Tom-Jelte Slagter hangt zijn fiets niet aan de wilgen, maar aan de vork van de John Deere die hij vanaf 1 januari aan de man hoopt te brengen in de provincie. De prof stopt met wielrennen.

Tom-Jelte Slagter stopt met wielrennen en gaat tractors verkopen: Wielrennen was een groot deel van mijn leven, maar het is nooit mijn héle leven geweest

Tom-Jelte Slagter hangt zijn fiets niet aan de wilgen, maar aan de vork van de John Deere die hij vanaf 1 januari aan de man hoopt te brengen in de provincie. De prof stopt met wielrennen. Foto: Huisman Media

Het wielerseizoen zit erop. Tijd voor Tom-Jelte Slagter (31) om een andere afslag te nemen. Na tien jaar prof te zijn geweest stopt de in Slochteren opgegroeide wielrenner ermee. Hij volgt zijn hart en omarmt een van zijn andere passies. ,,Wielrennen was een groot deel van mijn leven, maar het is nooit mijn héle leven geweest.’’

De witte ronde tafel in de keuken van Tom-Jelte Slagter en zijn Friese schone Evelien leent zich bij uitstek voor urenlang mijmeren met ruim zicht op het prachtige coulissenlandschap van het Westerkwartier. Eerder dit jaar streek de familie – vader, moeder, twee jonge dochters en een zoon – neer in de verbouwde, rietgedekte boerderij, net even buiten de dorpskom van Zevenhuizen. Veel tijd om van het uitzicht te genieten gunt de sportman zich doorgaans niet. Soms gaat hij even zitten. ,,Zag ik een paar Vlaamse Gaaien. Die zie je normaal gesproken niet veel. Mooie beesten.’’ Maar meestal heeft hij de rust niet in zich. ,,Ik moet wat te doen hebben. Dat is tijdens mijn carrière ook wel eens een probleem geweest. Ik kan niet stilzitten.’’

Zijn carrière. Het is een van de onderwerpen van gesprek deze ochtend, want Slagter heeft groot nieuws. Hij stopt ermee. Na tien jaar profwielrenner te zijn geweest bij achtereenvolgens Rabobank, Garmin, Cannondale, Dimension Data en afgelopen jaar nog het Franse B&B Hotels-Vital Concept zet hij een punt achter zijn wielerloopbaan. De beslissing kwam vrij plotseling. Er waren nog genoeg mogelijkheden om door te gaan, om op zijn 31ste nog een nieuw wielerhoofdstuk te schrijven. Maar na een sollicitatie en een paar goede gesprekken met zijn nieuwe werkgever GroeNoord staat het besluit vast. Het is tijd om het leven over een andere boeg te gooien.

Uit de cocon

,,Ik ben supertrots op hem dat hij deze stap durft te zetten, dat hij uit de cocon durft te stappen’’, zegt Evelien, die meeluistert en af en toe aanvult. Ze weet wat het is om topsporter te zijn, heeft zelf op hoog niveau geschaatst. Ze heeft hem altijd gestimuleerd. Een uurtje voor de koers steevast even bellen om vervolgens urenlang in spanning voor de tv te zitten in de hoop een glimp of misschien wel meer van Tom-Jelte op te vangen. Zij kon net zo hard genieten en ook net zo hard balen van een hoogtepunt of een tegenslag. ,,Hij had een monument kunnen winnen, dat weet ik zeker.’’

Slagter zelf, bescheiden als altijd, betwijfelt dat. Hij had nooit de gave om zich voor 100 procent af te sluiten van de buitenwereld zoals de absolute top dat misschien wel doet. In periodes kon hij het wel, maar niet het hele jaar rond. ,,Ik heb altijd liefde voor de sport gehad. En nog. Het is niet zo dat ik het beu ben. Maar ik heb er ook altijd veel dingen omheen gedaan.’’

In de schuur staan bijvoorbeeld twee crossmotoren, een grote voor hem en een kleine voor de 6-jarige Milan. Afgelopen zomer trokken ze met zijn tweeën de machines nog even lekker los op het land achter het huis, reden ze achter elkaar aan. Sommige wielercollega’s zouden misschien zeggen, hoe kan je dat nou doen? Maar Slagter deed het gewoon.

Een razendsnelle Ducati

Naast de crossmachines staan twee wegracers, een razendsnelle Ducati en een al even vlugge Triumph. Symbolen van een andere passie. Met name het rode raspaardje haalt Slagter graag van stal om met meer dan 250 kilometer per uur over het TT Circuit te razen. Je zal er maar af vallen, zal menig ploegleider hebben gedacht als ze ervan hadden geweten.

,,Tom is een gezelligheidsmens’’, vertelt Evelien. ,,Als er gebak staat, wil hij ook een gebakje eten. Al die interne strijdjes, dat zijn de dingen die hij zeker niet gaat missen.’’ Net als het altijd maar weer van huis gaan. Soms week op, week af. En reken bij een grote ronde, waar hij er acht van reed, gerust anderhalve maand met de hoogtestage erbij. Het begon Slagter steeds meer pijn te doen, zeker als hij bij vertrek de teleurstelling in de ogen van kleine Milan zag. Hoeveel nachtjes deze keer pap, vroeg het mannetje dan. Elke dag van huis was er één te veel, zeker als Evelien in de laatste week belde en vertelde wat voor leuke dingen ze had gedaan met de kinderen. ,,Dan wilde ik daar eigenlijk het liefst ook gewoon bij zijn.’’

Het zijn de mindere kanten van het profbestaan, maar na tien jaar wielrennen is er gelukkig ook veel moois om over na te praten. Starend over de opstallen op zijn 5000 vierkante meter grond gaan de gedachten van Tom-Jelte Slagter terug naar de editie 2014 van Parijs-Nice. Vanuit het niets won hij zo even de vierde en zevende etappe in de hoog aangeschreven ‘koers naar de zon’. En wat als Wilco Kelderman in die waaierrit zijn derailleur niet per ongeluk aan gort had gereden? Dan had de man die bekend stond om zijn sterke punch de rittenkoers misschien wel gewonnen. Helaas, met de finish in zicht en vanuit kansrijke positie viel Slagters schakelkast eraf.

Een ander hoogtepunt, Tour Down Under

Een ander hoogtepunt is Tour Down Under. Traditioneel de eerste meerdaagse etappekoers van het seizoen met altijd grote namen aan de start. Slagter schreef hem in 2013 op zijn naam en liet Javier Moreno en Geraint Thomas achter zich. ,,Parijs-Nice was mooi met al die vedetten zoals Vincenzo Nibali die ik versloeg, maar vanbinnen word ik toch het meest blij als ik terugdenk aan het winnen van Down Under. Dat komt vooral door die hele ambiance in Australië, hoe ze er met de koers bezig zijn. Je komt er aan in hartje zomer, er staan duizenden fans langs de kant. En het was natuurlijk mijn eerste grote zege als prof. We hadden ook zo’n goede ploeg met Mark Renshaw, Graeme Browne, David Tanner. Ook allemaal al gestopt trouwens. Het was meteen een World Tour-zege met een rit en het eindklassement. Tja, dat vergeet je nooit meer.’’

En dan toch de edele wielersport vaarwel zeggen. Het is mede ingegeven door corona. Het hele afgelopen seizoen in Franse dienst werd niet het jaar van Slagter. Hij viel net buiten de selectie voor de Tour, reed nog wel de Dauphiné, maar de vorm was er niet. Toen hij in september thuiszat, viel zijn oog op een advertentie voor een vertegenwoordiger van onder meer de grote, groengele landbouwmachines van John Deere. Zijn gedachten gingen onmiddellijk terug naar zijn jeugd, toen hij achterop de Noorderweg in Slochteren opgroeide met het boerenleven. Tijdens vakanties en na schooltijd zat de kleine Tom-Jelte steevast bij boer Stevens op de tractor. Op en neer het land over of even naar de boerderij in Nieuwolda. Het blonde koppie altijd in de cabine en soms even achter het stuur.

Boer Stevens

,,Prachtig vond ik dat. Boer Stevens had een Ford. Prima hoor, maar voor mij was er maar één merk. Ik was altijd gek van John Deere, absoluut de nummer één tractor. Als het in die vacature over een Fendt of een New Holland was gegaan, had ik niet eens contact opgenomen. Zover gaat dat.’’ Maar contact opnemen deed Slagter dus wel. Eerst bellen met iemand van personeelszaken van GroeNoord, de grootste John Deere-dealer van Noordoost-Nederland. Dat werd al een enthousiast gesprek. Of hij toch ook nog even een motivatiebrief en zijn cv wilde sturen? ,,Maar ik heb helemaal geen cv’’, antwoordde Slagter. ,,Ja, ik kan er wel één maken, maar daar staat niets anders op dan dat ik tien jaar wielrenner ben geweest en daarvoor een opleiding werktuigbouwkunde heb gedaan.’’

Toch maar gedaan en korte tijd later uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek met commercieel directeur Jos Popken en verkoopmanager Ewoud Buist, die ook nog eens een enorm wielerliefhebber bleek te zijn. ,,Voor het gesprek stond een uur, maar na twee uur zaten we nog te praten’’’, vertelt de renner, die zich op 1 januari mag melden op de vestiging in Oude Pekela voor zijn eerste werkdag. ,,Een dag nadat mijn wielercontract officieel afloopt. Ik ben dan geen dag werkloos geweest’’, klinkt het trots.

Aftakeling is begonnen

Intussen is de aftakeling van zijn lichaam al begonnen. ,,Kijk’’, zegt Slagter. Zelfs met de riem op het verste gaatje passen er twee handen tussen zijn broek en zijn lichaam. ,,De spiermassa neemt af. Ik ben al een paar kilo kwijt.’’ Straks, als dat proces stopt, wordt het uitkijken, maar niemand hoeft bang te zijn dat Slagter een buikje gaat kweken. ,,Ik moet mijn energie kwijt, anders kan ik ’s nachts niet eens slapen.’’

Niet dat het regionale amateurpeloton bang hoeft te zijn voor een extra concurrent. Liever gaat de oud-prof op zondagochtend een rondje fietsen met een groep bekenden. Koffie en appelgebak erbij. Of even een uur hardlopen op de donkere boerenwegen in de buurt. Overdag lekker hout kloven en stapelen voor de kachel. Altijd alles op zijn max. En dan staat daar nog die motor... Biedt die dan nog nieuwe perspectieven voor een topsportcarrière? Valentino Rossi is 41 en racet nog. ,,Maar dat is wel een heel dure sport, dan heb je wel een paar flinke sponsors nodig’’, weet Slagter, die onder meer goed contact onderhoudt met MotoGP-coureur Cal Crutchlow. Binnenkort gaat hij weer eens met de motor naar Assen. Plat door de bocht, knietje aan de grond. ,,Fantastisch vind ik dat. Ja, misschien is dat toch nog wel eens iets voor de toekomst. Een keer een Open NK rijden of zo. Maar zeg maar niets tegen Evelien.’’

menu