Anna van der Breggen met haar gouden medaille op het podium. Zij wordt geflankeerd door nummer twee Marlen Reusser (links) en de als derde geëindigde Ellen van Dijk.

Gouden WK-plak voor wielrenster Anna van der Breggen als beloning voor trainingspret

Anna van der Breggen met haar gouden medaille op het podium. Zij wordt geflankeerd door nummer twee Marlen Reusser (links) en de als derde geëindigde Ellen van Dijk. Foto: EPA

Na vier keer zilver volgde eindelijk tijdritgoud voor Anna van der Breggen. Gek genoeg met dank aan corona. ,,Ik begon er zowaar lol in te krijgen.’’

Zilver, zilver, zilver en nog eens zilver. Maar nu hangt er dus goud om Van der Breggens nek, staand op een podium op het Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari. Het decor is om te huilen. Die paar mensen op de tribune hier in Imola kan ze allemaal persoonlijk groeten als het Wilhelmus over het lege circuit schalt.

Rogenboogtruitje

Maar het zal Anna van der Breggen een zorg zijn. Ze heeft zichzelf net in een kakelvers regenboogtruitje gehesen en om haar hals bungelt goud aan een smal regenbooglintje. Een prijs die ze nog niet had, iets wat de dertigjarige Zwolse maar zelden overkomt. Dus straalt ze alsof ze na vier keer zakken eindelijk haar rijbewijs gehaald heeft. ,,Vier keer geprobeerd, nooit gelukt. Maar nu eindelijk wel. Dit is zo fijn.’’

Nederlands kampioen, Europees kampioen, wereldkampioen, olympisch kampioen. De Giro Rosa, de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik. Noem een willekeurige koers en Van der Breggen was er al eens de sterkste. Maar in het gevecht met de klok bleek er op WK’s altijd net eentje sneller. Tot deze winderige nazomerdag in Italië, waarop ze natuurlijk optimaal profiteert van een nare val van topfavoriet en titelverdediger Chloé Dygert, maar zelf ook vooral loon naar werken krijgt.

Zeeën van tijd door corona

Aan een bucketlist doet ze niet, maar natuurlijk wist ook Van der Breggen zelf van die twee zwarte gaten op haar erelijst: goud op het WK en bij de olympische tijdrit. En dus maakte ze in dit bijzondere jaar van de nood een deugd. Als een bom viel corona ook op haar wedstrijdkalender; plots verdampten dit voorjaar al haar doelen. ,,Ik had opeens zeeën van tijd en die tijd wilde ik wel optimaal benutten. Ik mocht gelukkig thuis in Nederland nog wel de weg op, dus werd tijdrijden een groot doel om op te trainen. Ook met het oog op de Spelen.’’

WK-zilver in 2015, 2017, 2018 en 2019 moest goud in Imola worden, zo luidde de missie. ,,Niet dat die tweede plaatsen me frustreerden, maar het motiveerde me wel’’, bekent ze. En juist die motivatie is nodig om nog te groeien in de eenzame discipline. ,,Ik heb er altijd wel op getraind, natuurlijk, maar dan was het vooral een moetje. Een last tussen de races door. Nu was er alle tijd om dingen te proberen. Te sleutelen aan je positie en aan de fiets. Aandacht besteden aan de techniek en de windtunnel in.’’

Moeilijke combi

Dat experimenteren bevalt goed. Boven verwachting goed zelfs. Met een gevarieerde aanpak, veel meer uren maken en juist minder trainen in haar eentje ontdekt ze in de herfst van haar carrière dat afzien tegen de klok ook zo zijn charmes heeft. Giechelend: ,,Ik wist altijd wel dat ik hier goed in was, maar ik had gewoon een hekel om op die fiets te stappen. En ja, dat is een moeilijke combi. Nu begon ik er lol in te krijgen. Als je er plezier in krijgt, kan je ook meer uren maken op die fiets. Dat maakt gewoon het verschil.’’

Op weg naar het WK raapte ze al goud op het EK en de eindzege in de Giro op. In Imola wachtte het hoofddoel. Ze wilde geen tussentijden horen onderweg. De val van topfavoriet Dygert kreeg ze pas mee nadat ze de 32 kilometer had afgelegd. Maar dat ze iets bijzonders doet, maakte ze onderweg wel op uit het steeds enthousiastere commentaar van coach Danny Stam.

,,Ik trof hier niet mijn parcours”, vertelde Van der Breggen. ,,Het was me eigenlijk te vlak, en onderweg voelde het niet super. Maar ik heb al lang geleerd dat je gevoel weinig over het resultaat zegt.”

Vooral genieten

Bij het passeren van de streep volgt de bevestiging. Van der Breggen is wereldkampioen, voor de Zwitserse Malen Reusser (zilver) en landgenote Ellen van Dijk (brons). Nog maar een vinkje op een al extreem volgekalkt wieler-cv. ,,Wat me nog rest? Heel veel”, besluit ‘s werelds beste tijdrijdster, die eind volgend jaar stopt. ,,Ik werk geen lijstje meer af. Win ik, dan is het geweldig. Win ik niet, dan probeer ik de volgende koers te winnen. Maar bovenal geniet ik.’’

Bondscoach Loes Gunnewijk zag, met ook nog het brons voor Ellen van Dijk, de bevestiging van de status van Nederland als leidend wielerland. ,,Het is natuurlijk gek dat Ellen hier bijna niet gereden had en pas haar kans krijgt op het moment dat Annemiek van Vleuten afvalt. Het maakt het voor mij als coach altijd bijzonder lastig om keuzes te maken. Aan de ene kant is het een luxe positie aan de andere kant is het voor de sporter heel hard om af te vallen, terwijl je podiumambities hebt.”

Dubbel gevoel

Van Dijk had ook een dubbel gevoel. ,,Ik baal dat ik te traag ben gestart ben. In de tweede ronde deed ik nauwelijks voor Anna onder. Ik wilde wat overhouden voor de tweede ronde, maar achteraf heb ik mezelf te kort gedaan.”

,,Eigenlijk bizar als ik hier niet had kunnen rijden”, ging ze verder. ,,Als Annemiek zich niet had afgemeld houden ze een podiumkandidaat thuis. Die regels moeten veranderen.” Maar, bedacht Van Dijk zich ook: ,,Ik kom van ver na mijn bekkenbreuk van vorig jaar.”

menu