Heupproblemen maken einde aan loopbaan wielrenster Fleur Nagengast

Veldrijdster Fleur Nagengast stopt. Foto: Archief Gerrit Boer

Fleur Nagengast stopt met wielrennen op topniveau. Dat heeft de renster uit Beilen haar teams Telenet Baloise Lions (veld) en Parkhotel Valkenburg (weg) laten weten. Ze herstelde nooit helemaal van een heupblessure.

Het plan was om vorige winter op te offeren om sterker dan ooit terug te keren. Maar de in oktober uitgevoerde operatie aan haar heup bracht niet de verlichting waarop ze hoopte. En dus stopt de loopbaan van Fleur Nagengast al op 22-jarige leeftijd.

Op het punt dat ze aansluiting zou moeten maken met de absolute top in het veld, buigt zij zich over haar HBO-studie verpleegkunde in Groningen en levert ze het materiaal in bij teammanager Sven Nys. Met op haar palmares de eindzege in de wereldbeker voor vrouwen -23 in het seizoen 2017-2018, een zilveren WK- en een bronzen EK-medaille een seizoen later in dezelfde categorie. In de jeugd- en jongerenjaren was ze ook Nederlands kampioene in het veld.

Vriend Peter Lenderink moest ook al stoppen

Fleur Nagengast kent het proces van verwerken dat je topsportloopbaan erop zit van haar vriend Peter Lenderink die in de zomer 2018 moest stoppen met wielrennen als gevolg van een vernauwing in zijn liesslagader. De renner uit Ommen – ook lid van De Peddelaars - was bij de junioren goed voor brons op het WK Weg, maar ook zijn lichaam werkte tegen.

,,Peter heeft me laten zien dat er meer is dan wielrennen en dat je het leven daarna weer kunt oppakken. Maar natuurlijk had ik op meer gehoopt. Ik zie de rensters van mijn generatie nu bij de elite-vrouwen scoren, met Ceylin del Carmen Alvarado als wereldkampioene als uitschieter. Dat is een renster waar ik op kampioenschappen in ieder geval op dat moment vaak aan gewaagd was. Ik had ook het idee dat ik de aansluiting zou kunnen gaan maken. Ik was vorige winter zover, maar ik wilde af van de zeurende pijn in mijn rechterzijde, die voortkwam uit mijn heup. Ik had een strak plan: opereren, een wegseizoen draaien en dan met de besten meedoen in het veld. Maar ik knapte helaas nooit op.”

Het was al de tweede tegenslag in haar loopbaan, want bij de nieuwelingen-meisjes veroorzaakte trombose in haar hersenen kleine infarcten. Maar daar herstelde ze definitief van.

Niet eens een recreatief rondje

Nu kwam dat moment niet. ,,Ik wist dat het lang zou duren voordat ik het effect zou merken, maar de genezing kwam helemaal nooit. Zodra ik op de fiets stapte en in mijn pedaal klikte, had ik het idee dat ik scheef op mijn fiets zat. Moest ik mijn houding compenseren om de pijn te verdrijven. Als ik een tijdje niets doe, voel ik geen pijn, maar fietsen kan ik niet. Dus het begon met afzeggen van trainingskampen en wedstrijden op de weg en heel langzaam kwam het besef dat dit zo geen zin had.’‘

,,Ik kan nu niet eens recreatief een rondje fietsen, wat voor mij ook de reden is om dit wel verder uit te laten zoeken. Ik wil graag genezen. Maar dan zonder de druk van weer moeten presteren erbij. Ik houd gewoon zo van fietsen, dat ik dat in de toekomst wel wil blijven doen.”

Vooral plezier in het wielrennen

Als ze terugblikt denkt ze vooral aan het plezier dat ze had in het wielrennen. ,,Ik vond het leuk als de familie kon komen kijken bij wedstrijden als de Jeugdtour Assen, de Koningsronde van Beilen en natuurlijk de Superprestige in Gieten. Maar genoot ook volop van het avontuur: het reizen naar de Verenigde Staten bijvoorbeeld om daar te gaan crossen, trainingskampen in de zon, met je ploeggenoten op pad zijn.’‘

,,Maar sportief gezien springen voor mij de wereldbekereindzege en het WK-zilver in Bogense er wel echt uit. En het feit dat ik top 15 kon rijden tussen de wereldtop bij de vrouwen in de wereldbekers. Ik had echt het idee dat ik die lijn verder door moest kunnen trekken, maar het zat er helaas niet in. Ik zal zeker nog bij het wielrennen komen kijken, mijn broers Juul en Ruud fietsen nog, dan ga ik hen maar supporteren.”

menu