Natuurlijk speelt Hoost met mij

Redacteuren van Dagblad van het Noorden bezoeken deze zomer plekken waar je niet zomaar binnenkomt. Vandaag: in de ring met kickbokser Ernesto Hoost.

Ja, daar sta je dan. In de boksring tegenover Ernesto Hoost. Hij meet 1,89 meter, weegt 108 kilogram en heeft vier keer het K-1-tournooi in Japan - een cocktail van kickboksen, kungfu, karate en muay tai boksen - gewonnen. Hij is samen met Sem Schilt uit Zuidlaren recordhouder.

Eigenlijk is Hoost dus de zwarte Sem Schilt en tegenover die vechtmachine sta ik dan in de ring, op een zaterdagmiddag in de Benifit-shop aan het Damsterdiep in Groningen. Alles over hebben voor een stukje in de krant, heet dat.

"Doe je ook aan vechtsport", was me vlak daarvoor nog gevraagd. "Nee joh, ik heb er helemaal niks mee", had ik naar eer en geweten geantwoord.

"Nou, dapper hoor. Succes", kreeg ik terug, met die meewarige blik die ik al zoveel keer had ontmoet als ik vertelde dat ik met Ernesto Hoost de ring in ging.

"Je bent gek." (diversen) "Die meneer doet toch wel voorzichtig met je, pap" (mijn dochter van 9).

"Schat, geef je me je pincode en wachtwoorden, straks kun je misschien niet meer praten" (mijn echtgenote). "Schrijf je je stukje vast" (de eindredacteur).

"Zal ik even een foto van je maken, dan hebben we er een voor en eentje na het gevecht (medewerker Benifit-shop).

Was ik ook nog zo slim om vooraf op YouTube naar de highlights van Ernesto Hoost te kijken en zo stapte ik toch met wat knikkende knieën de omkleedruimte in. Daar stond ie. Ernesto Hoost, een beetje voorover gebogen, juist bezig om z’n boksbroek aan te trekken. Ik steek mijn hand uit, hij laat de boksbroek op de knieën hangen en we geven elkaar een hand. Rustige kerel. Zo te zien lief voor vrouw en kinderen, maar ook voor zijn tegenstander straks?

Ons ’gevecht’ is in het kader van een signeersessie van het boek dat over het leven van Hoost is geschreven. Er hebben zich zo’n honderd mensen rondom de ring verzameld als mijn naam wordt omgeroepen. "We vinden het dapper dat deze verslaggever dan Dagblad van het Noorden dit durft", hoor ik door de luidsprekers. Ja, dat vind ik eigenlijk zelf ook wel. Stom, past misschien beter.

Voor het eerst van mijn leven bokshandschoenen aan. Een T-shirt waarop met grote letters vechtsportonline.nl staat. Een broek met vlammen.

En heuse scheen- en wreefbeschermers.

Het ziet me er allemaal net een tikkie te professioneel uit. Ernesto zal toch wel weten dat ik… Daar staat hij. Hij loopt rondjes in zijn hoek en lacht de tanden bloot naar het publiek.

Ik moet mijn hoek in en lach zowaar ook. Van de zenuwen.

Daar gaan we. Ik in elk geval voor mijn Gevecht van de Eeuw. Voor dat ik het weet heb ik de eerste stoot op (gelukkig) mijn hoofdbeschermer te pakken. Ik schrik er van. Ik probeer wat terug te slaan, maar wat zijn die armen van Hoost lang.

Natuurlijk speelt hij met mij. Als hij zijn been een keer optilt, komt zijn voet makkelijk boven mij (1,83 meter.) uit. Maar na een minuut of anderhalf mag ik even. Hij laat zich in de hoek drijven en ik kan wat vrij slaan. Ineens schiet me een waardevolle tip te binnen die ik twee dagen eerder had gekregen: zodra je hem een klap op de lever geeft, krijg je hem even later net iets harder terug. Zo werkt dat met die gasten. Ik heb nog opgezocht thuis waar die lever ook weer precies zit. En mezelf ingeprent: daar moet je dus níet slaan!

Ik sla er wat op los op zijn verdediging. Ernesto geen pijn doen is mijn devies. Na tien, twintig, of misschien wel dertig seconden gutst het zweet van mijn hoofd en vraagt Ernesto: "Ben je al moe?" Ja, zeg ik met mijn stomme kop. "Mooi", zegt hij weer en drijft me de boksring door met zijn vuisten en benen.Want ja, trappen mag ook met die sport.

De jury vindt het duel na drie minuten nog niet beslist (ik schijn hem toch een keer geraakt te hebben met mijn been) en besluit tot een tweede ronde van anderhalve minuut. Het publiek vermaakt zich kostelijk en wil nog wel wat zien.

Inmiddels ben ik er wel van overtuigd dat Mr.

Perfect, zoals Hoosts bijnaam luidt, het beste met mij voor heeft. Ik word wat baldadiger, maar krijg ook nog wel wat klappen en trappen terug.

Ondanks de prima tips uit het publiek (’gestrekt been’, ’hoofd omhoog’, ’stilstaan’).

Wat ben ik blij met de gong van het einde.

Ernesto en ik nemen vriendschappelijk afscheid.

Badend in het zweet, wat stijfjes rondom de ribben maar verder ongeschonden, stap ik uit de ring.

Gelijk, luidt het officiële oordeel. Dat zijn er niet veel die dat kunnen zeggen… Ik heb Ernesto Hoost overleefd. En daarvoor mag ik Ernesto Hoost heel erg bedanken.

De biografie De Kickbokser, Ernesto Hoost, Mister Perfect van de vechtsport, van Jens Olde Kalter is nu al een groot succes! Na diverse interviews met de kickbokser en de schrijver in onder andere Ochtendspits op Nederland 1, het AD, De Telegraaf en JFK Magazine, is de derde druk inmiddels verschenen.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.