Laura Dijkema keerde ternauwernood terug uit de Italiaanse gevarenzone: 'Je vraagt je af: shit, kom ik hier nog wel weg?'

Laura Dijkema in Florence. Foto: DVHN

Het was een nerveuze onderneming, maar sinds dinsdagnacht is volleybalster Laura Dijkema terug in Amsterdam, na een lange reis uit Florence. ,,Je vraagt af: shit, kom ik hier nog wel weg?’’

Niet vaak was reizen zo spannend voor volleybalster Laura Dijkema (30) als haar tocht van Florence naar Amsterdam, twee dagen geleden. Op papier was het simpel: per taxi naar het station. Dan de internationale trein naar Rome. Vervolgens het vliegtuig naar Düsseldorf en daarna, na een laatste reis, eindelijk thuis. Maar ondertussen steeds die vraag: komt die trein wel? Gaat het nog door? Dijkema: ,,Elke keer die spanning. We zagen dat zowat alle vluchten gecanceld waren. Op het station werden allemaal treinen gecanceld, maar die ene die wij moesten hebben ging gelukkig nog wel.”

Spookstad met lege straten

Sinds tweeënhalf jaar speelt en woont Dijkema, spelverdeelster bij het Nederlands team, in Florence. Ze zag haar woonplaats de afgelopen week veranderen van een hotspot voor groepen toeristen in een spookstad met nagenoeg lege straten. Naar buiten gaan was alleen nog toegestaan met een ­officieel document. En een supermarktbezoek moest vooraf worden aangemeld, kon niet langer dan twee uur duren en het bonnetje moest bewaard worden, voor het geval er steekproefsgewijs een controle zou volgen.

Liefst is Dijkema thuis, in Amsterdam, vertelt ze via Skype in het huis dat ze vorig jaar kocht en waar­in ze door clubverplichtingen tot nu toe slechts twee weken verbleef. De Italiaanse competitie is al geruime tijd gestaakt, maar lange tijd kon ze het land niet uit. Het verloop van de competitie is nog steeds onzeker, wat Dijkema onbegrijpelijk vindt. ,,De andere landen geven het goede voorbeeld, door wel de competitie af te sluiten en daarmee fans en de sporters te beschermen.”

De laatste keer

In Florence hield ze zichzelf zo goed mogelijk fit, al was dat lastig binnen de muren van het appartement dat de club voor haar heeft ingericht en dat weinig persoonlijks bevat. Eén keer ging ze buiten hardlopen. ,,Ik dacht: weet je, ik kan altijd nog zeggen dat ik achter mijn hond aan het aanrennen ben als ze me nu echt pakken. Maar daarna kreeg ik ook wel van Italiaanse teamgenootjes te horen: ‘Echt niet doen, Lau’. Dat was ook de laatste keer.”

Intussen zag ze haar mogelijkheden voor een terugreis naar Amsterdam slinken. ,,Er gingen steeds minder vluchten, ook naar andere landen rond Nederland. Op een gegeven moment begin je je wel af te vragen van: shit, kom ik hier nog wel weg?” Tot de club een uitkomst bood. ,,Ze zeiden: er zijn zoveel onzekerheden.”

Iets uit te leggen

Uiteindelijk zat ze samen met teamgenote Nika Daalderop en vijf anderen in een Duits vliegtuig, waar Dijkema het laatste deel van haar reis bijna zelf verpestte. Daalderop en Dijkema maakten onderweg al eerder filmpjes voor social media, dus toen Dijkema tien rijen voor zich een telefoon omhoog zag gaan en zag inzoomen, begon ze vrolijk te zwaaien. ,,Leuk voor de camera, dacht ik. Maar op datzelfde moment zegt de steward precies: als iemand de afgelopen veertig dagen in China is geweest, meld je dan even bij het cabinepersoneel.” Vervolgens had Dijkema even iets uit te leggen.

In Amsterdam kan ze hardlopen zonder een anekdote over de vlucht van een niet-bestaand huisdier in het achterhoofd. Wellicht wordt de Italiaanse competitie nog hervat. In dat geval keert ze terug, maar er is ook een kans dat dit alleen voor de eerste acht teams uit de huidige stand geldt. Il Bisonte Firenze staat negende. Verplichtingen bij het Nederlands team zijn er ook nog niet. De Nations League is vooralsnog uitgesteld.

OS, een levensdoel

Gevraagd naar het eventueel niet doorgaan van de Olympische Spelen door de corona-pandemie en de ­impact die dat heeft, zegt ze: ,,Heel veel sporters werken er vier jaar naartoe, het is een levensdoel.”

Dijkema weet dat als geen ander. Ze kent de opofferingen die topsport vraagt, maar ook de teleurstellingen die het soms oplevert. De vierde plek in Rio de Janeiro, vier jaar geleden, deed zeer. Het mislukte olympisch kwalificatietoernooi in eigen land afgelopen januari was nog pijnlijker. Oranje en Dijkema ontbreken dus sowieso in Tokio. ,,Voor de wereld zou ik heel graag willen dat de Spelen doorgaan, aan de andere kant heb ik zoiets van: als ze er niet zijn, hoef ik er ook niet mee geconfronteerd te worden.”

menu