Primoz Roglic tijdens de beklimming van de Col de la Loze.

Geel in Parijs gloort voor Roglic na man-tegen-mangevecht

Primoz Roglic tijdens de beklimming van de Col de la Loze. Foto: EPA

Op de ongemeen steile flanken van de Col de la Loze kwam het tot het langverwachte man-tegen-mangevecht tussen de Tourfavorieten. Primoz Roglic kwam als winnaar uit de strijd. Geel in Parijs gloort.

Voor het eerst in deze Tour de France valt Primoz Roglic stil. Trappen lukt niet meer op 2304 meter hoogte, hij is net over de streep boven op Col de la Loze. Normaal gesproken breekt bij hem de lach snel door na de finish en na het monstergevecht tussen de favorieten van zojuist is daar alle reden toe. Roglic heeft een voorschot genomen op zijn eerste Tourzege, maar de klim van ruim 21 kilometer heeft bij de geletruidrager het leven uit lijf en hoofd genomen.

Dak van de Tour

Hier is niet eens een finishstraat. De bocht om en de weg gaat alweer naar beneden. Dit is het dak van de Tour. Maar er kan geen raampje open. Ook niet dicht trouwens. Boven op Col de la Loze hebben de elementen vrij spel. Het is geen plek voor mensen. Zelfs de koeien die een paar honderd meter lager grazen, voelen niet de behoefte verder omhoog te gaan. Alleen wielrenners hebben hier vandaag wat te zoeken.

Terwijl de beste klimmers zich omhoog vechten, drijven vanuit Courchevel donkergrijze wolken naar het podium. Het noodweer blijft uit en terwijl Roglic achter het podium in een verse gele trui probeert te beschrijven wat er het afgelopen uur is gebeurd, verschijnt een regenboog.

In de laatste en zwaarste zes kilometers van Col de la Loze komt het tot het man-tegen-mangevecht waar heel de Tour naar uitgekeken is. Niet met Egan Bernal, want de winnaar van vorig jaar heeft de Tour verlaten. Wel met Miguel Ángel López, die sneller boven is dan Roglic, maar in het klassement op gepaste afstand staat. Roglic prijst zich vooral gelukkig dat hij zijn landgenoot Tadej Pogacar bergop eindelijk weer eens achter zich heeft gelaten, ook al is het maar 15 tellen. ,,Een voorsprong is nooit genoeg en je wilt altijd meer. Ik ben blij met elke seconde. Ik was al blij met wat ik had, nu nog meer.’’

‘Een unieke klim’

Dit is de uitkomst die Roglic had gewenst na een beklimming die bij iedereen angst inboezemde. ,,Een unieke klim, a motherfucker ,’’ zegt ploegmaat Sepp Kuss over de berg die voor het eerst in de Tour is opgenomen. ,,Vandaag kon je alles winnen of verliezen. Op een klim die zo steil is, blijven alleen degenen over die de benen hebben. Het gaat niet meer om tempo rijden en je kunt niet profiteren. Alleen wie nog wat over heeft, kan een verschil maken. En wij hebben behoorlijk wat tijd gepakt.’’

De Amerikaan vertolkt als laatste helper van Roglic een hoofdrol in de finale. Na overleg met Roglic valt hij aan om daarna Roglic nog een keer op sleeptouw te nemen om Pogacar op afstand te houden. Op het trainingskamp in de Alpen heeft Jumbo-Visma de beklimming uitgebreid bestudeerd en verkend. Roglic nog het meest van iedereen, vertelt Kuss nadat hij is opgelapt. ,,We kennen de klim goed en dat heeft echt geholpen. Alleen toen konden we genieten van het uitzicht, nu was het pijn lijden en huilen.’’

Holle ogen

Dan zal Tom Dumoulin misschien de uitzondering zijn geweest. Als hij boven komt, slaat hij eerst een arm om de schouder van Kuss om daarna een tijdje met holle ogen in het niets te staren. Maar hij heeft genoten, zegt-ie. ,,Die klim is heel eerlijk. Een speciaal ding. Mooi wel. Ik hou hiervan. Ik ben op dit moment niet in topvorm en ik doe niet mee. Misschien is dit met mijn gewicht wel altijd een klim die mij tijd zal kosten. Maar ik vind het wel fantastisch. En we doen een goede zaak, dus het is een goede dag.’’

Bij Jumbo-Visma weten ze dat dit de slag was die gewonnen moest worden om het geel naar Parijs te brengen. Maar met de bergetappe van vandaag en een klimtijdrit zaterdag op La Planche des Belles Filles weten ze ook dat de genadeklap nog niet is uitgedeeld. Pogacar staat op een minuut, López op anderhalf. Dumoulin: ,,Het was niet zoals een paar keer in het begin. Toen zei Primoz zich zo goed te voelen, dat hij ook voor de overwinning wilde rijden. Dat heeft hij nu niet aangegeven. Maar hij is gefocust gebleven en dan zie je dat hij weer een van de beste is. Als we tijd zouden pakken op Pogacar, zouden we blij zijn. Maar 57 seconden is niet genoeg om zeker te zijn.’’

Na het grootste klimgevecht deze Tour heeft Roglic een kleine minuut voorsprong en verschijnt plots een regenboog. Maar er is geen wielrenner die gelooft dat er aan het einde van een regenboog een pot met goud ligt. Laat staan een gele trui.

menu