Triatlete en arts Els Visser uit Glimmen.

Triatlete Els Visser in de bres voor getroffen zorgpersoneel en hun familieleden: Ze hebben echt een beetje positiviteit nodig

Triatlete en arts Els Visser uit Glimmen. Foto Els Visser

Triatlete Els Visser slijpt in Australië aan haar vorm voor de eerstvolgende Iron Man, wanneer die ook is. Intussen springt de chirurg uit Glimmen met een speciale uitdaging in de bres voor haar collega’s in de medische zorg. ,,Ze hebben echt een beetje positiviteit nodig.’’

Sinds het eind van 2019 is Els Visser terug in Australië. Als specialist op het onderdeel Iron Man (3,8 kilometer zwemmen, 180,2 kilometer fietsen en als toetje het lopen van de marathon) biedt Down Under haar in deze tijd van het jaar de perfecte omstandigheden om te trainen. ,,Zwemmen in Nederland is in het voorjaar echt te koud’’, vertelt de 30-jarige professioneel triatlete uit Glimmen.

Gelukkige bijkomstigheid is dat het coronavirus Australië niet zo in zijn greep heeft als Europa. Het is relatief rustig in het dunbevolkte werelddeel. ,,We hebben al een aantal dagen geen nieuwe gevallen gehad, de mensen wonen hier ook behoorlijk verspreid’’, klinkt het opgelucht aan de andere kant van de lijn.

Schipbreukeling

Toch houdt de wereldwijde crisis Visser wel degelijk bezig. Ze is enorm begaan met het lot van haar medische collega’s in Nederland. Eerst even het geheugen opfrissen. De geboren Harense studeerde medische wetenschappen en besloot in 2014 coschappen te gaan lopen op Bali. Tot besluit van haar stage maakte ze een backpackreis. Tijdens een vierdaagse boottrip van Lombok naar de Komodo-eilanden kwam ze door schipbreuk in volle zee terecht. Dankzij een lange zwemtocht met een andere drenkeling belandde ze op een onbewoond eiland. Daar werden de schipbreukelingen uiteindelijk opgepikt door een voorbijvarende boot. Het was de dag waarop Visser besloot haar ambitie om chirurg te worden uit te stellen en fulltime triatlete te worden. Inmiddels behoort ze, net als Max Verstappen en Kjeld Nuis, tot de stal van Red Bull en kan ze van haar sport leven.

Intussen laten de coronaverschrikkingen en in de situatie in de Nederlandse ziekenhuizen haar niet los. Visser zet zich fanatiek in om geld in te zamelen voor (de familie van) met corona besmette zorgverleners, die op de intensive care terechtkomen of soms zelfs overlijden aan het virus. Gisteren begon een speciale challenge om de kas van de speciaal voor het getroffen zorgpersoneel opgerichte stichting (www.geefvoorzorgverleners.nl) te spekken.

Positieve vibe

Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk mensen 5 kilometer gaan lopen, 5 euro doneren en 5 anderen nomineren om hetzelfde te doen. Na de prestatie dient er een selfie te worden gemaakt die met de tag @loop.voor.zorg op Instagram wordt geplaatst.

,,We willen met een positieve vibe de zorgverleners tot steun zijn’’, vertelt de Groningse, die zelf vrijdag de 5 kilometer liep. ,,Als professioneel triatleet en medicus wil ik er alles aan doen om een succes van deze actie te maken. Er zijn al meer dan 8000 zorgverleners met corona. Daarom heeft Marijn Houwert, een chirurg van het UMC Utrecht met wie ik heb samengewerkt, dit initiatief genomen. Medici zetten zich onwijs in en riskeren hun leven om anderen te helpen.’’

Er zijn al talloze initiatieven die bijdragen aan verlichting van de coronacrisis, maar volgens de atlete is er nog niet voldoende aandacht voor nabestaanden van overleden zorgpersoneel of van werknemers uit de medische wereld die het wél hebben overleefd, maar nog lang last gaan houden van de complicaties. ,,We willen juist deze mensen ook helpen, zodat hun familie verder kan of zodat ze zelf goed kunnen herstellen van de naweeën van de ziekte.’’

Heftig

Voor de Glimmense kwam het coronavirus de afgelopen weken dichtbij, omdat een van haar vriendinnen uit Groningen haar deelgenoot maakte van wat er allemaal op de intensive care in Nederland gebeurt. ,,Zij was met haar vriend op vakantie in Zuid-Amerika, maar ze is eerder teruggevlogen’’, vertelt Visser. ,,Eigenlijk was ze in between jobs . Daarvoor werkte ze op de intensive care en ze heeft haar hulp aangeboden. Ze maakt echt overuren op dit moment. Af en toe stuurt ze me een videoboodschap van hoe heftig het eraan toe gaat en hoe lang de doorloop is van sommige patiënten. Die liggen niet één of twee dagen aan de beademing, maar soms wel twee weken. Ik merk aan haar hoe zwaar het is. Zo vreselijk om te zien. Ze hebben echt een beetje positiviteit nodig om hier doorheen te komen. Ik hoop dat deze actie daaraan bijdraagt.’’

Intussen blijft ze zelf in Australië schaven aan haar vorm, al is er nog geen enkel zicht op de eerstvolgende Iron Man. Ook die agenda is leeggehaald. Veel atleten klagen over gebrek aan motivatie zonder een tastbaar doel. ,,Maar ik moet zeggen dat ik er persoonlijk weinig moeite mee heb. Ik train met een ander meisje en samen zijn we best gemotiveerd. Ik vind de leefstijl veel te leuk om niet gemotiveerd te zijn. Lekker op de fiets zitten, in open water zwemmen, lopen. De races zijn heel gaaf, maar ik heb ze niet nodig om gelukkig te zijn. Ik probeer juist nu mijn winst te pakken, zodat ik volgend jaar nog sterker aan de start kom.’’

menu