Waaiervorming tijdens de Ronde van Groningen, als het uitgedunde peloton op de Kustweg richting Lauwersoog rijdt. FOTO RUDIE OTTENS

Oersterk en prachtig podium Ronde van Groningen

Waaiervorming tijdens de Ronde van Groningen, als het uitgedunde peloton op de Kustweg richting Lauwersoog rijdt. FOTO RUDIE OTTENS

Ze waren allen trots dat ze op het podium mochten plaatsnemen. Met Jeff Vermeulen, Rick Ottema en Elmar Reinders kregen de drie sterksten loon naar werken.

Dat Vermeulen na de Ster van Zwolle ook de Ronde van Groningen won, was pure pech voor Ottema en Reinders, hoewel de Emmenaar die zege binnen de Piels-ploeg hield. De nummers twee en drie hadden net zoveel recht gehad op de zege, maar Vermeulens sprint is hem nu eenmaal goud waard.

,,Ik ben wel rap, maar niet zo rap als Jeff’’, haalde Reinders de schouders op. Hij oogde misschien gelaten, maar de net 24 jaar geworden Drent - ook al ijzersterk in de Ronde van Drenthe - was eerder realistisch: in dezelfde ploeg als Vermeulen wordt op ‘safe’ gespeeld. ,,Misschien was ik wel de beste, maar ik ben simpelweg niet zó rap. Mijn overwinning komt vanzelf.’’

'Beste renner in de koers'

Maar in dezelfde ploeg als Vermeulen worden de kansen om zelf te winnen een stuk kleiner, zeker nu Vermeulen niet eens meer alleen op zijn sprint gokt. In volle finale werd zijn naam op de koersradio doorgegeven als aanvaller; vriendin Lotte Egberts kon haar oren niet geloven, maar het was wel degelijk waar. ,,Ik voelde me de hele dag al super’’, verklaarde de renner uit Exloo. ,,Bovendien laat ik hiermee zien dat ik het ook alleen aandurf.’’

De poging van de sprinter die de aanval zoekt wekte misschien verbazing, maar het zei alles over de vorm waarin Vermeulen verkeert. ,,Maar Elmar was de beste renner in koers’’, vond de winnaar, die met zijn aanval een afleidingsmanoeuvre wilde uitvoeren voor Reinders. ,,Iedereen rijdt op Elmars wiel, dat is al weken zo.’’

Na Vermeulens poging ontstond in de slotkilometers een sterke kopgroep van vier, na een ellenlange aanloop, die allesbehalve saai was. Piels nam met de continentale ploegen Baby Dump, De Rijke en Parkhotel het initiatief en dat bleef zo; de sterkste clubrenners bleven volgen, maar voor mannen als Cor van Leeuwen, Paul de Haan (Stormvogels) en de NWVG’ers Adrie Lindeman, Coen Rijpman en Jos Harms zat er niet veel meer in.

Pechvogel

Grootste pechvogel in de Ronde van Groningen was een andere NWVG’er, Marco Hoekstra. De tweevoudig winnaar, die vorig jaar meerdere keren slachtoffer was in zware valpartijen, viel uit na weer een tuimeling. De Harenaar werd voor onderzoek naar het ziekenhuis gebracht.

Ondanks het machtsvertoon van de ‘grote’ ploegen bleef de verwachte grote schifting (een hogere categorie wedstrijd met echt klassiek weer) uit; Piels en Parkhotel stuurden met Stephan Bakker en Dennis Bakker weliswaar een mannetje naar de loopgraven, maar de échte oorlog begon met Vermeulen. Reinders nam de aanval van zijn ploeggenoot over en leek te slagen, maar de Drent werd in de kraag gegrepen door Rick Ottema, die ook al zo’n sterk voorjaar heeft.

De Muntendammer voelde ook al supersterke benen en wilde die graag laten spreken. Dat leek behoorlijk te slagen toen hij met Reinders en Jan Willem van Schip aansluiting kreeg bij Vermeulen. ,,Maar toen begon het volgende spelletje: hoe los je dat op tegen twee sterke mannen van Piels? Je hoopt ze te kunnen verrassen, maar Jeff bleef in het laatste wiel en overzag zo alles. Er bleef weinig over dan gokken op de sprint. En heel even hoopte ik dat Jeff overeind zou gaan toen hij al heel vroeg dacht dat de zege binnen was. Wie weet jump ik er nog overheen, dacht ik. Maar hij zag me aankomen.’’

menu