gerard Geurds businessclass. Dat was heel goed te doen.”

loading  

‘Men stond niet in voor mijn leven’

Mulder floot overigens met evenveel plezier het beladen Friese potje tussen Jubbega en Zwaagwesteinde (,,als je maar streng en eerlijk floot, was het goed te doen”) als later de roemruchte interland Spanje-Frankrijk in Alicante.

,,Er zaten zóveel mensen in het stadion, ik meen 55.000, dat ze zelfs tussen de hekken en de zijlijn stonden. Ik besloot daarom het duel niet te starten. Toen ik dat volhield, kwam de veiligheidsadviseur naar mij toe met de mededeling dat hij niet voor mijn leven instond als ik de wedstrijd zou afblazen. Toen ben ik gezwicht, zij het onder protest. Rond het veld stond elke tien meter een politieagent om het in de gaten te houden. Het ging goed, maar vraag niet hoe.”

Koninklijke onderscheiding

De koffer vol verhalen van Egbert Mulder, wiens zoon Erik nu voorzitter is van de raad van commissarissen van FC Groningen, zit boordevol. Praat een avond met hem en je weet nog niet alles.

,,Ik heb ook een stapel met Betamax-videobanden met veel van mijn wedstrijden. Daar kan ik helaas niks meer mee, of ik moet ze laten digitaliseren. Misschien moet ik maar eens op zoek naar iemand die dat kan. Dan komen vast nog meer herinneringen boven. Maar los daarvan: ik heb een schitterende carrière gehad. Met als blijk van waardering zelfs een koninklijke onderscheiding. Dat was drie jaar geleden op Koningsdag. Vorig jaar ben ik met alles gestopt. Ze moeten niet gaan denken: daar heb je die oude kerel weer...”

menu