Hossein Ghanbari en zijn vrouw Ruth knus in hun nieuwe huis.

Voormalig bootvluchteling Hossein Ghanbari voelt zich helemaal thuis in Groningen: 'Gelukkig heeft de IND ja tegen mij gezegd'

Hossein Ghanbari en zijn vrouw Ruth knus in hun nieuwe huis. Foto: Peter Wassing

Hossein Ghanbari kon zijn ogen niet geloven. Maar het stond er echt: de voormalige bootvluchteling uit Iran mag voorgoed in Nederland blijven. Daar heeft hij zijn nieuwe leven opgebouwd als topvolleyballer bij het Groningse Amysoft Lycurgus, christen en echtgenoot van Ruth.

H ossein Ghanbari huilde thuis in Groningen tranen met tuiten. Opeens zag hij op de website van de IND staan dat zijn tijdelijke verblijfsvergunning na vijf jaar werd omgezet in een permanente status, zodat hij voorgoed in Nederland mag blijven.

Daarmee kwam een eind aan een onzekere periode voor de volleyballer van Lycurgus, die met gevaar voor eigen leven zijn thuisland Iran ontvluchtte. Hij hield er weliswaar geen rekening mee om te worden teruggestuurd naar Iran, waar hij zijn leven niet zeker zou zijn.

Maar hij kon tot ongewenste vreemdeling worden verklaard, waardoor alles wat hij de afgelopen jaren in Nederland had opgebouwd voor niets zou zijn geweest.

Positieve beslissing

,,Dat ik in Nederland mocht blijven zag ik toevallig’’, vertelt de 30-jarige Ghanbari in de nieuwe woning, die hij met zijn vrouw Ruth betrokken heeft. ,,Op de website van de IND stond opeens de positieve beslissing achter mijn naam. Ik kon het eerst niet geloven, maar het stond er echt. Ik belde met het nieuws eerst naar mijn coach Arjan Taaij en daarna pas met mijn familie in Iran. Dat was wel grappig. Ik was aan het huilen en echt blij. Arjan was ook emotioneel.’’

Daarmee kwam voor de speler van Lycurgus een eind aan een tijd met veel stress. ,,Bij een negatief besluit waren alle dingen die ik hier in vijf jaar had opgebouwd allemaal tenietgedaan. Ik had niet meer mogen studeren, werken en spelen. Helemaal niets meer. Een ja of nee zorgt voor een nieuwe richting in je leven. Het voelt heel slecht dat andere mensen over jou beslissen. Je leven hangt van andere mensen af. Maar gelukkig heeft de IND ja tegen mij gezegd.’’

De dood in de ogen

Ghanbari heeft een lange weg afgelegd sinds hij vijf jaar geleden als professioneel volleyballer uit zijn vaderland moest vluchten. Hij had op de Iraanse tv positieve woorden gesproken over de supporters van zijn club. Omdat dit Koerden waren, vermoedden de autoriteiten politieke motieven achter zijn uitlatingen. Toen hij gevaar liep, besloot hij te vluchten, waarbij hij de dood in de ogen keek. Zo maakte hij de overtocht van Turkije naar Griekenland in een met veel te veel mensen beladen rubberboot. Als langste (2.04 meter) van het gezelschap moest hij vanaf het strand de boot de woelige zee induwen en stond tot zijn borst in het water.

Uiteindelijk kwam Ghanbari in Nederland terecht, waar hij asiel aanvroeg. Sindsdien is zijn leven in veel opzichten veranderd. Hij slaagde erin zijn volleybalcarrière bij het Groningse Lycurgus nieuw leven in te blazen, werd landskampioen, won de beker en andere prijzen.

Ook bekeerde hij zich tot het christelijk geloof en trouwde vorig jaar met zijn Ruth. ,,Ik ben drie geleden gedoopt als christen in de Oosterkerk in Groningen’’ vertelt hij in zijn huis, waar een grote foto van Teheran en Perzische tapijten hem aan Iran herinneren. ,,In Iran had ik nooit veel gehoord over het christelijk geloof. Als jij moslim bent, moet je moslim blijven. Het is strafbaar om christen te worden. Vrijwilligers van een christelijke organisatie hielpen ons met eten en kleding toen ik in Kolham in het kamp (asielzoekerscentrum, red.) woonde. We spraken over religies en ik vond veel elementen in het christelijk geloof interessant en goed. In Nederland is iedereen open. Of je moslim, christen of jood bent, dat mag allemaal.’’

Gebroken mens

,,Ik vond het goed van deze christelijke mensen dat ze me mochten zonder me te kennen. In het kamp was ik een gebroken mens, had weinig hoop en zat in de put. Ik heb van hen geleerd dat ik nog steeds hoop en geloof kan hebben. En dat ik steeds op God kan vertrouwen. En dat God een groot plan voor me heeft.’’

Zijn islamitische ouders in Iran hebben zijn geloofsverandering geaccepteerd. ,,Mijn familie is breeddenkend en tolerant. Ze vroegen mij: ‘ben je blij? Ja, dan zijn wij ook blij’. Ze zeiden: je mag in Nederland je eigen manier vinden om te leven. We kunnen jou niet veroordelen.’’

Een dag van de liefde

Vanwege corona ziet de kerstviering er dit jaar voor Ghanbari anders uit. ,,We zitten als volleyballers in onze eigen bubbel en moeten zo weinig mogelijk contact met andere mensen hebben. Omdat we met Lycurgus net zijn teruggekomen van een Europese wedstrijd in Moskou, zit ik thuis in quarantaine. De eerste keer heb ik in Kolham Kerst gevierd bij een christelijke familie thuis. Het was buiten en er werden liedjes gezongen. Zij hadden het niet koud, maar ik wel. Superkoud, haha. Met Kerstmis kan de hele familie bij elkaar komen en met elkaar praten, tenminste als er geen corona is. Het is een dag van de liefde. Van rustig blijven en geen ruzie maken.’’

Een jaar geleden is Hossein met zijn Ruth getrouwd. ,,Door de christelijke mensen, die ik in het kamp leerde kennen, heb ik mijn vrouw gevonden. Zij was hun dochter. Het begon als een vriendschap, maar het ging dieper en dieper. Ik ben gelukkig, maar heb ook geluk gehad. Toen ik hier kwam, zei ik tegen mezelf: of ik word een succesvol persoon of ik ben alles kwijt. Het was een kans van 1 procent om succesvol te worden en 99 procent om te mislukken. Het was een gok, maar het heeft goed uitgepakt.’’

Maatschappelijke carrière

Ghanbari heeft al een tijdje last van een pijnlijke schouder en wil zijn maatschappelijke carrière voorrang geven boven zijn sportieve. Vandaar dat dit seizoen op het hoogste niveau bij Lycurgus het laatste zal zijn.

 Tenminste als coach Arjan Taaij hem niet alsnog op andere gedachten brengt. ,,Ik wil weer elektrotechniek studeren, zoals in Iran, en er een bijbaantje naast hebben. Straks ga ik alleen nog als hobby volleyballen. Ik heb Arjan al eerder verteld dat ik wilde stoppen, maar hij haalde me steeds over om door te gaan. Hij gaf me complimenten, maakte me enthousiast en gaf me weer een nieuw doel. Misschien wil hij me nu weer overhalen. Dat ik zeg: ik ga stoppen en hij van: nee, dat je moet niet doen. Arjan kan je heel goed motiveren.’’

Ghanbari is dankbaar voor de hulp die hij van vele kanten kreeg om zijn leven in Nederland op te bouwen. Bij VIOS in Kolham sloeg hij na twee jaar niets doen weer zijn eerste ballen. ,,Ik had bijna twee jaar niet meer gespeeld en kon er niet zoveel meer van. Ik was een echte amateur. Na de eerste training was ik kapot en kon niet eens normaal lopen.’’

Bij Lycurgus groeide hij vervolgens weer naar zijn oude topniveau. Wel moest hij wennen aan een andere volleybalcultuur. ,,In Nederland mag iedere speler zijn mening zeggen, maar in Iran moest je voor 99 procent volgen wat de trainer had gezegd. Alleen de oudere spelers mochten ook iets zeggen. Bij Lycurgus hield ik daarom in het begin mijn mond en sprak de coaches aan met meneer. Dat hoefde helemaal niet, maar ik was veel te beleefd. Ik moest al die nieuwe dingen nog leren.’’

Heel chagrijnig

Ghanbari voelt zich inmiddels helemaal thuis in Groningen. ,,Ik heb hier heel veel vrienden en een nieuwe familie. Ik heb een nieuw leven opgebouwd. Maar een deel van mij zal altijd in Iran zijn. Ik sprak met mijn moeder en zei dat ik wenste om nog een keer naar Iran te kunnen komen. Zij zei: het Iran dat jij kent, bestaat niet meer. De situatie is daar slechter geworden. Politiek en economisch. De mensen hebben minder hoop op een goed leven gekregen. Ze zijn heel chagrijnig. Mijn moeder zei: mensen worden om kleine dingen echt boos. Ze zijn onverdraagzaam en vertrouwen elkaar niet meer.’’

Hoe ziet Ghanbari zichzelf over tien jaar? ,,Met grijs haar? Heb ik nu al, haha. Dan wil ik als we kinderen hebben mijn ervaringen met hen delen en hun leven beter maken dan mijn leven. Ik wil ook iets terugdoen voor Nederland; wat bijdragen. Nu kan dat via volleybal, maar in de toekomst mogelijk ook op een andere manier.’

menu