Eeuwige clubliefde. Een tattoo van BV Veendam op de bovenarm.

Het vergeten faillissement van BV Veendam, deel 5: Fotograaf Kees van de Veen kruipt in huid van de club

Eeuwige clubliefde. Een tattoo van BV Veendam op de bovenarm. Kees van de Veen

SportClub Veendam verdween in 2013 uit het profvoetbal, maar 3 seizoenen daarvoor (op 12 mei 2010) werd ook al het bankroet over de club uitgesproken. Via een Houdini-act kon dat worden teruggedraaid. Nu, tien jaar later, blikken we in een korte serie terug op dit door menig voetbalfan bijna ‘vergeten faillissement’. Vandaag deel 5: een dramatisch jaar door de lens van fotograaf Kees van de Veen.

Achteraf, zo mag je vaststellen, was het een gouden zet van Kees van de Veen om BV Veendam uitgerekend in het seizoen 2009/10 te volgen. Wat een doorsnee voetbaljaar leek te worden, mondde uit in een periode vol emotie, dramatiek en tragiek. Beter kan je het niet treffen als fotograaf werkend aan een project om het wel en wee van een profvoetbalclub vast te leggen.

,,Ik had het trouwens ook erg leuk gevonden als BV Veendam dat seizoen kampioen was geworden. Ik had toestemming om overal bij te zijn waar ik wilde. Foto’s achterin de spelersbus met de schaal erbij was prima geweest.’’

'Heel normale jongens'

Van de Veen was tien jaar geleden, toen nog in dienst bij Dagblad van het Noorden, op zoek naar een onderwerp dat hij langere tijd achtereen kon vastleggen. Niet voor de krant, puur op persoonlijke titel en ter verbreding van zijn eigen horizon.

,,BV Veendam was daar uitermate geschikt voor. Het is een authentieke club waar de glitter and glamour ver weg was, waar aardige mensen werkten en waar iedereen openstond voor mijn bedoelingen. Directeur Jan Korte en trainer Joop Gall waren meteen akkoord en tijdens de start van de voorbereiding in Borgercompagnie heb ik mijn bedoelingen uitgelegd aan de spelersgroep. Het was geen probleem. Het waren heel normale jongens met alle flauwe grappen en alle geintjes die erbij horen. Ik was blij met hun openheid.’’

Als fotograaf wilde Van de Veen laten zien wat er achter de schermen van de Langeleegte plaatsvond.

,,Ik was bij thuisduels op vrijdagavond aanwezig, maar ik kwam niet speciaal voor de wedstrijdbeelden. Ik zwierf dan door het stadion, ging tussen de supporters staan, enzovoorts. Doordeweeks ging ik daar ook naar op zoek.’’

'Het verhaal werd breder'

Toch twijfelde hij of het rond de winterstop zinvol was ermee door te gaan.

,,Ik wist niet precies waar het naartoe ging met mijn project. Vandaar de twijfel. Juist op dat moment kwamen de eerste financiële problemen aan het licht en dat wierp een ander licht op de zaak. Met het verstrijken van de tijd ontstond er emotie en spanning en kreeg het verloop een wending. Het verhaal werd breder.’’

Letterlijk eenmaal, in de fase dat het voorbestaan van de club serieus op het spel stond, kreeg hij het verzoek een bestuursvergadering te verlaten.

,,Dat was voor mij geen probleem. Het was soms apart te zien dat ik binnen volop fotografeerde, terwijl mijn collega-fotografen buiten op het nieuws stonden te wachten. Ik heb altijd de strikte scheiding tussen dit project en mijn werk bij het Dagblad aangebracht. Iedereen was ervan op de hoogte. Als ik wel voor de krant kwam, meldde ik dat. Dat kon ook niet anders, anders zou ik mijn vertrouwen en integriteit op het spel hebben gezet.’’

loading  

Monsterklus en mentale worsteling

Het project van Kees van de Veen resulteerde in de uitgave van een boek, dat hij in eigen beheer uitgaf. Het was een monsterklus en een mentale worsteling zijn collectie van circa 5.000 beelden terug te brengen naar een selectie van 170 foto’s.

,,Je wilt graag een doorsnee beeld van de werkelijkheid tonen en dat is niet zo eenvoudig. Ik ben daarbij destijds geholpen door mijn collega’s Jan Zeeman en Corné Sparidaens. Ik had ook 250 foto’s kunnen kiezen, maar elke pagina extra in het boek betekende voor mij een verhoging van de drukkosten.’’

De kwaliteit van het eindresultaat bleef niet onopgemerkt in kringen van vakbroeders. Tijdens de jaarlijkse verkiezingen van de Zilveren Camera sleepte hij een tweede prijs in de wacht in de categorie ‘dagelijks nieuws serie’.

In zijn reeks een foto van Angelo Cijntje en René Wessels die samen in een grijze container staan (ijsbad ter herstel), treurende fans, een oploop bij het gemeentehuis van Veendam, kleiduiven schietende spelers tijdens een teamuitje, het eerste oefenduel in Wagenborgen en onder meer breiende dames in het supportershome, terwijl er een wedstrijd gaande was.

,,Als je lang rondloopt bij zo’n club gaan de mensen je aanwezigheid als normaal beschouwen. Dat komt de kwaliteit van je beelden ten goede. Het wordt realistischer, omdat ze niet meer zo op je letten. Ik vind het leuk om onderwerpen die mij aanspreken langer te volgen, zoals nu de aardbevingsproblematiek of het vluchtelingenvraagstuk. Het is een belangrijke reden geweest om na dit project over BV Veendam als zelfstandige verder te gaan. Daardoor ben ik nu in staat er tijd voor vrij te maken op de momenten dat ik dat graag wil.’’

Ontzettend jammer

Na het seizoen 2009/10 was Van de Veen blij dat het achter de rug was. ,,Ik was er inderdaad wel even klaar mee, het is best intensief zo’n project. Toch was het uniek dat ik deze kans kreeg. Ik denk niet dat zoiets tegenwoordig nog mogelijk is met alle regeltjes en belangen, tenzij je clubfotograaf bent.’’

Als groot voetbalfan (‘ik voetbal zelf nog op bescheiden niveau’) vindt de stad-Groningse fotograaf het ontzettend jammer dat de club een paar jaar later alsnog failliet ging.

,,Vorige zomer was ik aan de Langeleegte tijdens de uitvoering van voetbalopera Veendammer Wind. Wel zonde hoor, dat ze de tribunes aan de korte zijde hebben gesloopt en dat die karakteristieke dug-outs zijn verwijderd. Het is niet echt de oude Langeleegte meer zo.’’

 

menu