Suzanne Schulting tijdens een training in Heerenveen.

Suzanne Schulting is beste shorttrackster, maar wil richting langebaan (en bekijk hier hoe ze piano speelt in haar ouderlijk huis)

Suzanne Schulting tijdens een training in Heerenveen. FOTO ANP/ROBIN VAN LONKHUIJSEN

Ze wordt gezien als ‘s werelds beste shorttrackster van dit moment. Als het aan Suzanne Schulting ligt, wordt dat ook ooit over haar gezegd als ze zich mengt om de olympische en wereldtitels sprint op de langebaan. ,,Maar dan heb ik een ploeg om me heen nodig.’’

Niet dat haar nieuwe huis in hartje Heerenveen wordt gedomineerd door de piano, dan had er wellicht een vleugel aan moeten zitten, maar het klassieke instrument neemt wel een opvallende plek in.

Toen Suzanne Schulting (23) deze zomer tijdens haar verhuizing nadacht over een nieuw interieur, moest ze terugdenken aan vroeger. Aan die piano in het ouderlijk huis aan de Ulesprong in Tijnje, aan die toetsen die ze - naarmate ze als puber opgroeide - steeds meer begon te vervloeken.

Daar denkt de shorttrackgrootheid nu heel anders over. ,,Nadat ik gestopt was, zo op m’n zestiende ofzo, heb ik er nooit meer iets mee te maken willen hebben. Ik ben op m’n negende op pianoles gegaan, omdat dat moest van m’n ouders. Vooral m’n vader heeft het altijd jammer gevonden dat hij zelf nooit een instrument heeft gespeeld. Ik ging naar de muziekschool in Beetsterzwaag. Daar had ik echt een strenge juffrouw. Vooral qua noten leren. Maar toen die school dicht ging, vonden m’n ouders nog steeds dat m’n zusjes en ik muziek moesten blijven spelen. Vooral m’n vader zei altijd ‘daar ga je echt profijt van hebben’. Toen is er een meisje bij ons thuisgekomen.’’

Schulting kijkt deze middag nog maar eens verliefd naar haar piano. ,,Op een gegeven moment vond ik het niet leuk meer. Toen mocht ik er eindelijk van af.’’

loading

Ze is net terug van de maandagmiddagtraining in Thialf en gekleed in trainingsbroek en sportsweater. ,,Afgelopen jaar begon ik toch weer te spelen bij m’n ouders thuis. En vond ik het best weer leuk. Daarna ging ik verhuizen, van de Oranjewoudflat naar hier, centrum Heerenveen. Toen dacht ik: misschien wil ik wel een piano voor in m’n nieuwe huis. Hoeveel zoiets kost? Tuurlijk heb je piano’s van tienduizend euro. Maar dat verschil hoor ik toch niet. Ik heb hier 1500 euro voor betaald. Valt mee toch? Je hebt ze ook voor 350, maar ik wil wel een beetje een mooie. Zo ben ik dan ook wel weer. Of ik goed ben? Ik kan zo wel wat voor je spelen...’’

Stunten in Korea

Eerst maar eens verhalen over haar kalenderjaar 2020, dat zo glanzend begon in Hongarije. Het was januari, Nederland kende nog geen corona en het woord lockdown was vooral een term uit het Engelse woordenboek. Schulting kleineerde daar in Debrecen op magistrale wijze wereldtoppers als Arianna Fontana en Elise Christie en verheugde zich op het WK in het hol van de leeuw. In maart was Seoul immers het decor voor het gevecht om de wereldtitel, in een stadion vol uitzinnige Koreanen. Daar waar shorttrack hetzelfde is als ijshockey voor de Canadezen. Of de Elfstedentocht voor de Friezen.

Schulting had het al een keertje meegemaakt in 2018, toen ze olympisch goud delfde in Pyeongchang. Ze had daarmee de Koreanen op hun eigen wintersportgala in de ziel geraakt en was klaar voor een identieke stunt, twee jaar later. Maar de coronacrisis groeide uit tot een pandemie; lockdown, anderhalvemetersamenleving en zeepzuil zitten sindsdien in onze dagelijkse vocabulaire.

Daar kwam het sterfgeval van teamgenote en vriendin Lara van Ruijven nog eens bij. Die overleed in juli totaal onverwacht tijdens een trainingskamp in het Franse Font Romeu. ,,Ik ben toch op vakantie gegaan. Die hadden Bas en ik al geboekt. Omdat ik dacht dat het goed was om even niet in Heerenveen te zijn. Even de boel ontvluchten, even de kop leeg maken met z’n tweeën. Want voor Bas had het ook een grote impact. Omdat het een vriendin uit onze vriendengroep was. Dus het kwam bij ons allebei binnen.’’

De coronamaanden in Nederland vielen haar niet erg zwaar, kijkt Schulting terug. ,,Ik heb voornamelijk gedaan wat ik altijd doe, heb me niet echt beperkt gevoeld. Ik kon trainen, kon bij m’n ouders in de tuin zitten. Ik heb alleen de periode april-mei als kut ervaren. Je kon niets, je kon niet ontladen. Gelukkig kon ik toewerken naar m’n verhuizing. Dat scheelde, zo had ik tenminste een doel waarmee ik bezig kon zijn.’’

Goed op de langebaan

De coronacrisis is voorlopig doorgetrokken tot bijna heel de shorttrack-winter. World Cups zijn afgelast, er zijn wat NK’s georganiseerd als bezigheidstherapie, maar echt vrolijk is Schulting nog niet geworden van dit seizoen. Ze hoopt vurig op het EK in de derde januariweek van 2021. Die staat gepland in het Poolse Gdansk, een stad overigens net zo code-oranje als elke plek ter wereld. ,,Ik ben er niet gerust op dat dat doorgaat’’, zegt ze.

Om die reden is het wellicht aardig te filosoferen over Schultings mogelijkheden als langebaanschaatsster. Vorige maand verraste ze de Nederlandse top tijdens het NK sprint in Thialf. Ze werd derde achter Jutta Leerdam en Femke Kok, ‘s lands nieuwste toppers op de korte afstanden. ,,Ik ben goed op de langebaan. Maar nog beter in shorttrack.’’

Ze slaat af en toe de trainingen van Femke Kok vanuit haar ooghoeken gade, als Team Reggeborgh voorbij zoeft. ,,Ik heb geen teamgenoten om me heen. Ik kan niet achter snelle jongens aanrijden. Ik zie Femke soms rijden. Die zit dan in die slagen van Kjeld, dat maakte me wel jaloers. Dan denk ik: verdomme, als ik dat een paar weken zou doen, of een paar maanden, dan ga ik ook vooruit op de langebaan. Dan zou ik ook die snelle tijden kunnen halen.’’

Meetrainen met Kok, is dat een idee? ,,In deze coronatijd zal dat heel lastig zijn. Maar uiteindelijk weten zij ook dat als ik meetrain, zij mij beter maken. En ik rijd natuurlijk niet voor Reggeborgh. Dus ik kan me voorstellen dat ze helemaal niet op mij zitten te wachten.’’

Raket op de rug

Schulting doet in elk geval vanaf Tweede Kerstdag mee met het WKKT-toernooi, het kwalificatiemoment voor langebaners voor de grote internationale wedstrijden in januari (mits die doorgaan, eveneens in Thialf). ,,Daar wil ik opnieuw hoge ogen gaan gooien. We werken daar op dezelfde manier naartoe als naar het NK sprint. Met de jetpack als trainingspartner. Een raketmotor op de rug dus.’’

,,Ik moet die snelheid ergens vandaan halen. Die jetpack is geen geheim hoor, voor het NK sprint heb ik drie keer zo getraind. Een paar concurrenten hebben dat gezien, iedereen was meteen geïnteresseerd. Het helpt. Je zoekt op deze manier je grenzen op. En als ik iets nodig heb, is het dat. Ik moet voelen hoe het is om met zoveel kilometer per uur een bepaald rondje te rijden. Je rijdt bijna anderhalve seconde sneller dan normaal. Dus ja, dat voel je wel in je benen. Het is niet comfortabel, maar je moet het oncomfortabele comfortabel maken.’’

,,Ik denk dat ik net zo goed kan worden als Femke en Jutta. Maar dan heb ik een ploeg om me heen nodig. Zij staan net zoveel op het ijs als ik. Zij stoppen net zoveel effort in hun langebaantrainingen als ik in shorttrack. Zij zijn net zoveel met techniek bezig als ik. Die 1000 meter van Jutta, dat ga ik op dit moment niet redden. Daar heb ik echt andere trainingspartners voor nodig. Maar dat is prima, dat accepteer ik. Want ik ben uiteindelijk shorttracker.’’

Langebanen na de Spelen van 2022

Schulting speelt daarom met de gedachte om na de Winterspelen van Peking in 2022 een jaar alleen maar te gaan langebanen. Kijken of ze net zoveel succes kan oogsten als nu als shorttrackster. Ze is dan nog steeds jong: 25. ,,Natuurlijk denk ik daar aan. Of het te combineren is? Het zou misschien kunnen, maar je laat altijd wat liggen. Dat wil ik niet. Als ik op de Spelen op een paar honderdste goud mis omdat ik er net niet genoeg voor ben gegaan, dan zou ik mezelf dat nooit vergeven.’’

Ze heeft zelfs het schema van Peking 2022 al bestudeerd. ,,Niet alleen qua 1000 meter, ook met oog op de mass start. De mass start is het allerlaatste onderdeel. De 1000 meter langebaan is voor de 1000 meter shorttrack. Mass start is makkelijker voor me. Maar ik denk niet dat ze mij zomaar meenemen. Het is al ingewikkeld genoeg om je in Nederland als langebaner voor de Spelen te plaatsen.’’

Maar er wordt over gesproken, bevestigt Schulting. ,,Er zijn al gesprekken geweest tussen Jan Coopmans en Jeroen Otter (de respectievelijke bondscoaches langebaan en shorttrack, red). Het loopt dus. Coopmans weet dat ik interesse heb in de mass start en hij en Jeroen staan er voor open. Alleen moet ik dat wel laten zien in wedstrijden. Er kan niet op basis van nul wedstrijden gezegd worden: nou Suzanne, jij mag de mass start rijden. Dat kan Coopmans niet verantwoorden. Er zijn nu gesprekken wanneer ik dat zou kunnen laten zien. We hebben straks in januari twee World Cups in Heerenveen. Eentje is na het EK shorttrack in Polen. Dan zou het dus kunnen. Maar weet je wat het is? Ik wil niet dat een langebaanwedstrijd mijn shorttrackwedstrijd beïnvloedt.’’

Jeroen Otter

,,Stel, ik plaats me voor het EK sprint langebaan, op 16 en 17 januari. Hartstikke mooi. Maar ga ik daar goud halen? Nee. Dat weet jij ook. Daar heb ik anderhalf seizoen voor nodig. Het gat is nu te groot. Een plek in de top-5, dan doe ik het heel erg goed. Geen goud dus. En ik wil goud. Waar haal ik dat? In het shorttrack, een week later. Maar als Jeroen tegen mij zegt ‘Suzanne, wij hebben er vertrouwen in’, dan gaan we het doen. We bepalen samen. Maar uiteindelijk geeft Jeroen er een klap op.’’

Jeroen Otter; Suzanne Schulting kan zich geen topsportleven zonder hem voorstellen. ,,Ik zou het verschrikkelijk vinden als Jeroen niet meer mijn trainer zou zijn. Vreselijk zelfs. Maar als het moet, dan moet het. Maar als ik daarna geen goud haal, dan geef ik het schema de schuld. Ik vaar blind op de schema’s van Jeroen.’’

Eindelijk, pianotijd. Schulting verandert van zitplaats. ,,Ik vind het mooi om klassiek te spelen. Stukken van Ludovico Einaudi zijn mijn favoriet. Heb ik van huis meegenomen.’’ Of ze zichzelf een talent vindt? ,,Hahaha, nee. Op de piano win ik ook geen goud. Ik vind het gewoon leuk.’’

menu