Drie korfbalgeneraties van Nic. in beeld, met moeder Truus, zoon Kees en kleinzoon Nick Vlietstra, speler van A1 van Nic.

Honderd jaar korfbalclub Nic. uit Groningen. Honderd jaar verhalen

Drie korfbalgeneraties van Nic. in beeld, met moeder Truus, zoon Kees en kleinzoon Nick Vlietstra, speler van A1 van Nic. Foto: Corné Sparidaens

Nic. is 100 jaar oud. De korfbalclub uit Groningen kende haar glorietijden in de jaren ’90, maar de club is veel meer dan twee veldkampioenschappen en twee finales in Ahoy.

I n 1955 is Nic. nog maar een 35 jaar jong korfbalclubje als de tienjarige Truus Vlietstra zich aanmeld bij de club. Vijf jaar later, als studente op de hbs, zoekt ze een date voor een schoolfeest. Bij Nic. loopt Co Vlietstra rond, een prima kandidaat, vindt Truus. ,,Ik vond dat wel een leuk jochie, dus ik dacht: die bel ik maar even op, misschien wil hij wel mee’’, herinnert de inmiddels 75-jarige Truus zich. Co reageert verbaasd op de vraag. Hoe is ze in vredesnaam bij hem terechtgekomen? Natuurlijk wil hij wel aan haar zijde naar het feest. Inmiddels vormen Truus en Co al zestig jaar een koppel. ,,Verschrikkelijk hè?’’, roept Truus uit. ,,Nee hoor, Co is een topper!’’

Liefdesverhaal

Het liefdesverhaal van Truus en Co is een van de ontelbare verhalen die ontstaan zijn bij Nic., sinds zondag een honderd jaar oude korfbalclub. Co en Truus trouwen en krijgen dochter Joan en zoons Kees en Mike, die beiden in de gloriejaren van de club in het eerste team speelden. ,,Ze zijn allen praktisch op het veld geboren’’, lacht Truus.

Als Kees een jaar of zes is, meldt hij zich ook aan bij de club waar zijn ouders elkaar hebben ontmoet. In de jaren ’90 vormt hij er met onder anderen broer Mike en Taco Poelstra een topteam dat twee keer landskampioen wordt op het veld en twee keer de finale van de zaalcompetitie haalt. ,,Nic. is mijn leven’’, zegt Kees. ,,Daar zit mijn hart. Mijn ouders zijn Niccers, ik ben getrouwd geweest met een Niccer, mijn kinderen spelen bij Nic.’’ En dat is niet eens uniek. Er zijn heel veel Nic.-families. ,,Hoeveel Nic.-huwelijken er zijn? Ik heb geen idee. Dat is wel leuk voor een onderzoekje’’, zegt Kees.

(G)een feestjaar

Het jaar 2 020 had een feestjaar moeten zijn voor Nic., maar het coronavirus riep alle festiviteiten een halt toe. Zaterdagavond had een lange periode van verschillende feestelijke activiteiten afgesloten moeten worden met het eeuwfeest in Huize Maas. Truus had er met haar Co moeten dansen, net als zestig jaar geleden op het hbs-feest. ,,Heel jammer dat het niet doorgaat’’, zegt Truus. ,,Ik ben ook al 75, misschien ben ik er volgend jaar niet meer. Nah, daar gaan we natuurlijk maar niet vanuit.’’

Kees vindt het vooral sneu voor zijn moeder dat alle festiviteiten met een jaar zijn uitgesteld. ,,Ze is een supervrijwilligster, voor haar is dit een klotetijd. Ze doet van alles rondom de club, dat valt nu weg.’’ Truus wil niets weten van het woord ‘supervrijwilligster’. ,,Dat is onzin! Zonder vrijwilligers kan een club niet bestaan, iedereen is een supervrijwilliger. Ik heb veel vrije tijd nu, dus ik kan er ook veel tijd insteken. Ik mis de club nu heel erg. De club heeft mij net zoveel nodig als andersom.’’

Truus was voorzitter in de hoogtijdagen van de club, de jaren ’90. ,,Twee keer Ahoy, dat was geweldig. We speelden twee keer om de titel. We verloren weliswaar, maar de weg ernaartoe was fantastisch.’’

Johan Cruijff van het voetbal

O ok Taco Poelstra (50), die de bijnaam Johan Cruijff van het korfbal verwierf, kijkt met een grote glimlach terug op die glorietijd. De Amsterdammer streek op 23-jarige leeftijd neer in Groningen. ,,Het was één groot feest en de sportieve prestaties waren geweldig. De mensen die we toen hadden, de ploeg, hoe de club in elkaar zit, het was fantastisch. Ik bekeek met mijn vrouw Marloes (Bellinga, uiteraard ook een oud-speelster van Nic., red.) vandaag nog oude filmpjes op Facebook die gedeeld waren door Kees. Prachtig om die oude beelden weer te zien.’’

Toch zijn er ook beelden die Poelstra nooit terug wil zien; de tweede finale die Nic. in 2000 in Ahoy speelde tegen KV Die Haghe. Een jaar daarvoor reisde Nic. voor het eerst in de historie af richting Rotterdam. De Groningers verloren in de finale kansloos van korfbalgrootmacht PKC. Een jaar later was Nic. de favoriet in het duel met KV Die Haghe uit Den Haag, maar na verlenging verloren de Groningers met 23-18.

Smetje op een prachtige tijd

,,Ik heb er een cd-rom met beelden van gekregen, maar ik heb hem nooit bekeken en inmiddels weggedaan’’, sombert Poelstra. ,,Bij rust stonden we met twee punten verschil voor, maar we verloren uiteindelijk na verlenging. Dood- en doodzonde. Dat was niet nodig. Ik was ook niet goed. Als ik die wedstrijd wel goed had gespeeld, weet ik zeker dat we hadden gewonnen. Ik denk er niet graag aan terug. Het is het enige smetje op een prachtige tijd.’’

Liever denkt Poelstra aan alle andere momenten bij Nic. ,,Het was een geweldige tijd. In het begin waren we allemaal student met weinig verantwoordelijkheden buiten de sporthal. De combi tussen presteren en feest en het niveau dat we haalden op het veld was geweldig. Het mooie was dat het niet alleen om de eerste selectie draaide, maar om de hele club. Spelers van het eerste team waren trainers van lagere teams, zaten in de barcommissie of de technische commissie.’’

Uniek

,,Nic. is niet uniek in het uniek zijn’’, zegt Kees, de huidige coach van het eerste team. ,,Maar wat Nic. voor mij uniek maakt zijn de gewoontes rondom de club, de humor die er in zit verweven, bedoeld en onbedoeld.’’

Nu Nic. geen groot feest kan vieren, werd er zondagavond een pubquiz gespeeld, die om 19.20 uur (het oprichtingsjaar) startte. Volgend jaar moet het feest in Huize Maas alsnog gevierd worden. En kunnen Truus en Co 61 jaar na hun eerste dans als twee verliefde tieners de dansvloer wederom onveilig maken.

menu