Laurens ten Dam in de Tour de France van 2014.

Meer en meer vraagtekens bij het geblesseerd doorrijden van wielrenners

Laurens ten Dam in de Tour de France van 2014. FOTO ANP

Geblesseerd doorrijden, zoals Wout Poels gisteren deed met een gebroken rib, is dat heroïsch of onverantwoord? ,,Het sentiment draait.”

Laurens ten Dam reed tien keer de Tour de France. Tien keer haalde hij de finish in Parijs. Hij is er trots op. Maar toch. Als Ten Dam terugkijkt, heeft hij dingen gedaan die hij misschien niet had moeten doen.

In de Tour van 2014 lag hij na de vierde etappe richting Huy op het asfalt. Drie jaar eerder viel hij hard in de afdaling van de Col d’Agnes. Die val van 2011 zit in het nationale wielergeheugen. Ten Dam miste een bocht in de afdaling en klapte met zijn gezicht op de grond. Met een gelaat vol bloed en slijm, inclusief een verband over zijn neus, haalde hij de streep.

,,Dat zag er heftiger uit dan het was. Maar in Huy was mijn schouder uit de kom. Achteraf was het misschien niet zo verstandig. Een arbo-arts had me niet naar het werk gestuurd”, aldus Ten Dam.

Gladiatoren

Nu Poels met een gebroken rib en gebutste longen zich voortsleept over de Franse wegen, laait de discussie weer op. Is het heroïsch of juist onverantwoord? Ten Dam: ,,Ik voel dat het sentiment draait. De tijd dat renners werden gezien als gladiatoren verandert.”

,,Nu worden er vraagtekens gezet als iemand geblesseerd doorrijdt. Of dat een goede zaak is? Ik vind van wel. In het wielrennen is de veiligheid van het parcours momenteel een groot thema. Dit gaat óók over veiligheid.”

Tyler Hamilton won in 2003 een etappe met een gebroken sleutelbeen. Lawson Craddock reed twee jaar geleden elke dag achter het peloton aan. In etappe 1 viel hij. De Amerikaan haalde Parijs met een breukje in zijn schouder.

En nu vecht Poels om in ieder geval de rustdag te halen. ,,Ik blijf positief en hoop dat het beter wordt. Medisch gezien maak ik niets kapot in mijn lichaam. Anders was ik direct afgestapt. Dus ik blijf het proberen. Afstappen kan altijd nog.”

Verantwoordelijkheid

De vraag is ook: moet een ploegarts of ploegleider niet ingrijpen en de verantwoordelijkheid nemen een geblesseerde renner uit de koers te halen?

Nando Liem was van 2009 tot en met 2014 arts bij Vacansoleil. Hij was bij de horrorcrash van Poels in 2012, met een gescheurde milt en nier tot gevolg. Plus drie gebroken ribben en gekneusde ribben. Hij lag weken in het ziekenhuis en had anderhalf jaar nodig om weer wielrenner te worden. Zelfs toen pakte Poels zijn fiets om door te gaan. Hij had nota bene al in een ziekenwagen gezeten.

,,Adrenaline zorgt ervoor dat je de échte pijn niet direct voelt”, zegt Liem. ,,Als arts heb je met tegengestelde belangen te maken. De renner wil vaak door. De ploegleiding staat tijdens de Tour ook onder grote druk. De belangen zijn zó groot.”

,, Ik had de Vuelta en de Giro al gedaan, maar in de Tour gedraagt iedereen zich anders. Dan voel je als arts echt de druk. Maar de lijn was voor mij altijd duidelijk: ik kies voor de gezondheid van de renner. Dan moet je wel sterk in je schoenen staan. Ik maakte de keuze dat een renner naar huis moest, ploegleider Hilaire Van Der Schueren was daar dan niet blij mee. Die tegengestelde belangen zijn moeilijk.”

Blijvende schade

De graadmeter voor Liem was of een blessure blijvende schade zou veroorzaken. ,,Met de blessure die Wout nu heeft, is dat niet het geval. Dan is doorrijden heel zwaar en pijnlijk, maar puur medisch gezien niet onverantwoord. Ik snap de discussie heel goed. Renners zijn helden, maar geen gladiatoren.”

Ten Dam kent het dubbele gevoel. ,,Als renner droom je ervan om de Tour te rijden, niet van opgeven. Dat maakt het zo ingewikkeld. Maar ik heb na een val nooit veel meer kunnen toevoegen aan die Tour. Dat zie je bijna altijd. Eigenlijk heeft het weinig zin om door te rijden.”

Poels haalde gisteren als 156ste de finish, op 31 minuten achterstand. Hij is weer een dag dichter bij de rustdag.

menu