Marco Hoekstra haat het asfalt

De Ronde van Groningen is voor Marco Hoekstra de mooiste koers die er is. Maar de Harenaar, net hersteld van twee zware valpartijen in 2015, ging in de koers van zijn terugkeer onderuit. Alweer.

Hij had er de hele winter voor getraind. Tijdens de 38ste editie van de Ronde van Groningen wilde Marco Hoekstra na een jaar vol blessureleed laten zien dat hij er nog is, dat zijn concurrenten hem nog niet moeten afschrijven. De renner van NWVG hoefde niet per se te winnen, maar een klassering in de top-10 zou voor hem al een overwinning betekenen. De eindstreep zag hij echter nooit.

Na ongeveer 50 kilometer koers draaide het peloton van het militaire oefenterrein in Lauwersoog richting het zuiden. Hoekstra bevond zich op dat moment op de 25ste positie toen de renner voor hem opeens de macht over het stuur verloor. Hoekstra smakte daardoor met een snelheid van ongeveer 45 kilometer per uur tegen het asfalt. Twintig renners achter hem denderden over hem heen. Einde koers.

Doorrijden

In eerste instantie wilde de gevallen renner doorrijden. ,,Maar na vijf seconden begint het toch zeer te doen’’, zegt de ongelukkige. ,,De geloste renners uit het peloton zie je voorbij rijden en je fiets ligt in de kreukels. Dan weet je dat het voorbij is. De Ronde van Groningen was de hele winter mijn hoofddoel. Als je er dan na vijftig kilometer uit ligt, is dat een behoorlijke domper.’’

De renner moet uiteindelijk naar het ziekenhuis, waar ze zijn wonden schoonmaken. De schade valt relatief mee vergeleken met de valpartijen die Hoekstra in 2015 meemaakte. Bijna het hele seizoen ging aan hem voorbij. Nadat hij vorig jaar voor de tweede keer in zijn carrière de Ronde van Groningen won, ging hij twee weken later in de Omloop van de Houtse Linies onderuit. Hij hield er scheurtjes in drie ruggenwervels aan over en was tot medio mei uit de roulatie.

Hij keerde terug tijdens de Ronde van Overijssel , maar een week later lag hij weer op het asfalt. ,,Dit keer was het wel mijn eigen schuld’’, steekt de NWVG’er de hand in eigen boezem. ,,Ik hield er een geperforeerde long aan over. Daar heb ik maanden van moeten herstellen. Aan het einde van het seizoen heb ik nog drie koersen kunnen rijden.’’

Volledige rust

De naweeën van de valpartijen waren echter nog steeds aanwezig. Na afloop van het seizoen besluit hij volledige rust te nemen en lijkt De Ronde van Groningen te vroeg te komen. ,,Ik had lange tijd niet het idee gehad dat ik zaterdag mee zou rijden, maar ik kreeg in januari toch weer de geest. De Ronde van Groningen is voor mij de mooiste koers.’’

Maar juist na een jaar vol tegenslag ligt hij er in de koers van zijn terugkeer wéér bij. Hoekstra: ,,Ik ben wel een renner die van risico’s houdt. Ik schuw het niet om hard door het peloton naar voren te rijden. Maar dit is pure pech. Andere renners die net zo hard vallen, hebben alleen een paar schaafwondjes.’’

De 38ste editie van de Ronde van Groningen moest voor hem een speciale worden, zeker omdat zijn broertje Jochem Hoekstra na drie jaar weer meereed. Maar het geluk was niet aan zijn zijde. ,,Dat je het hele jaar niet gefietst hebt en in de eerste koers weer op het asfalt ligt, daar word je moedeloos van’’, aldus de pechvogel.

menu