Stadionspeaker Jan Wildeman van FC Groningen.

Stoor ik? Met stadionspeaker Jan Wildeman, voor wie de bekerwinst van FC Groningen vijf jaar geleden minder memorabel was: 'Ben zeiknat geworden'

Stadionspeaker Jan Wildeman van FC Groningen. Foto: Frank Hettinga/VICE

Met de rubriek ‘Stoor ik?’ haalt de sportredactie tijdens de coronacrisis een oud paardje van stal. Net als in vervlogen tijden bellen we dagelijks een betrokkene uit de sportwereld met de vraag hoe het hem of haar vergaat. Deze week staat deze rubriek in het teken van de beker die FC Groningen aanstaande zondag 3 mei precies vijf jaar geleden won. Vandaag stadionspeaker Jan Wildeman (66), die destijds zijn stem door de Rotterdamse Kuip liet galmen. En de eerste vraag is ook nu weer...

Stoor ik?

„Nee hoor, hoezo?”


Nou, aanstaande zondag is het precies vijf jaar geleden dat FC Groningen de beker won...

„Oh joh, ik had niet in de gaten dat het zondag precies vijf jaar geleden is. Bij dat soort dingen sta ik niet stil, dat interesseert mij niet.”


Wat is het eerste dat in jou opkomt als je terugdenkt aan die wedstrijd op 3 mei?

„Aan de ene kant was het natuurlijk voor velen een fantastische dag. Aan de andere kant was het voor mij persoonlijk minder leuk. Wij moesten vooral redelijk op tijd aanwezig zijn in stadion de Kuip in Rotterdam, voor allerlei overleggen met managers en andere mensen met opgespelde naambordjes. Ze hadden allemaal wat te zeggen over hoe het moest. Uiteindelijk kwam er weinig van terecht. Verder zat ik tijdens de wedstrijd langs de zijlijn en ben zeiknat geworden van de regen, het plastic dat om het papier met de opstelling zat was doorweekt. Wat dat betreft kun je beter droog in de Euroborg zitten.”


Een paar dagen daarna kreeg je de eervolle taak de huldiging op de Drafbaan in het Stadspark te presenteren. Hoe vond je dat?

„Dat was erg leuk om te doen, best wel spannend ook. Het was wat dat betreft voor mij een grotere happening dan de wedstrijd zelf. Het resultaat van die wedstrijd tegen PEC was uniek, maar het was nou niet zo dat je zei: ‘sjonge jonge, wat een pot!’ Het kon in mijn beleving beide kanten op, maar dankzij twee bevliegingen van Albert Rusnak werd het 0-2. PEC was niet veel minder. De spanning vergoedde een hoop.”


Sindsdien heeft de FC geen prijzen meer gepakt. Hoe komt dat volgens jou, zijnde iemand die bijna alle thuiswedstrijden bijwoonde?

„Er is de laatste jaren vooral gevoetbald met de intentie om niet te verliezen. Bij uitzondering, zoals de wedstrijd tegen Ajax, waar ik overigens niet bij kon zijn wegens het laten plaatsen van een pacemaker, ging het elftal voluit. Ik spreek veel mensen in en om het stadion, maar ook gewoon in de supermarkt, die het niet leuk meer vinden naar FC Groningen te kijken. Dat doet mij pijn. Zeker als je de wedstrijden tegen Atletico Madrid (3-0 winst in 1983, red.) en Partizan Belgrado (4-3 winst in 1989, red.) in het achterhoofd hebt.”


Jij bent al bijna 40 jaar stadionspeaker bij de club, een van de langstzittende in de eredivisie. Wat is jouw geheim?

„Je krijgt teksten op papier die vaak niet zijn uitgewerkt in spreektaal. Het geheim is dat te lezen, tegelijkertijd vooruit te kijken en er dan spreektaal van te maken. Het is een kunstje dat ik in de loop der jaren heb verfijnd, zet daar ook een bepaalde stem bij op. Komend seizoen is het veertigste seizoen dat ik dit doe, overigens al die tijd samen met Dirk van Nieuwpoort (dj, red.). Hoe lang ik nog doorga weet ik niet. Ik hoop in ieder geval niet dat ik zoals stadionspeaker Pé Mühren van FC Volendam achter de microfoon overlijd.”

menu