Tim Smeenge uit Zeegse pakt zege bij debuut op Drenthe 200

Tim Smeenge wint de eindsprint voor Roel Verhoeven. Gerben Mos werd - opnieuw - derde. Foto: Rudie Ottens

Tijdens de lustrumeditie van de heroïsche mountainbikewedstrijd Drenthe 200 was het op het podium bij de heren ook daadwerkelijk een Drents feestje. Tim Smeenge (24) uit Zeegse pakte in z’n eerste deelname meteen de overwinning. Gerben Mos (28) uit Havelte stond voor de vierde keer in z’n loopbaan op het podium.

Terwijl u zaterdagochtend om zes uur ’s ochtends waarschijnlijk nog lekker onder uw dekbed lag, spoot de adrenaline bij de iets meer dan duizend deelnemers aan de lustrumeditie van de Drenthe 200 al uit de oren. Ze mochten de wei in.

Vrij letterlijk, want ze maakten zich op voor een mountainbiketocht van 200 kilometer langs al het moois dat Drenthe qua natuurschoon te bieden heeft. Het was koud. Het was pikkedonker. Het was vroeg. Maar geen gemor. Dit doen ze het liefst. Fietsen.

Janpad: als weg vermomd moeras

6.00 uur. Dat is vroeg, maar eigenlijk begint de Drenthe 200 al veel eerder. Vrijwilligers van TFC ’t Kamrad uit Assen waren bijvoorbeeld op tweede kerstdag druk bezig het parcours op de MTB-route in Rolde nog even glad te strijken. Bij de meest beruchte strook van het parcours, het Janpad – in de volksmond ook wel het Jankpad genoemd – is dat niet mogelijk.

Er is geen beginnen aan om dit als weg vermomd moeras bij Zuidvelde glad te strijken. In de voorgaande edities verzopen er bijna mensen – ook weer letterlijk. Maar helaas/gelukkig (doorhalen wat u van toepassing vindt) heeft de organisatie in de voorbereidingen moeten besluiten het Janpad te schrappen; de eigenaar van de grond had eisen waar ze niet aan kon voldoen.

Trainen, trainen, trainen

Janpad of niet, ook voor de deelnemers begon de voorbereiding uiteraard al vroeg. Trainen, trainen, trainen. Voor toppers als Gerben Mos uit Havelte is het gesneden koek. Hij finishte in zijn voorgaande deelnames steeds op het podium, maar het was tijdens de prijsuitreiking ook steeds omhoogkijken naar de hoogste trede.

Bij de lustrumeditie zat Mos er wederom goed bij. Ongeveer halverwege de wedstrijd reed hij met Tim Smeenge uit Zeegse, met wie Mos in september onder geheel andere omstandigheden in Zuid-Afrika als officieel duo een meerdaagse mountainbikewedstrijd reed, achter Brabander Roel Verhoeven aan. De drie ploeggenoten van het mountainbiketeam KMC-Fruit To Go kwamen bij elkaar en vergrootten hun enorme voorsprong op de eerste achtervolger, het 19-jarige wielertalent Adne Koster uit Roden. Zou het dan eindelijk lukken voor Mos?

loading  

Tevreden met derde plek

Het antwoord luidde nee, na 7 uur, 13 minuten en 24 seconden op de fiets. Tien seconden voor hem sprintten Smeenge en Verhoeven namelijk om de zege. ,,Ik was helemaal naar de klote. Was al blij dat ik kon volgen’’, zei Mos nadat hij eens aan z’n shirt schudde en er een karrenvracht aan plastic wikkels uitviel. Allemaal leeg en keurig weer opgeborgen (een voorbeeld voor alle amateurfietsers ter wereld).

,,En toch had ik moeite met eten onderweg. Daarom ben ik ook wel tevreden met die derde plek. Er zat niet meer in. Volgend jaar ben ik er weer bij, maar wel in een andere ploeg. Ik ga rijden voor m’n werkgever in Ruinen, waar ik inmiddels fulltime werk. Wat minder buitenlandse wedstrijden dus. Maar hier ben ik er weer bij. Ik moet ’m toch ’s winnen, hè…’’

Spannend sprintje

Die eer was nu, in z’n eerste deelname, voor Tim Smeenge. Hij klopte ploeggenoot Verhoeven in een spannend sprintje. ,,Wel speciaal om zo dicht bij huis te winnen. Hele stukken door trainingsgebied. Onderweg was het in het begin wel een aparte koers omdat de wegwielrenners in ons groepje ook een beetje de wegtactieken toepasten. Wij mountainbikers rijden eigenlijk altijd gewoon door. Ach, ik wil dat ook niet te breed uitmeten. Uiteindelijk kwam ik met Gerben bij Roel en was het samenwerken en maar kijken wie de sterkste was. Daar was op voorhand niet zoveel over te zeggen. We zijn eigenlijk alledrie slechte sprinters, haha’’

Van de wegwielrenners was local hero Adne Koster de eerste. Na z’n verhaal aan opa te hebben gedaan (hongerklop, opgelost met een pannenkoek in Appelscha) had hij de luxe om even naar de douche van het ouderlijk huis te fietsen. Moeder trof hij daar niet aan. Die zat nog op de mountainbike, net als honderden anderen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Sport