Mark Koevermans op de schouders van fysio Nick Fleury en bondscoach Stanley Franker na de verrassende zege in de Davis Cup op Spanje in 1993.

Hoe Groningers van de Davis Cup een volksfeest maakten

Mark Koevermans op de schouders van fysio Nick Fleury en bondscoach Stanley Franker na de verrassende zege in de Davis Cup op Spanje in 1993. Foto: ANP

In de gouden jaren van het Nederlands tennis waren Davis Cup-wedstrijden ware volksfeesten. De oranjegekte rondom de duels startte met een groepje Groningse studenten.

Het was 1989 toen Paul Haarhuis zijn debuut maakte in het Davis Cup-team. In een halletje in het Brabantse Best speelde hij met het Nederlandse team tegen Indonesië. Hooguit duizend toeschouwers kwamen op het duel af. Twee jaar later zou een groepje Groningse studenten bij een Davis Cup-wedstrijd in Mexico de sfeer rondom de wedstrijden voorgoed veranderen.

Massale Nederlandse support

Haarhuis was erbij in Mexico. De zesvoudig Grand Slam-winnaar in het herendubbelspel weet dat de traditie van de massale Nederlandse support bij de Davis Cup in Mexico begon, maar veel kan hij zich niet herinneren van de Groningse support. ,,Er was een groep studenten die stage liep in Mexico en op de wedstrijd was afgekomen’’, weet Haarhuis.

,,Voor hen was dat het begin, maar ik kan me eigenlijk alleen de Mexicanen herinneren. Dat was het meest agressieve publiek dat ik ooit heb gezien. Ze schreeuwden, spuugden en gooiden muntjes naar onze hoofden.’’ Nederland liet zich niet intimideren, won met 5-0 en promoveerde daardoor naar de Wereldgroep.

Was het groepje fans van studententennisclub G.S.T.C. in 1991 in Mexico nog klein, twee jaar later bij de Davis Cup-ontmoeting tussen Spanje en Nederland in Barcelona zat er vele Groningse en ook Utrechtse studenten op de tribune. Het duel op het Spaanse gravel werd een van de meest legendarische Davis Cup-wedstrijden van Nederland, met een hoofdrol voor Haarhuis.

Nederland werd dat weekend in maart 1993 weinig kans toegedicht. Spanje speelde in het enkelspel met gravelkoning Sergi Bruguera, die later dat jaar Roland Garros zou winnen, en met Carlos Costa, de nummer twaalf op de wereldranglijst. Bij Nederland haakte topspeler Richard Krajicek bovendien kort voor de start ziek af.

Met het duo Jacco Eltingh en Haarhuis had Nederland nog wel een geweldige dubbel op het wedstrijdformulier staan, maar Haarhuis, vijftigste op de wereldranglijst in het enkelspel en de oude Mark Koevermans, 140ste op de mondiale tennisranking zouden op voorhand kansloos zijn in het enkelspel tegen Bruguera en Costa.

Een student ligt verkreukeld te slapen

Het liep anders. Haarhuis won de openingswedstrijd verrassend in vijf sets van Bruguera. Het duel duurde bijna vier uur, voldoende tijd voor de Groningers op de tribune om stomdronken te worden. Op oude beelden is te zien hoe een student verkreukeld op de tribunes ligt te slapen en een ander antwoordt met schorre stem op de vraag van een journalist of hij een kater heeft ‘dat het een mooie wedstrijd is’.

Het liep de eerste dag zo uit de hand dat de organisatie besloot de tap te sluiten. De studenten lieten zich daardoor niet wegjagen en bleven voor de tweede wedstrijd van de dag, evenals Johan Cruijff, op dat moment coach van Barcelona. ,,We hadden Cruijff een dag daarvoor ontmoet toen we een rondleiding kregen in Camp Nou’’, vertelt Haarhuis. ,,De Spaanse tennissers waren vrijwel allemaal Catalanen en fan van Barcelona, dus Cruijff kende ze goed. Hij zei ons dat hij evenveel voor de Spanjaarden was als voor ons. Dat maakte het iets minder speciaal dat hij op de tribune zat.’’

De tweede partij op vrijdag verloor Koevermans in vier sets van Costa. Spijtig, maar nog altijd stond het slechts 1-1. Bovendien moest de specialiteit van de Nederlanders nog komen: de dubbel. Maar het topduo Haarhuis/Eltingh kon niet aan de hoge verwachtingen voldoen en werd verslagen door Emilio Sanchez en Sergio Casal. De hoop op een stunt was daarmee vervlogen.

Memorabele dag

Maar onder luid gezang en gelal van de studenten in Barcelona werd de zondag een memorabele dag in de Nederlandse tennishistorie. Haarhuis speelde een marathonpartij tegen Costa. Na een 2-0 achterstand in sets en enkele matchpoints tegen zegevierde de Nederlander.

De grootste stunt volgde later die dag. De 35-jarige Koevermans kwam met 2-0 achter tegen Bruguera, maar won de partij na een slopende vier uur en veertig minuten alsnog. Met ontbloot bovenlijf en de Nederlandse vlag boven zijn hoofd maakte hij daarna enkele ererondes langs het uitzinnige en dronken publiek.

,,Het was op vele fronten uniek, omdat we tegen zo’n goed team speelden en terugkwamen op de laatste dag.’’ Haarhuis herinnert zich de geweldige sfeer op de Spaanse tribunes. De populariteit werd daarna alleen maar groter. ,,We speelden een jaar later in Rotterdam op de Müllerpier voor 14.000 man tegen de VS en in de Jaarbeurshal in Utrecht tegen Duitsland. Dat was de gaafste sfeer die ik ooit bij een tenniswedstrijd heb meegemaakt. Helaas gingen die twee wedstrijden wel nét verloren.’’

Crowdsurfen

Na die verloren partijen wilde Haarhuis het liefst zo snel mogelijk naar huis en had hij geen zin om rond te blijven hangen bij de dronken studenten, maar bij een overwinning werd het feest groots gevierd. ,,Ik weet nog dat we in Den Bosch in een soort Heineken House het podium opgingen en nog gecrowdsurft hebben. Je bent dan zo extatisch dat je prima meekan in het bezopen feest van de studenten.’’

Haarhuis zal altijd een speciale band met de Groningse studenten houden. Hij is al enkele keren in het clubhuis van de studententennisverenigingen G.S.T.C. TAM en Verracket geweest, dat jaren geleden werd omgedoopt tot ’t Haarhuisje. ,,Dat is een hele eer. Blijkbaar heb ik veel indruk gemaakt in die tijd. Of het is gewoon omdat mijn naam zo lekker bekt. Ik denk dat 90 procent van de huidige studenten geen idee heeft waarom hun clubhuis zo heet.’’

menu