Vier titels en zes tweede plaatsen behaalden de Groningse verenigingen Aegir en Gyas bij de Nederlandse kampioenschappen indoorroeien, maar dat ging gepaard met bloed, zweet en tranen.

Indoorroeien stelt niet zoveel voor? Daar denkt Luuk Adema, roeier van de Groningse roeivereniging Gyas, heel anders over. ,,Je lichaam geeft alle signalen dat het niet verder wil. Je voelt de pijn in je benen en de longen schreeuwen om zuurstof, maar toch probeer je de 2000 meter zo goed vol te maken’’, zo schetst hij de inspanningen die de deelnemers aan de NK indoorroeien doorstaan.

Adema werd afgelopen weekeinde Nederlands kampioen in de eliteklasse. Het kampioenschap op de ergometer vindt normaliter jaarlijks in Amsterdam plaats, maar werd vanwege het coronavirus dit jaar in verschillende regio’s gehouden, die aangesloten werden op een landelijk platform.

Lege tribunes van de Struikhal

Aegir en Gyas hadden dit groots aangepakt op het sportcentrum van de Rijksuniversiteit Groningen. In de sporthal stonden twee rijen ergometers recht tegenover elkaar opgesteld, Gyas tegenover Aegir. De deelnemers kwamen op met muziek en speciale belichting voor lege tribunes in de Struikhal. Op een groot scherm konden de andere deelnemers in het land gevolgd worden.

De grootste bedreiging voor Adema op jacht naar de titel zat echter recht tegenover hem. Op de laatste paar honderd meter dreigde Ben Bakker, een roeier van Aegir, de afstand eerder af te leggen. ,,Ik denk dat het ons beiden heeft geholpen om harder te gaan. Uiteindelijk is het leuk. Ik had er vooraf geen rekening mee gehouden dat ik Nederlands kampioen zou worden.’’

Chaotisch begin met een valste start

Een martelgang die uiteindelijk de nationale titel opleverde. Dat gold ook voor Alex Toonen. De Gyas-roeister was bijzonder tevreden met de tweede plaats in het veld voor de dames onder 23-jaar. ,,Het was een chaotisch begin met een valse start en tegenover mij stapte iemand af. Dat was schrikken en ik was daardoor even minder geconcentreerd.’’

Maar is het ook leuk om te doen? ,,De eerste 500 meter is het de adrenaline die je er doorheen helpt. Op de 800 meter begint de pijn te komen en dan moet je nog 1200 meter. Je bovenbenen beginnen te branden. En dan moet mentaal de knop om. Je moet nog meer dan de helft en het doet dan al pijn. Als je op de 1000 meter komt, is het een dingetje bij Gyas dat je even lacht naar de ergo, dat je weer even een positieve blik hebt, met opnieuw een soort van start. Het werkt wel. Dan is het overleven tot 500 meter en dan is het nog een klein stukje in je hoofd.’’

'Blij dat je nog bij bewustzijn bent'

,, Het doet echt veel pijn en als je klaar bent, dan ben je blij dat je nog bij bewustzijn bent. Voor je lol doe je het niet. Je doet het om geselecteerd te kunnen worden in een van de boten van de nationale selectie’’, aldus Toonen. Dit jaar nam ze deel aan de Europese kampioenschappen roeien onder 23 jaar en ook in het komende seizoen hoopt ze weer voor Nederland uit te komen in een van de boten op de EK en WK.

Met haar tijd verbeterde ze niet alleen haar persoonlijk record, maar was zij ook sneller dan Ilse Kolkman. De Aegir-roeister startte de afgelopen twee jaar voor Nederland op de wereldkampioenschappen onder 23 jaar en moet nu de aansluiting vinden bij de senioren. ,,Ik had gehoopt een persoonlijk record te kunnen varen. Dat is net niet gelukt’’, vertelde Kolkman.

loading

De Hunze won bijna alle klassen bij de junioren. Jelle Bakker prolongeerde de titel bij de jongens onder 19 jaar met grote overmacht in het ‘krachthonk’ van zijn club. Marg van der Wal stak bij de meisjes onder 19 jaar met kop en schouders boven de rest van Nederland uit.

Tranen van pijn en teleurstelling

De 14-jarige Anne Menke won bij de meisjes onder 16 jaar, met een tijd die slechts anderhalve seconde boven het wereldrecord voor 14-jarigen was. Na de laatste haal viel ze van de ergometer met tranen vermengd door de pijn en de teleurstelling dat ze één tel boven het wereldrecord was gebleven.

Terwijl Nicolette Hellemans, winnaar van olympische zilver en brons, de ergste pijn uit haar benen masseert, zegt Menke: ,,Ik ben 22 maart jarig. Voor die tijd ga ik nog een poging wagen het wereldrecord te verbeteren.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport